0111-KDIB1-2.4010.326.2026.1.EKB

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca X jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prawa polskiego. W roku (…) jednym z udziałowców Wnioskodawcy była spółka Y z siedzibą w (…) (dalej: Y), posiadająca (…)% udziałów w kapitale zakładowym Wnioskodawcy.

W (…) r. Wnioskodawca wypłacił na rzecz Y zaliczkę na poczet dywidendy.

Działając jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: podatek u źródła lub WHT) i realizując ciążące na nim obowiązki w tym zakresie, Wnioskodawca - na podstawie uzyskanych od Y dokumentów i wyjaśnień, w tym certyfikatu rezydencji podatkowej, oświadczenia Y potwierdzającego posiadanie statusu rzeczywistego właściciela (beneficial owner) wypłacanej dywidendy, a także przeprowadzonej przez siebie weryfikacji spełnienia przesłanek zwolnienia - zastosował zwolnienie z poboru WHT przewidziane w art. 22 ust. 4 ustawy o CIT na wypłacie dokonanej w (…) r.

W dniu (…) r. Y wraz z pozostałymi udziałowcami Wnioskodawcy (dalej: Sprzedający) zawarł umowę sprzedaży 100% udziałów w kapitale zakładowym Wnioskodawcy na rzecz Z, na podstawie której własność udziałów Wnioskodawcy została efektywnie przeniesiona w (…) r., w wyniku czego Wnioskodawca przestał być i nie jest obecnie powiązany z Y. Dodatkowo, strony dokonały odrębnych ustaleń w zakresie zasad współpracy na wypadek ewentualnych spraw / postępowań ze strony organów podatkowych w zakresie rozliczeń WHT w odniesieniu do dywidend wypłaconych przez Spółkę m.in. w roku (…) r. Zasady te przewidywały w szczególności mechanizm zwrotu, zgodnie z którym Sprzedający, w tym Y (jako podatnicy WHT), mogli zostać zobowiązani do zwrotu na rzecz Spółki (jako płatnika WHT) kwot WHT oraz związanych z nim należności ubocznych (w tym odsetek za zwłokę) i poniesienia tym samym ciężaru ekonomicznego z tego tytułu. Na podstawie upoważnienia z dnia (…) r. Naczelnik (…) Urzędu Celno- Skarbowego w (…) wszczął wobec Wnioskodawcy kontrolę celno-skarbową w zakresie prawidłowości i rzetelności wywiązywania się z obowiązków płatnika WHT za rok (…).

W dniu (…) r. Wnioskodawcy doręczono wynik kontroli celno-skarbowej (dalej: Wynik Kontroli), w którym organ zakwestionował zasadność zastosowanego zwolnienia z poboru WHT względem wypłaty na rzecz Y, stwierdzając że Y nie spełniał warunków do uznania go za rzeczywistego właściciela dywidendy, a należny podatek WHT powinien zostać obliczony wedługstawki 19% i przekazany przez Wnioskodawcę do organu podatkowego.

Po doręczeniu Wnioskodawcy Wyniku Kontroli, Wnioskodawca niezwłocznie poinformował Y o ustaleniach wynikających z Wyniku Kontroli. Mając na uwadze treść Wyniku Kontroli oraz fakt, że Wnioskodawca - jako płatnik WHT - posiada ograniczoną możliwość skutecznego kwestionowania ustaleń kontroli co do statusu Y jako podatnika WHT, strony współpracując z uwzględnieniem określonych wcześniej zasad, ustaliły, że Wnioskodawca dokona korekt deklaracji CIT-10Z i informacji IFT-2R poprzez wykazanie należnego podatku WHT. Y jako podatnik WHT jednocześnie zobowiązał się zwrócić Wnioskodawcy całą kwotę zaległego WHT wynikającego z ustaleń kontroli celno-skarbowej (tj. wskazanego w Wyniku Kontroli) wraz z odsetkami za zwłokę.

W terminie wynikającym z art. 83 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1131 ze zm.) Wnioskodawca skorygował deklaracje CIT-10Z oraz informację IFT-2R, wykazując należny WHT, a następnie uiścił zaległy WHT wraz z odsetkami za zwłokę.

Złożone przez Wnioskodawcę korekty deklaracji CIT-10Z oraz informacji IFT-2R wykazujące rozliczenie 19% podatku u źródła od zaliczki na poczet dywidendy wypłaconej na rzecz Y zostały zaakceptowane przez organ kontroli celno-skarbowej, w związku z czym nie doszło do przekształcenia kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe.

Uiszczona przez Wnioskodawcę kwota podatku WHT wraz z odsetkami za zwłokę ekonomicznie obciążyła podatnika, tj. Y, który pokrył ją w całości, przelewając na rachunek Wnioskodawcy kwotę podatku WHT wraz z odsetkami za zwłokę tytułem zwrotu (dalej: Kwota Zwrotu).

Jednocześnie:

1. Kwota Zwrotu nie została i nie zostanie zaliczona przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów dla potrzeb rozliczenia CIT;

2. W związku z otrzymaniem Kwoty Zwrotu, po stronie Wnioskodawcy nie doszło do przysporzenia majątkowego, które powiększałoby jego aktywa;

3. Według najlepszej wiedzy Wnioskodawcy, Y planuje wystąpić w drodze odrębnego postępowania podatkowego o zwrot wpłaconego przez Wnioskodawcę podatku WHT oraz odsetek.

Pytanie

Czy Kwota Zwrotu otrzymana od Y nie stanowi przychodu Wnioskodawcy zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6 i 6a ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, Kwota Zwrotu otrzymana od Y nie stanowi przychodu Wnioskodawcy zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6 i 6a ustawy o CIT.

Uzasadnienie stanowiska wnioskodawcy

A. Brak przysporzenia po stronie Wnioskodawcy w związku z Kwotą Zwrotu

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm.; dalej: ustawa o CIT), podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. Natomiast art. 7 ust. 2 ustawy o CIT definiuje dochód jako nadwyżkę sumy przychodów uzyskanych z danego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągniętą w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ustawa o CIT nie zawiera legalnej definicji przychodu, jednak zarówno doktryna (por. m.in. P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość. Komentarz, wyd. XVI, Warszawa 2025, art. 12; W. Dmoch, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, wyd. 10, Warszawa 2022), jak i utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych (Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że przysporzenie majątkowe stanowi przychód podatkowy wyłącznie wówczas, gdy ma ono charakter trwały i ostateczny, tzn. gdy podatnik może swobodnie nim dysponować bez ryzyka obowiązku jego zwrotu (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2003 r., sygn. akt III SA 3382/02; wyrok NSA z dnia 14 maja 1998 r., sygn. akt SA/Sz 1305/97). Przysporzenia o charakterze tymczasowym, podlegające zwrotowi lub warunkowe, nie wpisują się w ustawowe pojęcie przychodu) zgodnie przyjmują, że przychodem podatkowym są wyłącznie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, definitywnym i bezwarunkowym - tj. takie, które w sposób ostateczny zwiększają aktywa podatnika i którymi podatnik może rozporządzać jak właściciel.

Wymóg definitywności oznacza zarazem, że poza kategorią przychodu pozostają przysporzenia o charakterze tymczasowym, zwrotnym lub nietrwałym. Przychodem podatnika nie są zatem przykładowo przysporzenia, w stosunku do których podatnik działał wyłącznie jako swoistego rodzaju pośrednik, zobowiązany do przekazania środków na rzecz innego podmiotu - np. Skarbu Państwa.

W ocenie Wnioskodawcy Kwota Zwrotu nie stanowi definitywnego przysporzenia majątkowego po stronie Wnioskodawcy, a zatem nie spełnia konstytutywnej przesłanki przychodu podatkowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o CIT.

W realiach sprawy nie zachodzą bowiem ani prawne, ani faktyczne przesłanki do stwierdzenia, że po stronie Wnioskodawcy doszło do definitywnego wzbogacenia.

Wobec faktu, że kontrola celno-skarbowa została przeprowadzona wobec Wnioskodawcy jako płatnika WHT, a nie wobec Y jako podatnika WHT, kwota zaległości podatkowej wraz z odsetkami musiała zostać technicznie uiszczona przez Wnioskodawcę, a nie podatnika - Y. Jednocześnie ze złożonych przez płatnika (tj. Wnioskodawcę) korekt deklaracji i informacji, zaakceptowanych przez organ kontroli celno-skarbowej, wynika faktyczne uiszczenie przez Spółkę podatku WHT od wypłaty na rzecz Y. Konsekwentnie, strony zdecydowały o formalnym rozliczeniu ciężaru ekonomicznego podatku WHT i odsetek za zwłokę, tak aby nie obciążały one Wnioskodawcy. Funkcją Kwoty Zwrotu jest zatem przywrócenie równowagi stosunku publicznoprawnego poprzez przeniesienie ciężaru podatkowego na podmiot, który - z perspektywy konstrukcji podatku WHT - jest podatnikiem (tj. beneficjentem dywidendy), czyli na Y.

Kwota Zwrotu ma zatem charakter restytucyjny i wyrównawczy: stanowi jedynie zwrot środków pieniężnych zaangażowanych przez Wnioskodawcę w następczym wykonaniu obowiązków płatnika WHT.

Powyższe wnioski korespondują z linią interpretacyjną, zgodnie z którą zwroty/refundacje wydatków poniesionych przez podatnika nie stanowią przychodu, jeżeli po ich otrzymaniu nie dochodzi do definitywnego powiększenia majątku podatnika, a wpływ jedynie „odwraca" wcześniejsze, przejściowe obciążenie ekonomiczne.

Przykładowo:

1. w interpretacji indywidualnej z 23 czerwca 2020 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.137.2020.1.KS, organ potwierdził, że zwrócone podatnikowi wydatki nie powinny być zaliczane do przychodów podatkowych, co odzwierciedla ogólną zasadę, iż zwrot o charakterze restytucyjnym nie kreuje przychodu, jeśli nie powoduje trwałego przysporzenia;

2. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 maja 2020 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.75.2020.2.JG/AM, organ potwierdził stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym środki pieniężne otrzymywane przez podmiot zobowiązany do ich przekazania do właściwego urzędu skarbowego nie stanowią jego przychodu podatkowego, bowiem nie będą stanowiły trwałego, bezzwrotnego i definitywnego powiększenia majątku. W uzasadnieniu swojego stanowiska wnioskodawca zwracał uwagę na okoliczności faktyczne rozliczeń (w tym m.in. podkreślał, że przepływy pieniężne wynikają ze specyfiki rozliczenia podatku CIT w ramach podatkowej grupy kapitałowej wynikającej z przepisów ustawy o CIT i mechanizmu funkcjonowania takiej grupy), co powinno być brane przy ocenie, czy w analizowanej sprawie powstaje przychód.

W kontekście powyższego, podkreślenia wymaga, że Wnioskodawca działał w sprawie wyłącznie jako płatnik w rozumieniu art. 8 Ordynacji podatkowej oraz art. 26 ustawy o CIT. Płatnik jest jedynie pośrednikiem między podatnikiem a organem podatkowym; pobranie i wpłata podatku stanowi realizację cudzego zobowiązania podatkowego, nie zaś własnego. Sam podatek u źródła - w ujęciu materialno-prawnym - powinien obciążać bowiem podatnika (beneficjenta dywidendy), a płatnik wykonuje wyłącznie obowiązki obliczenia, poboru i wpłaty podatku.

Stanowiska tego nie podważa fakt, że Wnioskodawca uiścił należność z tytułu WHT z własnych środków. Odpowiedzialność płatnika, o której mowa w art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej, ma charakter instrumentalny i gwarancyjny, związany z mechanizmem poboru podatku, a nie z materialnoprawnym obowiązkiem podatkowym. Płatnik wykonuje obowiązki w imieniu i na rachunek podatnika, a jego odpowiedzialność nie zmienia tego, że podatek u źródła pozostaje podatkiem podatnika, tj. podmiotu uzyskującego dochód (przychód).

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych odnoszących się do rozliczeń podatku u źródła zapłaconego przez płatnika ze środków własnych. Przykładowo w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 grudnia 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.478.2021.1.AK, organ jednoznacznie rozróżnił techniczną zapłatę podatku przez płatnika od ponoszenia jego ekonomicznego ciężaru, wskazując, że płatnik realizuje cudze zobowiązanie podatkowe, a sam fakt zapłaty podatku z własnych środków nie przesądza o powstaniu po jego stronie prawa do rozpoznania kosztów uzyskania przychodu.

Dodatkowo, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się również, że od kwestii prawnej odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe i odsetki, należy wyraźnie odróżnić kwestię kto faktycznie poniósł ciężar ekonomiczny zapłaty podatku i odsetek, to jest - który podmiot rzeczywiście pomniejszył swój majątek.

W niniejszej sprawie, na Wnioskodawcy jako Płatniku ciążył, co do zasady obowiązek obliczenia i pobrania podatku u źródła od wypłaconej na rzecz Y zaliczki na poczet dywidendy oraz wpłacenia go we właściwej wysokości na rachunek organu. Podatnikiem z tytułu podatku u źródła od zaliczki na dywidendę był jednak Y. O ile pierwotnie płatnik ocenił, że do dokonanej wypłaty zaliczki na poczet dywidendy może mieć zastosowanie zwolnienie z podatku u źródła, to po otrzymaniu Wyniku Kontroli Wnioskodawca - w porozumieniu z Y - wykonał ciążące na nim obowiązki (obliczenia oraz wpłacenia podatku na rachunek właściwego urzędu skarbowego) w terminie wynikającym z art. 83 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej. Jednocześnie, to Y - jako podatnik, poniósł ciężar ekonomiczny podatku WHT i odsetek za zwłokę, przekazując płatnikowi Kwotę Zwrotu zgodnie z relacją płatnik-podatnik, potwierdzoną w zobowiązaniach stron.

W konsekwencji, Kwota Zwrotu nie kreuje po stronie Wnioskodawcy trwałego przysporzenia majątkowego - stanowi jedynie wyrównanie przepływów majątkowych związanych z wykonywaniem przez Wnioskodawcę jego ustawowych obowiązków jako płatnika i przywrócenie prawidłowej alokacji ekonomicznego ciężaru podatku do podmiotu, który faktycznie jest podatnikiem, tj. do Y.

B. Art. 12 ust. 4 pkt 6 i 6a ustawy o CIT - wyłączenie z przychodów zwrotu podatku / wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6 ustawy o CIT do przychodów nie zalicza się zwróconych, umorzonych lub zaniechanych podatków i opłat stanowiących dochody budżetu państwa albo budżetów jednostek samorządu terytorialnego, niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.

Z kolei, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.

Równocześnie ze stanowiskiem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, zaliczenie podatku WHT zapłaconego przez płatnika do kosztów uzyskania przychodów jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwota ta nie zostaje mu w żaden sposób zwrócona. Przykładowo:

- w interpretacji indywidualnej z 18 kwietnia 2019 r., sygn. 0111-KDIB2-3.4010.59.2019.1.LG, organ wskazał, że: „Wydatek w postaci zapłaconego przez Wnioskodawcę z własnych środków podatku u źródła (…), spełniający jednak przesłanki z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., w sytuacji gdy kwota, która potrącona jest z majątku Spółki nie zostaje jej w żaden sposób zwrócona, Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów";

- w interpretacji indywidualnej z 10 grudnia 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.478.2021.1.AK, organ jednoznacznie wskazał, że jedynie „zapłata podatku u źródła po kontroli celno-skarbowej, który nie zostanie Wnioskodawcy zwrócony, spełnia przesłanki zaliczenia go do kosztów uzyskania przychodów w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT".

Z powyższych interpretacji wynika a contrario, że w sytuacji, gdy WHT zapłacony przez płatnika zostaje mu zwrócony przez podatnika - tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - wydatek ten nie spełnia przesłanek zaliczenia go do kosztów uzyskania przychodów. Skoro zaś Kwota Zwrotu obejmuje wydatki, które nie zostały i nie mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, jej zwrot mieści się wprost w dyspozycji art. 12 ust. 4 pkt 6 i pkt 6a ustawy o CIT.

Przepis art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT ma charakter normy wyłączającej określone kategorie wpływów z przychodów podatkowych i jest konsekwencją zasady symetrii: jeżeli dany wydatek nie może obniżyć podstawy opodatkowania jako koszt podatkowy, to jego późniejszy zwrot - przy spełnieniu ustawowych przesłanek - nie powinien podwyższać tej podstawy jako przychód.

W praktyce interpretacyjnej oraz w orzecznictwie akcentuje się, że art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT nie obejmuje każdej sytuacji, w której podatnik otrzymuje jakąkolwiek „refundację" czy „ekwiwalent". Warunkiem jest, aby zwracana kwota stanowiła rzeczywisty zwrot konkretnego wydatku poniesionego przez podatnika oraz aby wydatek ten nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. W szczególności podkreśla się, że „wydatek zwrócony" to ten sam, a nie taki sam wydatek lub kwota jedynie odpowiadająca wartości poniesionego wydatku (por. m.in. wyrok 13 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 455/09).

Obie przesłanki - zwrot tego samego wydatku oraz brak jego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów - są w niniejszej sprawie spełnione w odniesieniu do Kwoty Zwrotu.

Y zwrócił Wnioskodawcy dokładnie tę samą kwotę, którą Wnioskodawca uiścił tytułem zaległego WHT oraz odsetek. Nie jest to świadczenie o odmiennym tytule ani ekwiwalent - jest to zwrot tego samego wydatku w sensie kasowym, którego funkcją jest rozliczenie ekonomicznego ciężaru podatku pomiędzy podmiotem zobowiązanym do poboru (płatnikiem) a podmiotem, którego przychód podlega opodatkowaniu (podatnikiem).

W tym zakresie:

1. poniesiona przez Wnioskodawcę kwota WHT nie była i nie mogła być kosztem uzyskania przychodów Wnioskodawcy - z uwagi na jej zwrot przez Y. Tym samym, skoro przedmiotowy wydatek nie może zostać rozpoznany jako koszt uzyskania przychodów z uwagi na dokonany zwrot (zgodnie z utrwalanym stanowiskiem organów podatkowych), sam zwrot nie może być zaliczony do przychodów zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT;

2. W odniesieniu do wydatku Wnioskodawcy związanego z zapłaconymi odsetkami, podlegają one ustawowemu wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 21 ustawy o CIT. Jednocześnie, z uwagi na fakt, że przedmiotowe odsetki są ściśle związane z podatkiem WHT od otrzymanej przez Y zaliczki na poczet dywidendy, podatnik dokonał również pełnego zwrotu tej części wydatku poniesionego przez Wnioskodawcę. Tym samym, skoro przedmiotowy wydatek nie może zostać rozpoznany jako koszt uzyskania przychodów z uwagi na dokonany zwrot, sam zwrot nie może być zaliczony do przychodów podatkowych zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT;

Powyższe stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie m.in. w:

1. interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 13 marca 2009 r., sygn. IPPB3/423-1691/08-2/GJ, w której organ stwierdził, że zwrot podatków i opłat publicznoprawnych niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów nie stanowi przychodu podatkowego, o ile ma charakter restytucyjny i odnosi się do konkretnego wydatku wcześniej poniesionego przez podatnika.

2. interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 27 października 2011 r., sygn. IPTPB3/423-186/11-2/MF, w której organ jednoznacznie wskazał, że zwrot odsetek od zaległości podatkowych - jako wydatku wyłączonego z kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 21 ustawy o CIT - nie stanowi przychodu podatkowego, lecz mieści się w wyłączeniu z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.

Uzupełniająco Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych (przykładowo, WSA w Gliwicach w wyroku o sygn. akt I SA/Gl 594/23 z 27 maja 2024 r. i NSA w wyroku o sygn. akt II FSK 1038/24 z 14 stycznia 2026 r.), norma wyrażona w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT wymaga zaistnienia związku funkcjonalnego między poniesionym wydatkiem a jego zwrotem.

W przedmiotowej sprawie, bezspornie taki związek występuje, ponieważ z jednej strony Spółka poniosła wydatek w postaci podatku WHT i odsetek za zwłokę, a z drugiej strony Y dokonał na rzecz Wnioskodawcy zwrotu tego wydatku (Kwota Zwrotu). Co więcej, gdyby nie Wynik Kontroli i dokonanie odpowiednich korekt i rozliczenia podatku WHT wraz z odsetkami za zwłokę, nie byłoby podstaw do dokonania przez Y płatności w postaci Kwoty Zwrotu (składającej się na podatek WHT i odsetki za zwłokę) na rzecz Spółki. Ponadto, oba strumienie płatności dotyczą rozliczenia tego samego zobowiązania podatkowego wynikającego z art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym, zdaniem Wnioskodawcy Kwota Zwrotu otrzymana od Y nie stanowi przychodu Wnioskodawcy w rozumieniu ustawy o CIT, gdyż:

1. została otrzymana wyłącznie w związku z realizacją przez Wnioskodawcę jego ustawowych obowiązków jako płatnika podatku u źródła;

2. nie stanowi definitywnego przysporzenia na majątku Wnioskodawcy;

3. odpowiadające jej wydatki (na zapłatę podatku wraz z odsetkami) nie zostały zaliczone przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów.

Tym samym, Kwota Zwrotu nie stanowi przychodu Wnioskodawcy zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6 i pkt 6a ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz wyroków sądów administracyjnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.