0113-KDIPT2-2.4011.491.2026.1.KR

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego:

- w zakresie w jakim dotyczy uznania za wydatek na cele mieszkaniowe spłaty byłej małżonki, zasądzonej w związku z podziałem majątku wspólnego w części, w jakiej dotyczyła nabycia udziału w lokalu mieszkalnym – jest prawidłowe,

- w zakresie w jakim dotyczy uznania za wydatek na cele mieszkaniowe spłaty byłej małżonki, zasądzonej w związku z podziałem majątku wspólnego w części, w jakiej dotyczyła innych składników majątku objętego podziałem – jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Działając na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 - dalej: Ordynacja podatkowa), wnosi Pan o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, dotyczącej zastosowania zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 - dalej: ustawa o PIT), do dochodu osiągniętego z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego w 2025 r., w części odpowiadającej wydatkowaniu przychodu ze sprzedaży na spłatę byłej małżonki zasądzoną w ramach podziału majątku wspólnego.

Wniosek dotyczy zaistniałego już stanu rzeczy. W przypadku potwierdzenia prawidłowości stanowiska, Wnioskodawca zamierza skorygować zeznanie PIT-39 złożone za 2025 r., w którym pierwotnie nie wykazał dochodu zwolnionego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT.

Wnioskodawca A, PESEL: (…), adres: (…), (…), dla którego właściwym organem podatkowym będzie Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego (…), ul. (…), (…), jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Wnioskodawca nie dokonał odpłatnego zbycia opisanego niżej lokalu w wykonaniu działalności gospodarczej. Lokal nie był wykorzystywany jako składnik majątku związany z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy ani nie był przez Niego amortyzowany podatkowo.

Wyrokiem z dnia (…) 2025 r. Sąd Okręgowy (…), (…), sygn. akt (…), rozwiązał przez rozwód związek małżeński Wnioskodawcy i B. Tym samym wyrokiem Sąd dokonał podziału majątku wspólnego stron.

W skład majątku objętego podziałem wchodziło m.in. prawo odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr (…) położonego w (…) przy ul. (…) o wartości (…) zł oraz nakłady poczynione z majątku wspólnego stron na nieruchomość w postaci działki gruntu nr (…) położonej w (…), dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (…) o wartości (…) zł. Sąd przyznał Wnioskodawcy składniki majątku opisane w wyroku i zasądził od Wnioskodawcy na rzecz byłej małżonki B tytułem spłaty kwotę (…) zł, płatną w terminie do dnia 31 grudnia 2025 r. z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia terminowi płatności.

W wyniku podziału majątku wspólnego Wnioskodawca stał się wyłącznym właścicielem lokalu mieszkalnego nr (…) przy ul. (…) w (…). Spłata zasądzona na rzecz byłej małżonki stanowiła ekonomiczne i prawne rozliczenie wartości przysługujących jej praw w majątku wspólnym, w tym w składnikach o charakterze mieszkaniowym przyznanych Wnioskodawcy.

Wnioskodawca wskazuje, że obowiązek zapłaty na rzecz byłej małżonki miał charakter bezpośrednio związany z uzyskaniem przez Niego wyłącznego prawa do składników majątku objętych podziałem. Bez dokonania spłaty Wnioskodawca nie mógłby definitywnie i bezspornie rozliczyć nabycia praw byłej małżonki wynikających z majątku wspólnego.

W dniu 14 sierpnia 2025 r. Wnioskodawca sprzedał lokal mieszkalny nr (…) przy ul. (…) w (…) wraz z piwnicą i udziałem w nieruchomości wspólnej (…) za cenę (…) zł. Umowa sprzedaży została sporządzona w formie aktu notarialnego przez notariusza (…) w (…).

Zgodnie z aktem notarialnym sprzedaży, kwota (…) zł została wcześniej zapłacona Wnioskodawcy przez nabywcę gotówką tytułem zadatku i została zaliczona na poczet ceny sprzedaży. Pozostała część ceny w kwocie (…) zł miała zostać zapłacona w dniu 14 sierpnia 2025 r.

Jednocześnie w akcie notarialnym sprzedaży Wnioskodawca oświadczył, że w celu częściowego wykonania obowiązku spłaty zasądzonego wyrokiem Sądu Okręgowego (…) z dnia 12 czerwca 2025 r. o sygn. akt (…), przekazuje byłej małżonce B świadczenie pieniężne nabywcy lokalu w kwocie (…) zł. Wnioskodawca upoważnił byłą małżonkę do przyjęcia tego świadczenia oraz upoważnił nabywcę do spełnienia świadczenia bezpośrednio na rachunek bankowy B. Nabywca oświadczył, że powyższy przekaz przyjmuje i zobowiązuje się zapłacić kwotę (…) zł przelewem bezpośrednio na rachunek B.

W konsekwencji, część ceny sprzedaży lokalu w kwocie (…) zł została przeznaczona w drodze przekazu opisanego w akcie notarialnym na częściowe wykonanie przez Wnioskodawcę obowiązku spłaty byłej małżonki wynikającego z podziału majątku wspólnego. Zapłata ta zmniejszyła zobowiązanie Wnioskodawcy wobec byłej małżonki z tytułu spłaty zasądzonej w wyroku rozwodowym i podziałowym.

Wnioskodawca złożył zeznanie PIT-39 za 2025 r. do (…) Urzędu Skarbowego (…). W złożonym zeznaniu wykazał przychód z odpłatnego zbycia lokalu w kwocie (…) zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie (…) zł, dochód w kwocie (…) zł, dochód zwolniony na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT w kwocie 0,00 zł oraz podatek do zapłaty w kwocie (…) zł.

Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy kwota ceny sprzedaży lokalu przekazana byłej małżonce na poczet spłaty zasądzonej przy podziale majątku wspólnego może być uznana za wydatek poniesiony na własne cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o PIT. W przypadku potwierdzenia prawidłowości takiego stanowiska, Wnioskodawca zamierza skorygować PIT-39 za 2025 r. przez wykazanie dochodu zwolnionego w wysokości obliczonej zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT, tj. proporcjonalnie do udziału wydatku mieszkaniowego w przychodzie z odpłatnego zbycia.

Wnioskodawca chciałby jeszcze raz podkreślić, że sprzedaż nieruchomości nie była działaniem planowanym ani zamierzonym. Mieszkanie zostało nabyte z myślą o zabezpieczeniu przyszłości dzieci i nie było przeznaczone do sprzedaży. Do zbycia nieruchomości doszło w następstwie wyjątkowo trudnej sytuacji rodzinnej, spowodowanej rozpadem małżeństwa zawinionym przez byłą małżonkę. Okoliczność ta została potwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu, w którym orzeczono wyłączną winę byłej małżonki za rozkład pożycia małżeńskiego.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym kwota przychodu uzyskana ze sprzedaży lokalu mieszkalnego nr (…) położonego przy ul. (…) w (…), wydatkowana poprzez bezpośrednią zapłatę przez nabywcę lokalu na rachunek byłej małżonki za zgodą i z upoważnienia Wnioskodawcy na częściowe wykonanie obowiązku spłaty B zasądzonej wyrokiem Sądu Okręgowego (…) z dnia (…) 2025 r. o sygn. akt (…), w związku z podziałem majątku wspólnego, stanowi wydatek na własne cele mieszkaniowe, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o PIT, a w konsekwencji uprawnia Wnioskodawcę do zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT i do skorygowania PIT-39 za 2025 r. przez wykazanie dochodu zwolnionego w wysokości wynikającej z ustawowej proporcji?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, odpowiedź na pytanie powinna być twierdząca.

Kwota przychodu ze sprzedaży lokalu mieszkalnego przeznaczona na spłatę byłej małżonki, zasądzoną w związku z podziałem majątku wspólnego, stanowi wydatek na własne cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o PIT, ponieważ spłata ta jest ekonomicznym odpowiednikiem ceny nabycia praw przysługujących byłej małżonce do składników majątku o charakterze mieszkaniowym przyznanych Wnioskodawcy. W konsekwencji, dochód ze sprzedaży lokalu podlega zwolnieniu na zasadach określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT, tj. w takiej części, w jakiej poniesiony i udokumentowany wydatek pozostaje w przychodzie z odpłatnego zbycia.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o PIT, źródłem przychodu jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, określonych praw spółdzielczych oraz prawa użytkowania wieczystego gruntów, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości nabytej do majątku wspólnego zastosowanie ma art. 10 ust. 6 ustawy o PIT. Przepis ten przewiduje, że pięcioletni termin liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie do majątku wspólnego małżonków. Ponieważ lokal został nabyty do majątku wspólnego w 2023 r., a sprzedany w 2025 r., zbycie mieści się w zakresie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT.

Na podstawie art. 30e ust. 1 ustawy o PIT, podatek od dochodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o PIT, wynosi 19% podstawy obliczenia podatku. Zgodnie z art. 30e ust. 4 ustawy o PIT, po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany wykazać w zeznaniu PIT-39 dochody uzyskane z odpłatnego zbycia oraz obliczyć należny podatek albo wykazać dochody zwolnione na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e ustawy, w wysokości odpowiadającej iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło zbycie, przychód został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe. Udokumentowane wydatki uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia.

Art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o PIT zalicza do wydatków poniesionych na cele mieszkaniowe wydatki poniesione m.in. na nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie związanego z tym budynkiem lub lokalem.

Wspólność ustawowa małżeńska ma charakter współwłasności łącznej. Do chwili jej ustania małżonkowie nie mają określonych udziałów w poszczególnych składnikach majątku wspólnego. Dopiero po ustaniu wspólności i dokonaniu podziału majątku wspólnego możliwe jest definitywne przypisanie poszczególnych składników konkretnym osobom oraz rozliczenie ich wartości przez dopłaty lub spłaty.

Jeżeli w wyniku podziału majątku wspólnego jeden z byłych małżonków otrzymuje na wyłączną własność składnik majątku o charakterze mieszkaniowym i jest zobowiązany do spłaty drugiego małżonka, spłata ta pełni funkcję ceny za przejęcie praw przysługujących drugiemu małżonkowi. W części, w jakiej Wnioskodawca w wyniku podziału majątku uzyskał wyłączne prawo do składników mieszkaniowych, obowiązek spłaty byłej małżonki ma bezpośredni związek z nabyciem przez niego praw do tych składników.

Przepisy nie zastrzegają, że nabycie, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o PIT, musi nastąpić wyłącznie na podstawie umowy sprzedaży zawartej z osobą trzecią.

Przepis posługuje się szerszym pojęciem nabycia. Skoro w wyniku podziału majątku wspólnego Wnioskodawca uzyskał wyłączne prawo do składników majątku, a obowiązek spłaty byłej małżonki był warunkiem ekonomicznego rozliczenia tego nabycia, to spłata powinna być traktowana jako wydatek na nabycie w rozumieniu art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o PIT.

Takie rozumienie przepisów odpowiada funkcji zwolnienia mieszkaniowego. Zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT nie jest ulgą o charakterze technicznym, lecz normą celu społecznego, której celem jest wspieranie zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych podatnika. Rozliczenia majątkowe byłych małżonków, których skutkiem jest przejęcie przez jednego z nich praw do składnika mieszkaniowego i obowiązek spłaty drugiego, stanowią typową sytuację, w której poniesiony wydatek ma bezpośredni związek z mieszkaniowymi potrzebami podatnika.

Nie powinno budzić wątpliwości, że kwota (…) zł została wydatkowana przez Wnioskodawcę, mimo że technicznie została zapłacona przez nabywcę lokalu bezpośrednio na rachunek byłej małżonki. Konstrukcja zastosowana w akcie notarialnym sprzedaży miała charakter przekazu i została dokonana wyłącznie w celu wykonania zobowiązania Wnioskodawcy wobec byłej małżonki. Nabywca spełnił świadczenie na rzecz B z ceny należnej Wnioskodawcy za sprzedany lokal, na podstawie wyraźnego upoważnienia Wnioskodawcy zawartego w akcie notarialnym.

Ekonomicznie i prawnie kwota ta stanowiła zatem część ceny sprzedaży należnej Wnioskodawcy, którą Wnioskodawca przeznaczył na spłatę byłej małżonki. Zapłata dokonana bezpośrednio przez nabywcę na rachunek wierzycielki Wnioskodawcy doprowadziła do zmniejszenia zobowiązania Wnioskodawcy wobec byłej małżonki. W konsekwencji, spełniony został warunek wydatkowania przychodu z odpłatnego zbycia na cel wskazany we wniosku.

Po pierwsze, przepisy art. 21 ust. 1 pkt 131 oraz art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a ustawy o PIT nie wprowadzają zakazu uznania za wydatek mieszkaniowy spłaty dokonanej z ceny sprzedaży składnika majątku przyznanego podatnikowi w podziale majątku. Przepisy wymagają, aby przychód ze zbycia został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe w odpowiednim terminie oraz aby wydatek mieścił się w katalogu ustawowym. W niniejszej sprawie środki zostały przeznaczone na spłatę, która stanowiła rozliczenie nabycia praw byłej małżonki w majątku mieszkaniowym.

Po drugie, spłata byłej małżonki nie była wydatkiem dowolnym ani konsumpcyjnym. Wynikała z prawomocnego orzeczenia sądu i była integralnym elementem podziału majątku wspólnego. Bez dokonania spłaty Wnioskodawca pozostawałby dłużnikiem byłej małżonki z tytułu przejęcia składników majątku przyznanych Mu w podziale, co oznaczałoby, że nabycie praw byłej małżonki nie zostałoby ekonomicznie rozliczone.

Po trzecie, przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji podatników. Podatnik, który sprzedaje jedną nieruchomość i przeznacza środki na spłatę byłego małżonka w celu przejęcia praw do innej nieruchomości mieszkaniowej, korzystałby ze zwolnienia, natomiast podatnik, który w ramach jednego rozliczenia rodzinnego i majątkowego zaspokaja obowiązek spłaty dotyczący składników mieszkaniowych przyznanych Mu w podziale, byłby tego zwolnienia pozbawiony. Taki rezultat byłby sprzeczny z ratio legis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje oparcie w aktualnym kierunku orzeczniczym sądów administracyjnych oraz w zmienionej praktyce organów podatkowych.

W zmianie interpretacji indywidualnej z 14 września 2023 r. o znaku DOP3.8222.130.2023.EILK, Szef Krajowej Administracji Skarbowej uznał za prawidłowe stanowisko podatnika, który środki ze sprzedaży lokalu mieszkalnego przeznaczył na spłatę udziału byłej małżonki w domu mieszkalnym. Szef KAS wskazał, że w przypadku byłych małżonków zniesienie współwłasności nieruchomości mieszkalnej nabytej w czasie trwania małżeństwa za spłatą jednego z nich powoduje, że zarówno małżonek dokonujący spłaty, jak i małżonek, którego udział został spłacony, mogą zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. W konsekwencji, podatnik był uprawniony do zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o PIT w związku z wydatkowaniem przychodu na spłatę udziału byłej żony w domu mieszkalnym nabytym w wyniku podziału majątku wspólnego.

Analogicznie w zmianie interpretacji indywidualnej z 6 listopada 2023 r. o znaku DOP3.8222.133.2023.EILK, Szef KAS zmienił wcześniejszą negatywną interpretację i uznał za prawidłowe stanowisko dotyczące zaliczenia do ulgi mieszkaniowej wydatków na zakup przez męża udziału w mieszkaniu od byłej żony w związku z podziałem majątku wspólnego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu. Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

W świetle powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.

Jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości i ww. praw majątkowych następuje przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl bowiem art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:

Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 19 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z powyższym, przychodem z odpłatnego zbycia jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, o ile odpowiada wartości rynkowej, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, koszty pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty sądowe, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.

Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość (udział) lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.

W myśl art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.

Zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Jak wynika z powyższych przepisów, w przedstawionej sprawie podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości (udziału) lub prawa określonym zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. wartością wyrażoną w cenie określonej w umowie sprzedaży pomniejszoną o koszty odpłatnego zbycia), a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak obliczony dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do treści art. 30e ust. 4 ww. ustawy:

Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:

1. dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub

2. dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:

Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.

W myśl natomiast art. 30e ust. 7 ww. ustawy:

W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4, do dnia zapłaty podatku włącznie.

W odniesieniu do powyższego, wskazać należy, że dochód ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 tej ustawy – może zostać objęty zwolnieniem z opodatkowania przy spełnieniu warunków określonych w tym przepisie.

Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy stanowi, że:

Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:

dochód zwolniony = D × W/P

gdzie:

D – dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,

W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

P – przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.

Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości (prawa majątkowego), jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia. W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego.

Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania, wymienione zostały w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

- położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Zgodnie z art. 21 ust. 25a ww. ustawy:

Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.

W myśl art. 21 ust. 26 ww. ustawy:

Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e, rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Przez własne budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e, rozumie się również niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek, lokal lub pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik nabędzie ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.

Przy czym, stosownie do art. 21 ust. 28 ww. ustawy:

Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:

1. nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub

2. budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku albo jego części

- przeznaczonych na cele rekreacyjne.

Wskazać w tym miejscu należy, że ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.) stanowiącego, że:

Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie.

Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Tym samym podkreślenia wymaga fakt, że tylko określone zdarzenia prawne, bądź spełnienie określonych przesłanek, od których ustawodawca uzależnia prawo do zwolnienia z opodatkowania, skutkuje zwolnieniem dochodu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że w prawie podatkowym w stosunku do wszelkich ulg i zwolnień zabronione jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów.

Z istoty rozwiązania zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że podstawową okolicznością decydującą o możliwości skorzystania z przedmiotowego zwolnienia jest przeznaczenie przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości i określonych praw majątkowych nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym została ona dokonana, na wskazane w art. 21 ust. 25 ww. ustawy własne cele mieszkaniowe.Zawarte w tych przepisach wyliczenie tzw. wydatków mieszkaniowych, których realizacja uprawnia do zastosowania ww. zwolnienia ma charakter enumeratywny (wyczerpujący).

Należy zauważyć, że wszelkiego rodzaju ulgi czy zwolnienia są odstępstwem od konstytucyjnej zasady równości i powszechności opodatkowania, w sposób szczegółowy uregulowanymi w przepisach materialnego prawa podatkowego. Są one przywilejami, z których podatnik ma prawo, a nie obowiązek skorzystania. Zatem, oceniając ciążące na nim obowiązki wynikające z zastosowania danej ulgi czy zwolnienia podatkowego należy dokonać ścisłej, literalnej wykładni przepisu regulującego daną ulgę czy zwolnienie. W związku z tym, tylko wydatkowanie środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości i określonych praw majątkowych – w terminie i na cele wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 131, a szczegółowo określone w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – pozwala na zastosowanie przedmiotowego zwolnienia.

Rozstrzygając zatem o prawie do zwolnienia z opodatkowania należy pamiętać, że zawarty w art. 21 ust. 25 ww. ustawy katalog wydatków uprawniających do zwolnienia ma charakter zamknięty i w związku z tym tylko wydatkowanie środków na realizację celów w nim wskazanych pozwala na skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania. Inne wydatki niż wymienione w tym katalogu nie uprawniają do skorzystania z powyższego zwolnienia.

Z treści art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że do zastosowania ulgi w nim przewidzianej konieczne jest spełnienie dwóch warunków, a mianowicie: wydatkowanie przychodu na własne cele mieszkaniowe i dokonanie tej czynności przed upływem trzyletniego terminu od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło zbycie.

Przy czym, jak już uprzednio wskazałem, zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia.

Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uważa się m.in. wydatki poniesione na nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem (art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie z treścią art. 81 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.

Stosownie do art. 81 § 2 ww. ustawy:

Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.

Przy czym, w myśl z art. 3 pkt 5 tej ustawy:

Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.

Stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej:

Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Korekta deklaracji może dotyczyć każdej jej pozycji, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Może więc ona dotyczyć kwot odliczeń od dochodu z tytułu ulgi podatkowej. Skorygowanie deklaracji polega na ponownym poprawnym wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji.

Korektę deklaracji składa się wówczas, gdy następują – w wyniku jakichkolwiek zdarzeń gospodarczych – zmiany w zakresie danych wykazanych w tych deklaracjach (np. po stronie przychodów, kosztów ich uzyskania, zwolnień, odliczeń, wysokości podatku należnego).

Przepisy Ordynacji podatkowej nie określają szczególnych terminów, w których przysługuje powyższe uprawnienie. Należy więc powiązać tę możliwość ze zobowiązaniem podatkowym, którego deklaracja (zeznanie) dotyczy. Prawo do korekty deklaracji (zeznania) istnieje tak długo, jak długo istnieje zobowiązanie podatkowe, czyli 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Z treści wniosku wynika, że:

· 26 lipca 2023 r. nabył Pan wraz z małżonką lokal mieszkalny. Nabycie miało miejsce do majątku objętego wspólnością majątkową małżeńską.

· 12 czerwca 2025 r. małżeństwo Pana zostało rozwiązane poprzez rozwód.

· W ramach dokonanego 12 czerwca 2025 r. podziału majątku wspólnego nabył Pan na wyłączną własność ww. lokal mieszkalny z obowiązkiem m.in. dokonania spłaty na rzecz byłej żony.

· 14 sierpnia 2025 r. dokonał Pan odpłatnego zbycia opisanego we wniosku lokalu mieszkalnego. Część ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego została przeznaczona w drodze przekazu opisanego w akcie notarialnym na częściowe wykonanie przez Pana obowiązku spłaty byłej małżonki wynikającego z podziału majątku wspólnego.

· Zamierza Pan skorygować zeznanie PIT-39 za 2025 r. przez wykazanie dochodu zwolnionego w wysokości obliczonej zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. proporcjonalnie do udziału wydatku mieszkaniowego w przychodzie z odpłatnego zbycia.

Odnosząc się do zakwalifikowania wydatku na spłatę byłej żony z tytułu m.in. przejęcia na własność lokalu mieszkalnego, który nabył Pan w 2023 r. z byłą żoną do majątku wspólnego, wyjaśniam, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych spłata dokonana na rzecz byłego współmałżonka – w związku z przyznaniem podatnikowi w wyniku rozwodu na własność nieruchomości, która znajdowała się we wspólności małżeńskiej – może być uznana za wydatek na własne cele mieszkaniowe, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 listopada 2022 r. sygn. akt II FSK 724/20, wskazał, że:

Zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. jest normą celu społecznego, mającą ułatwić zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. Także wykładnia celowościowa przemawia zatem za przedstawionym powyżej rozumieniem użytego art. 21 ust. 1 pkt 25 lit. a i b u.p.d.o.f. pojęcia nabycia udziału w nieruchomości lub prawie do lokalu. W przypadku byłych małżonków zniesienie współwłasności nieruchomości mieszkalnej, nabytej w czasie trwania związku małżeńskiego, za spłatą jednego z nich powoduje, że zarówno małżonek, który dokonuje spłaty, jak i małżonek, którego udział został spłacony, mogą zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe.

W świetle powyższego, stwierdzam, że przysługuje Panu prawo do skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z wydatkowaniem części przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego na spłatę Pana małżonki w części, w jakiej spłata ta dotyczy udziału należącego do Pana byłej żony w lokalu mieszkalnym, do którego nabył Pan prawo własności w wyniku podziału majątku wspólnego, w celu realizacji własnych celów mieszkaniowych.

Przy czym wskazać należy, że jako wydatek na własne cele mieszkaniowe, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a) ww. ustawy, może Pan uznać spłatę dokonaną na rzecz byłej małżonki zasądzoną w ramach podziału majątku wspólnego, ale tylko i wyłącznie w części przypadającej na nabycie udziału w lokalu mieszkalnym. Natomiast, za wydatek na własne cele mieszkaniowe nie może zostać uznana spłata w części przypadającej na inne składniki majątku objętego podziałem.

Tym samym, przysługuje Panu prawo do złożenia korekty zeznania podatkowego PIT-39 za rok 2025, w związku z odpłatnym zbyciem w 2025 r. lokalu mieszkalnego, stosownie do art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.