0114-KDIP2-2.4010.185.2026.1.RK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie momentu ujęcia w kosztach podatkowych wierzytelności nieściągalnych w kwocie zarachowanej uprzednio do przychodów należnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. Spółka z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca” lub „Wykonawca”) jest spółką kapitałową, należącą do Grupy A, która podlega na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości osiąganych dochodów, bez względu na źródło ich osiągania. Wnioskodawca posiada status dużego przedsiębiorcy oraz jest czynnym podatnikiem VAT.

Spółka koncentruje swoją działalność na obszarach związanych z przetwórstwem rolno-spożywczym oraz na działalności handlowej na rynku zbóż i śrut oraz dodatków funkcjonalnych do produkcji żywności. W ramach prowadzonej działalności biznesowej dokonuje sprzedaży swoich towarów do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą jak również nieprowadzących działalności gospodarczej.

Wnioskodawca, posiada nieuregulowane wierzytelności z tytułu sprzedaży swoich wyrobów na rzecz klientów, co do których na podstawie przepisów rachunkowych zobligowany jest tworzyć odpisy aktualizujące. Dokonane przez Spółkę odpisy aktualizujące nie stanowią odpisów podatkowych w oparciu o art. 16 ust. 1 pkt 26a Ustawy o CIT.

Przedmiotem niniejszego wniosku jest zapytanie o nieściągalne wierzytelności handlowe wynikające z braku zapłaty za dostawy realizowane w 2009 roku (dalej: Nieuregulowane Wierzytelności) na rzecz osób z rodziny (...) oraz spółek kontrolowanych przez tę rodzinę (dalej: Dłużnicy).

W 2009 roku w krótkim, kilku miesięcznym okresie Dłużnicy dokonali zakupów wyrobów gotowych Spółki. Z uwagi na wykorzystanie przez Dłużników do zakupu wyrobów Spółki różnych podmiotów kontrolowanych przez rodzinę (...), początkowo Wnioskodawca nie zauważył ryzyka handlowego związanego z potencjalnymi problemami w wyegzekwowaniu od nich płatności. Niemniej, po upływie terminów zapłaty wynikających z faktur wystawionych na rzecz Dłużników, Spółka podjęła kroki prawne w celu wyegzekwowania długów.

W wyniku podjętych działań przez Wnioskodawcę, w 2009 wydane zostały cztery tytuły wykonawcze stanowiące podstawę prowadzenia egzekucji dla wszystkich przeterminowanych faktur:

1. prawomocny nakaz zapłaty Sądu Okręgowego w G. z dnia 14 października 2009 r., o sygn. akt (…);

2. prawomocny nakaz zapłaty Sądu Okręgowego w G. z dnia 8 października 2009 r., o sygn. akt (…).

– akt notarialny wydany przez notariusza B.B. w S. z dnia 24 sierpnia 2009 r., Repertorium A nr (…) sprostowany aktem z dnia 12 października 2009 roku rep. A nr (…), któremu nadano klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia 6 października 2009 roku, sygn. akt (…), postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia 29 października 2009 roku, sygn. akt (…) oraz postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia 29 kwietnia 2014 roku, sygn. akt (…) stanowiący „Akt poddania się rygorowi egzekucji w trybie art. 777 § 1 pkt 5 k.p.c.”

3. akt notarialny wydany przez notariusza B.B. w S. z dnia 24 sierpnia 2009 r., Repertorium A nr (…), któremu nadano klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia 15 września 2009 r. roku, sygn. akt (…), postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia 16 marca 2010 roku, sygn. akt (…).

4. oraz postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia 12 maja 2014 r. sygn. akt (…) stanowiący „Akt poddania się rygorowi egzekucji w trybie art. 777 § 1 pkt 5 k.p.c.”

Łączna kwota należności głównych wynikających z ww. nakazów zapłaty (…) oraz (…), zabezpieczonych aktami notarialnymi wydanymi przez notariusza B.B. rep. A nr (…) sprostowany aktem z dnia 12 października 2009 roku rep. A nr (…) oraz rep. A nr (…) wynosi (…) zł (słownie: (…).

Wszystkie wyżej wymienione tytuły wykonawcze sumarycznie odnosiły się do kwoty Nieściągalnych Wierzytelności oraz odsetek należnych Spółce i były podstawą dochodzenia długu w dalszych postępowaniach prowadzonych przez komorników sądowych.

Wnioskodawca wskazuje, iż od 2009 do 2025 roku toczyły się postępowania komornicze, prowadzone przez kilku komorników. W przypadku umorzenia postępowania komorniczego przez jednego komornika, Kancelaria prawna działająca na zlecenie Spółki, zwracała się do kolejnego komornika z wnioskiem o wszczęcie egzekucji. I tak uprzednio, przed umorzeniem postępowań egzekucyjnych wskazanych niżej, umorzono również postępowanie egzekucyjne Km (…) - postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2018 roku wydanym przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w L. Pana C.C. oraz postępowanie egzekucyjne Km (…) – postanowieniem z dnia 2 maja 2012 r. wydanym przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. Pana D.D.

Ostatecznie postępowania z uwagi na bezskuteczność egzekucji zakończyły się wydaniem postanowień na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej: KPC) o:

· umorzeniu postępowania egzekucyjnego Km (…) z dnia 1 marca 2023 roku wydanego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. Pana E.E.;

· umorzeniu postępowania egzekucyjnego Km (…) z dnia 24 kwietnia 2025 roku wydanego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. Pana E.E.;

· umorzeniu postępowania egzekucyjnego Km (…) z dnia 21 listopada 2025 roku wydanego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. Pana F.F.;

· umorzeniu postępowania egzekucyjnego Km (…) z dnia 21 listopada 2025 roku wydanego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. Pana F.F..

W konsekwencji, w dacie złożenia niniejszego wniosku, nie toczą się już żadne postępowania egzekucyjne w sprawie.

Wnioskodawca chce skorzystać z art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT i uznać za koszt podatkowy Nieuregulowane Wierzytelności w momencie spisania jako nieściągalne w oparciu o ww. postanowienia komornika o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z listopada 2025 roku. Pomimo że we wcześniejszych latach komornicy sądowi również umarzali postępowania egzekucyjne, to Spółka przyjęła ostrożnościowe podejście i przed dokonaniem odpisu podatkowego oczekiwała na ostateczne zakończenie postępowań komorniczych. Mając na uwadze, iż postępowania egzekucyjne nr KM (…) oraz KM (…) z dnia 21 listopada 2025 roku były ostatnimi postępowaniami egzekucyjnymi, to dopiero po ich umorzeniu Spółka podjęła decyzję o zaprzestaniu prób egzekwowania Nieuregulowanych wierzytelności i uznała ostatnie postanowienia komornika o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z listopada 2025 roku za odpowiadające stanowi faktycznemu.

Dodatkowo, Spółka wskazuje, że:

1. Nieuregulowane Wierzytelności zostały uprzednio zarachowane jako przychody należne Spółki;

2. Kierując się zasadą ostrożności, na podstawie przepisów rachunkowych dokonała odpisów aktualizujących te wierzytelności w ubiegłych latach;

3. Odpisy aktualizacyjne, o których mowa w zdaniu poprzednim, nie stanowiły odpisów podatkowych w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 26a ustawy o CIT;

4. w związku z prowadzeniem czynności przez komorników sądowych Nieuregulowane Wierzytelności nie uległy przedawnieniu;

5. Spółka planuje uznać za koszt podatkowy Nieuregulowaną Wierzytelność w kwocie wynikającej z ksiąg rachunkowych. Ma to zapewnić, że koszty podatkowe nie będą wyższe aniżeli uprzednio zarachowane przychody należne. W konsekwencji, kwota spisanych w koszty podatkowe bieżącego roku nieściągalnych wierzytelności, nie będzie uwzględniała odsetek oraz kosztów prowadzenia egzekucji wynikających z umorzonych postępowań egzekucyjnych, wydatków do kosztów uzyskania przychodu i nie odliczono podatku VAT naliczonego.

Pytania

1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawcy przysługuje prawo do zaliczenia do kosztów podatkowych Nieuregulowanych Wierzytelności zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT tj. w momencie spisania jako nieściągalne w oparciu o ostatnie postanowienia komornika o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z listopada 2025 roku, a uznane przez Spółkę jako odpowiadające stanowi faktycznemu?

2. W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie 1 czy Wnioskodawca może zaliczyć Nieuregulowane Wierzytelności do kosztów podatkowych, w kwocie wynikającej z ksiąg rachunkowych, tj. nie wyższej niż uprzednio zarachowanej jako przychody należne (bez uwzględniania odsetek oraz kosztów prowadzenia egzekucji)?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

Zdaniem Wnioskodawcy, przysługuje mu prawo do zaliczenia do kosztów podatkowych Nieuregulowanych Wierzytelności zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”), tj. w momencie spisania jako nieściągalne w oparciu o ostatnie postanowienia komornika o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z listopada 2025 roku, a uznane przez Spółkę jako odpowiadające stanowi faktycznemu.

Ad 2

Wnioskodawca może zaliczyć Nieuregulowane Wierzytelności do kosztów podatkowych, w kwocie wynikającej z ksiąg rachunkowych, tj. nie wyższej niż uprzednio zarachowanej jako przychody należne (bez uwzględniania odsetek oraz kosztów prowadzenia egzekucji).

Uzasadnienie Stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Powyższe oznacza, iż podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.

Art. 16 ust. 1 ww. ustawy zawiera nie tylko katalog wyłączeń, ale niektóre jego punkty stanowią niezależną od art. 15 ust. 1 pozytywną podstawę zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, w części, w jakiej uprzednio zostały zarachowane do przychodów należnych i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2.

Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, a wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że termin do zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów ograniczony jest przepisem art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT, zgodnie z którym nie stanowią kosztów uzyskania przychodów wierzytelności odpisane jako przedawnione.

Przede wszystkim, wierzytelności określone jako nieściągalne muszą być wcześniej zarachowane jako przychody należne. Wierzytelności te powinny być również odpisane jako nieściągalne (powinien być dokonany odpowiedni zapis w ewidencji prowadzonej zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Ponadto, wierzytelności określone jako nieściągalne, w celu zakwalifikowania ich do kosztów uzyskania przychodów, powinny zostać udokumentowane w sposób wskazany w art. 16 ust. 2 tej ustawy. Jakikolwiek inny dokument niż wymieniony w art. 16 ust. 2 ww. ustawy nie może udokumentować faktu nieściągalności wierzytelności. Poza tym, wierzytelności mogą zostać zakwalifikowane do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie uległy przedawnieniu.

Dla zaliczenia wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest więc spełnienie powyżej wymienionych przesłanek jednocześnie. Nie będzie mogła być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów wierzytelność, która została uprzednio zakwalifikowana do przychodów należnych, ale której nieściągalność nie została udokumentowana we właściwy sposób. Spełniając kumulatywnie wszystkie warunki, wierzytelności odpisane jako nieściągalne stanowić będą koszty uzyskania przychodów w takiej wysokości, w jakiej zostały uprzednio zarachowane jako przychody należne, podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Zgonie z art. 12 ust. 1 pkt 4d ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, jest w szczególności wartość należności umorzonych, przedawnionych lub odpisanych jako nieściągalne w tej części, od której dokonane odpisy aktualizujące zostały uprzednio zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Jak wynika z ww. przepisu w razie rozwiązania (z powodów wymienionych w tym przepisie) odpisu aktualizacyjnego, który wcześniej zaliczono do kosztów uzyskania przychodów, powstanie przychód, ale tylko w tej części, która odpowiada odpisowi zaliczonemu do kosztów uzyskania przychodów.

Na marginesie należy zwrócić uwagę, że mowa jest o kwotach netto, gdyż jak wynika z art. 12 ust. 1 pkt 9 ustawy o CIT, należnego VAT nie zalicza się do przychodów, a w konsekwencji nie jest on też, co do zasady, kosztem uzyskania przychodów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego: „Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a u.p.d.o.p. nieściągalnych wierzytelności, uprzednio zarachowanych jako przychody należne, następuje bez uwzględnienia wartości należnego podatku od towarów i usług”. (wyrok NSA z 24.02.2016 r., II FSK 3875/13).

Ustawa o CIT nie definiuje pojęcia „postanowienia o nieściągalności”, również akty prawne regulujące kwestię egzekucji wierzytelności nie posługują się takim pojęciem. Przyjąć jednak należy, że przez postanowienie o nieściągalności należy rozumieć postanowienie, z którego treści jednoznacznie wynika, że dłużnik nie ma majątku, z którego mogłaby być egzekwowana wierzytelność. Postanowienie o nieściągalności nie może być też co do zasady utożsamiane z postanowieniem o umorzeniu egzekucji. Pomimo, że w sentencji postanowień wydawanych przez organy egzekucyjne nie pojawia się termin „postanowienie o nieściągalności”, to jednak treść tych postanowień nie powinna budzić wątpliwości co do istnienia bądź nieistnienia majątku, z którego może być zaspokojona egzekwowana wierzytelność.

Z treści postanowień wydawanych przez organy egzekucyjne powinno jasno wynikać, czy i w jakim zakresie roszczenia te zostały zaspokojone. Podstawą do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wierzytelności nieściągalnej nie może być postanowienie o umorzeniu postępowania, jak i inne postanowienia organów egzekucyjnych, z treści których nie wynika jednoznacznie, że podstawą nieściągalności wierzytelności był brak majątku dłużnika. W rezultacie postanowienie o zakończeniu postępowania egzekucyjnego, z którego nie wynika brak majątku dłużnika nie może być wystarczającym dokumentem dla uznania wierzytelności za nieściągalną.

Za postanowienie takie można jednak uznać postanowienie o umorzeniu postępowania dokonane w trybie art. 824 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 1805 ze zm.). W myśl tego przepisu, postępowanie egzekucyjne umarza się w całości lub w części z urzędu, jeżeli jest oczywiste, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych. Z tego postanowienia wynika, że dłużnik nie ma majątku, z którego mogłaby być egzekwowana należność. Posiadanie takiego dokumentu daje podatnikowi możliwość zaliczenia wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów.

Natomiast postanowieniem o nieściągalności nie będzie przykładowo postanowienie umarzające egzekucję z przyczyn formalnych oraz takie, w którym stwierdzono niemożność egzekucji, lecz z innych powodów niż brak majątku dłużnika.

Odwołując się wprost do treści przepisu art. 16 ust. 2 ustawy o CIT, który stanowi: za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana i to w sposób przewidziany tym przepisem, należy uznać, że w odniesieniu do każdej wierzytelności z art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy należy podjąć działania zmierzające do udokumentowania ich nieściągalności w sposób przyjęty w jednym z trzech punktów.

Udokumentowanie nieściągalności wierzytelności w inny sposób niż wskazał ustawodawca w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT, bądź brak jakiegokolwiek udokumentowania, nie wywiera skutków prawnych w postaci uznania ich za koszt uzyskania przychodu. Katalog dokumentów z wymienionego przepisu ma więc charakter zamknięty i nie może być rozszerzany

Zgodnie z orzecznictwem NSA, z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT, wynika, że postanowienie o nieściągalności by mogło być uznane za dokumentujące nieściągalność musi być uznane przez wierzyciela, że postanowienie odpowiada stanowi faktycznemu. Tak np. w wyroku NSA z dnia 8 maja 2013 r., o sygn. akt II FSK 1904/11, zgodnie z którym „Z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p. wynika, że postanowienie o nieściągalności by mogło być uznane za dokumentujące nieściągalność musi być "uznane przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu". Oznacza to, że wierzyciel by móc zaliczyć tę nieściągalną wierzytelność musi jeszcze mimo postanowienia o nieściągalności uznać, że odpowiada ono stanowi faktycznemu jako zgodne z rzeczywistością na dzień zaliczenia tej wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów. Ma to związek z przepisami: art. 826 k.p.c. zgodnie, z którymi umorzenie postępowania egzekucyjnego, a więc także z przyczyny wskazanej w art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. nie pozbawia wierzyciela możliwości wszczęcia ponownej egzekucji oraz art. 61 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. 2005 r. Nr 229, poz.1954 z późn. zm., zwana dalej: u.p.e.a.), stosowanie, do którego w przypadku określonym w art. 59 § 2 u.p.e.a. wierzyciel może wszcząć ponowną egzekucję zwłaszcza wówczas, gdy okaże się, że zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego. Stan nieściągalności to stan faktyczny, dynamiczny, który może ulec zmianie. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych ściśle określa rodzaje dokumentów, które są niezbędne do uznania wierzytelności za nieściągalną. Udokumentowanie nieściągalności wierzytelności w inny sposób niż wskazał ustawodawca w art. 16 ust. 2 u.p.d.op., bądź brak jakiegokolwiek udokumentowania nie wywiera skutków prawnych w postaci uznania ich za koszt uzyskania przychodu.”

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, warunkiem zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych jest zebranie całej dokumentacji potwierdzającej nieściągalność wierzytelności (tj. spełnienia się przesłanek nieściągalności). Nieściągalne wierzytelności zaliczane są do kosztów podatkowych w dacie łącznego spełnienia 2 warunków:

1. wierzytelność powinna być odpisana jako nieściągalna (powinien być dokonany odpowiedni zapis w ewidencji) oraz

2. nieściągalność wierzytelności powinna być udokumentowana.

Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych (miesiącach), zaliczenie należności do kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym (miesiącu), w którym zostanie spełniony drugi z warunków.

Natomiast, gdy nieściągalność wierzytelności została udokumentowana wcześniej niż dokonano ich ewidencyjnego odpisania to odpisaną wierzytelność zalicza się do kosztów podatkowych w roku, w którym nastąpił odpis wierzytelności jako nieściągalnej.

Udokumentowanie nieściągalności wierzytelności na podstawie postanowienia o nieściągalności może nastąpić najwcześniej w dacie uznania przez podatnika tego postanowienia za odpowiadające stanowi faktycznemu.

Mając na uwadze powyższe, Spółka stoi na stanowisku, iż jest ona uprawniona do zaliczenia Nieuregulowanych Wierzytelności w kosztach podatkowych dopiero w momencie uznania przez nią ostatnich postanowień komornika oraz rozwiązania odpisów aktualizujących i dokonania odpisu podatkowego zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT.

Spółka wskazuje, iż przez wiele lat dochodziła Nieuregulowanych Wierzytelności, wszczynając postępowania komornicze, które ostatecznie kończyły się umorzeniem z uwagi na brak zidentyfikowanego majątku Dłużników.

W związku z wydaniem w listopadzie 2025 roku przez komorników sądowych postanowień o umorzeniu egzekucji na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 KPC w stosunku do ostatnich

prowadzonych wobec Dłużników postępowań egzekucyjnych, Spółka podjęła decyzje o zaprzestaniu prób egzekwowania tych długów. W konsekwencji Spółka uznała postępowania egzekucyjne nr KM (…) oraz KM (…) z dnia 21 listopada 2025 roku za odpowiadające stanowi faktycznemu.

W ocenie Wnioskodawcy, dopiero w momencie podjęcia decyzji przez Spółkę o uznaniu postanowienia o nieściągalności wydanego przez komornika sądowego za odpowiadające stanowi faktycznemu spełnia warunki należytego udokumentowania z art. 16 ust. 2 ustawy o CIT. Wynika to z faktu, iż dopiero w momencie wydania postanowień przez komornika sądowego z dnia 21 listopada 2025 r., Spółka uznała decyzję o braku dalszego dochodzenia Nieuregulowanych Wierzytelności przed organami egzekucyjnymi.

Mając zatem na uwadze, że:

1. Nieuregulowane Wierzytelności zostały uprzednio zarachowane jako przychody należne Spółki;

2. Kierując się zasadą ostrożności, na podstawie przepisów rachunkowych Spółka dokonała odpisów aktualizujących te wierzytelności w latach ubiegłych;

3. Odpisy aktualizacyjne nie stanowiły odpisów podatkowych w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 26a ustawy o CIT;

4. W związku z prowadzeniem czynności przez komorników sądowych Nieuregulowane Wierzytelności nie uległy przedawnieniu;

5. Spółka podjęła decyzje o zaprzestaniu prób egzekwowania tych długów. W konsekwencji Spółka uznała zakończenie ostatnich postępowań egzekucyjnych nr KM (…) oraz KM (…) z dnia 21 listopada 2025 roku za odpowiadające stanowi faktycznemu

- w ocenie Wnioskodawcy jest on uprawniony do zaliczenia w koszty podatkowe Nieuregulowane Wierzytelności w momencie spisania ich jako nieściągalne w dacie zakończenia w listopadzie 2025 r. ostatnich postępowań egzekucyjnych w kwocie wynikającej z ksiąg rachunkowych, tj. nie wyższej niż uprzednio zarachowanej jako przychody należne (bez uwzględniania odsetek oraz kosztów prowadzenia egzekucji).

Na prawidłowość stanowiska prezentowanego przez Wnioskodawcę wskazują również interpretacje indywidualne wydane przez organy podatkowe w analogicznych stanach faktycznych, przykładowo:

1. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 21 grudnia 2021 r. (0111-KDIB1-2. 4010.434.2021.2.ANK):

„Podsumowując, zgodzić należy się ze Spółką, że datą uznania spisanych wierzytelności jako nieściągalne i uznania ich za koszt podatkowy jest uznanie przez wierzyciela postanowienia, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT za odpowiadające stanowi faktycznemu i fizyczne, trwałe ściągnięcie wierzytelności z ksiąg rachunkowych.

W analizowanej sytuacji - odpowiadając na pytanie Spółki - wskazać należy, że gdy postanowienie egzekucyjne wydane zostało przez komornika na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. w 2018 r., jednak postanowienie to zostanie uznane za odpowiadające stanowi faktycznemu przez Spółkę wraz z trwałym spisaniem z ksiąg w 2021 r., to wówczas po spełnieniu wyżej opisanych warunków Spółka będzie mogła zaliczyć wierzytelność objętą tym postanowieniem do kosztów uzyskania przychodów w 2021 r.”

2. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 18 stycznia 2024 r. (0111-KDIB1-2. 4010.434.2021.2.ANK)

„Jednocześnie, z przepisów ustawy o CIT nie wynika termin w jakim należy dokonać odpisania wierzytelności jako nieściągalnej. W konsekwencji z punktu widzenia przepisów ustawy o CIT wierzytelności mogą być odpisywane jako nieściągalne w dowolnym momencie z zastrzeżeniem, że wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT mogą być zaliczone do kosztów podatkowych wyłącznie do daty przedawnienia tych wierzytelności”

3. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z dnia 18 lipca 2024 r. (0111- KDIB1-1. 4010.266.2024.2.BS)

„Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że wierzytelności zostały zarachowane zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT jako przychód należny, zostały udokumentowane zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o CIT, tj. postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, z którego każdorazowo wynika, że dłużnik nie posiada majątku, z którego mogłaby być egzekwowana wierzytelność, nie uległy one przedawnieniu oraz na wierzytelności nieściągalne dokonywane były odpisy aktualizujące w księgach rachunkowych. Zatem jesteście Państwo uprawnieni do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT, wartości netto wierzytelności, o których mowa w stanie faktycznym, każdorazowo za rok, w którym spełniony zostanie ostatni z warunków, tj. wierzytelność została odpisana jako nieściągalna w księgach rachunkowych lub nieściągalność wierzytelności zostanie udokumentowana w sposób określony w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.”

Ad 2

Wnioskodawca jeszcze raz wskazuję, iż zgodnie z rozumieniem art. 16 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT, wierzytelności określone jako nieściągalne muszą być wcześniej zarachowane jako przychody należne.

Mając na uwadze, iż Spółka spełniła ten warunek, zaliczając Nieuregulowane Wierzytelności do przychodów należnych to w jej ocenie, spisując je jako nieściągalne powinna ująć je w kosztach uzyskania przychodów w wysokości w jakiej wcześniej zostały one zaliczone do przychodów należnych tj. bez uwzględniania odsetek oraz kosztów prowadzenia egzekucji.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w odniesieniu do pytania nr 1 i 2 jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 622). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622)

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.