0112-KDIL2-2.4011.615.2026.3.KP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych zdarzeń przyszłych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 14 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 15 lipca 2026 r. (wpływ 17 lipca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzeń przyszłych

Wnioskodawca jest obywatelem polskim, na stałe zamieszkałym i zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w Szwajcarii; posiada w Szwajcarii rezydencję podatkową oraz podlega tam ubezpieczeniu społecznemu jako pracownik (objęty ustawodawstwem szwajcarskim, posiada/uzyska zaświadczenie A1)

Wnioskodawca zarejestrował w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą (CEIDG) z dniem (…) 2026 r., (…).

Przedmiotem działalności jest docelowo sprzedaż prefabrykowanych domów modułowych (...) importowanych z Chin oraz doradztwo techniczne w zakresie rozwiązań (…).

W pierwszej fazie (faza pilotażowa) Wnioskodawca dokona importu jednego egzemplarza domku modułowego (ok. 35 m²) z Chin i posadowi go na nieruchomości gruntowej stanowiącej jego własność, położonej w Polsce. Jednostka będzie pełnić funkcję egzemplarza demonstracyjnego/pokazowego (showroom). W fazie pilotażowej nie nastąpi sprzedaż towarów ani świadczenie usług – domek nie będzie zbywany.

Domek demonstracyjny zostanie ujęty w działalności gospodarczej jako środek trwały wykorzystywany do celów reklamowo-marketingowych (prezentacja produktu potencjalnym klientom).

Po fazie pilotażowej Wnioskodawca zamierza prowadzić sprzedaż domków oraz, ewentualnie, komponentów i usług doradczych — głównie na rynek polski/UE.

Wnioskodawca nie posiada w Polsce siedziby działalności gospodarczej w znaczeniu centrum zarządzania; faktyczne zarządzanie odbywa się z miejsca zamieszkania w Szwajcarii. W Polsce znajduje się natomiast nieruchomość (działka z domkiem demonstracyjnym) oraz prowadzona z jej wykorzystaniem aktywność gospodarcza.

Uzupełnienie

Czy w Polsce ma Pan zgłoszony adres rejestrowy/adres siedziby Pana działalności gospodarczej, czy tym adresem jest nieruchomość gruntowa będąca Pana własnością, na której posadowiony będzie domek demonstracyjny/pokazowy, czy na adres tej nieruchomości będzie dostarczana korespondencja dotycząca Pana działalności gospodarczej?

Tak. Wnioskodawca ma zgłoszony w CEIDG adres rejestrowy (adres do doręczeń i stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej): (…). Adresem tym jest nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Wnioskodawcy, na której zostanie posadowiony domek demonstracyjny/pokazowy opisany we wniosku. Na adres tej nieruchomości będzie dostarczana korespondencja dotycząca działalności gospodarczej Wnioskodawcy.

Kto zajmie się w Polsce oprowadzaniem po domku demonstracyjnym/pokazowym, czy będzie to Pan, osoba pozostająca w stosunku pracy lub zatrudniona na podstawie umowy zlecenia/dzieło itp., czy też wyznaczy Pan w tym celu pełnomocnika (proszę wskazać postanowienia tego pełnomocnictwa)?

Oprowadzaniem po domku demonstracyjnym/pokazowym będzie zajmował się osobiście Wnioskodawca, podczas swoich pobytów w Polsce. Prezentacje będą umawiane z potencjalnymi klientami indywidualnie, z wyprzedzeniem (kontakt telefoniczny i elektroniczny). W fazie pilotażowej Wnioskodawca nie będzie zatrudniał w tym celu pracowników ani osób na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, ani nie wyznaczył pełnomocnika do wykonywania tych czynności.

Według jakiej formy opodatkowuje Pan osiągane przychody/dochody z działalności gospodarczej?

Przychody/dochody z działalności gospodarczej Wnioskodawca opodatkowuje podatkiem liniowym według stawki 19% (art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych); Wnioskodawca prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów.

Jakich konkretnie wydatków ponoszonych w fazie pilotażowej dotyczy Pana wniosek; wymienił Pan bowiem koszty „m.in. import, posadowienie, utrzymanie demonstracyjnego” (jest to zatem tylko przykładowe i mało precyzyjne wyliczenie tych kosztów)?

Wniosek dotyczy następującego, zamkniętego katalogu wydatków ponoszonych w fazie pilotażowej:

A. wydatki na nabycie domku demonstracyjnego i doprowadzenie go do stanu zdatnego do używania, składające się na wartość początkową środka trwałego, tj.: (1) cena nabycia domku modułowego należna dostawcy; (2) koszty transportu międzynarodowego (fracht morski i lądowy) oraz ubezpieczenia towaru w transporcie; (3) opłaty portowe i terminalowe oraz koszty obsługi agencji celnej (odprawa celna); (4) cło z tytułu importu; (5) koszty transportu krajowego domku na nieruchomość Wnioskodawcy oraz jego rozładunku i ustawienia (usługa dźwigowa); (6) koszty posadowienia domku (przygotowanie i utwardzenie podłoża, punktowe fundamentowanie/bloczki fundamentowe, wypoziomowanie, zakotwienie); (7) koszty wykonania przyłączy mediów (energia elektryczna, woda, odprowadzenie ścieków) w zakresie niezbędnym do uruchomienia egzemplarza demonstracyjnego;

B. bieżące wydatki na utrzymanie i wykorzystywanie domku demonstracyjnego oraz na prowadzenie działalności w fazie pilotażowej, tj.: (8) koszty energii elektrycznej i innych mediów zużywanych w domku demonstracyjnym; (9) koszty ubezpieczenia majątkowego domku; (10) koszty konserwacji, drobnych napraw i utrzymania czystości domku; (11) wydatki marketingowe dotyczące oferty domków (utrzymanie strony internetowej — domena i hosting, materiały reklamowe, ogłoszenia); (12) koszty obsługi księgowej działalności oraz opłaty administracyjne i skarbowe związane z prowadzoną działalnością.

Jaki związek będą mieć ponoszone przez Pana wydatki w fazie pilotażowej z osiągnięciem przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem Pana źródła przychodów z działalności gospodarczej – proszę to szczegółowo wyjaśnić?

Wszystkie wskazane wyżej wydatki pozostają w bezpośrednim związku z osiągnięciem przychodów oraz z zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów, którym jest pozarolnicza działalność gospodarcza Wnioskodawcy polegająca na sprzedaży importowanych domków modułowych. Domek demonstracyjny jest podstawowym narzędziem sprzedaży: produkt tego rodzaju (prefabrykowany budynek modułowy o znacznej wartości jednostkowej) jest w praktyce niesprzedawalny wyłącznie na podstawie katalogu — potencjalni klienci przed złożeniem zamówienia oczekują obejrzenia rzeczywistego egzemplarza, oceny jakości wykonania, materiałów i funkcjonalności. Wydatki grupy A warunkują zatem samo powstanie narzędzia sprzedaży (showroomu), bez którego uruchomienie sprzedaży generującej przychody nie byłoby możliwe; wydatki grupy B służą utrzymaniu tego narzędzia w stanie umożliwiającym prezentacje, pozyskiwanie klientów (marketing) oraz prawidłowemu prowadzeniu i zabezpieczeniu działalności (obsługa księgowa, ubezpieczenie). Faza pilotażowa ma charakter przygotowawczy i inwestycyjny — jej celem jest rozpoczęcie sprzedaży domków w kolejnej fazie, a więc osiąganie przychodów opodatkowanych w Polsce w ramach tego samego źródła.

Czy wydatki ponoszone w fazie pilotażowej zostaną odpowiednio udokumentowane dla celów prowadzonej działalności gospodarczej; proszę wskazać, jakie dokładnie dokumenty potwierdzające ich poniesienie będzie Pan posiadał?

Tak, wszystkie wydatki zostaną odpowiednio udokumentowane dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca będzie posiadał w szczególności: fakturę handlową (commercial invoice) wystawioną przez dostawcę domku wraz z dokumentacją kontraktową; bankowe potwierdzenia zapłaty (przelewy); dokumenty celne — zgłoszenie celne/poświadczone zgłoszenie celne (PZC) z wykazaną kwotą cła i podatku VAT z tytułu importu; dokumenty przewozowe (konosament B/L, listy przewozowe CMR); faktury wystawione przez spedytora, przewoźników i agencję celną; faktury wykonawców robót związanych z posadowieniem domku i wykonaniem przyłączy; polisę ubezpieczeniową i dowody opłacenia składek; faktury za media, usługi marketingowe i obsługę księgową. Wydatki będą ujmowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, a domek demonstracyjny zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Pytania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych

1. Czy posadowienie na nieruchomości gruntowej w Polsce domku demonstracyjnego i prowadzenie z jego wykorzystaniem działalności gospodarczej powoduje powstanie zakładu (stałej placówki) w rozumieniu art. 5 i art. 7 Konwencji z dnia 2 września 1991 r. między RP a Konfederacją Szwajcarską o unikaniu podwójnego opodatkowania, a w konsekwencji obowiązek opodatkowania w Polsce podatkiem PIT dochodu przypisanego temu zakładowi?

2. Czy wskazane w opisie sprawy wydatki ponoszone w fazie pilotażowej, w której nie występuje sprzedaż ani przychód, tj.:

(A) wydatki na nabycie domku demonstracyjnego i doprowadzenie go do stanu zdatnego do używania — cena nabycia domku należna dostawcy, koszty transportu międzynarodowego i ubezpieczenia w transporcie, opłaty portowe i terminalowe oraz koszty obsługi agencji celnej, cło, koszty transportu krajowego, rozładunku i ustawienia, koszty posadowienia oraz koszty wykonania przyłączy mediów — składające się na wartość początkową środka trwałego, oraz

(B) bieżące wydatki na utrzymanie i wykorzystywanie domku demonstracyjnego oraz prowadzenie działalności – koszty mediów, ubezpieczenia majątkowego, konserwacji i utrzymania czystości, wydatki marketingowe oraz koszty obsługi księgowej i opłat administracyjnych

– mogą zostać rozliczone przez Wnioskodawcę w ramach źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza: wydatki grupy (A) poprzez odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej środka trwałego (art. 22 ust. 8 w zw. z art. 22a ust. 1 oraz art. 22g ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o PIT), a wydatki grupy (B) jako koszty uzyskania przychodów potrącalne na bieżąco (art. 22 ust. 1 ustawy o PIT)?

Pytanie nr 2 ostatecznie sformułowanie w uzupełnieniu wniosku.

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 1 – nieruchomość z domkiem demonstracyjnym, wykorzystywana w sposób stały do działalności gospodarczej, stanowi zakład w rozumieniu art. 5 Konwencji PL-CH. W konsekwencji, na podstawie art. 7 Konwencji oraz art. 3 ust. 2a ustawy o PIT dochód przypisany temu zakładowi podlega opodatkowaniu w Polsce, przy czym Szwajcaria jako państwo rezydencji stosuje właściwą metodę unikania podwójnego opodatkowania przewidzianą w art. 23 Konwencji.

Zdaniem Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 2 – należy odpowiedzieć twierdząco w odniesieniu do obu grup wydatków.

Wydatki grupy (A) — tj. cena nabycia domku należna dostawcy, koszty transportu międzynarodowego i ubezpieczenia w transporcie, opłaty portowe i terminalowe, koszty obsługi agencji celnej, cło, koszty transportu krajowego, rozładunku i ustawienia, koszty posadowienia oraz koszty wykonania przyłączy — jako koszty związane z zakupem środka trwałego i jego przystosowaniem do używania, naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, powiększają cenę nabycia stanowiącą wartość początkową środka trwałego (art. 22g ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o PIT). Domek demonstracyjny stanowi środek trwały w rozumieniu art. 22a ust. 1 ustawy o PIT: jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywany na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (cele demonstracyjno-marketingowe). W konsekwencji wydatki grupy (A) podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej środka trwałego (art. 22 ust. 8 ustawy o PIT), począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek trwały wprowadzono do ewidencji (art. 22h ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT).

Wydatki grupy (B) — tj. koszty mediów, ubezpieczenia majątkowego, konserwacji i utrzymania czystości domku, wydatki marketingowe oraz koszty obsługi księgowej i opłat administracyjnych — spełniają przesłanki art. 22 ust. 1 ustawy o PIT: są ponoszone w celu osiągnięcia przychodów oraz w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów (pozarolniczej działalności gospodarczej), pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z planowanymi przychodami ze sprzedaży domków modułowych, są definitywne, właściwie udokumentowane i nie zostały wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o PIT. Stanowią one koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, potrącalne w dacie ich poniesienia.

Okoliczność, że w fazie pilotażowej Wnioskodawca nie osiąga jeszcze przychodów, nie pozbawia opisanych wydatków charakteru kosztów uzyskania przychodów. Ustawodawca nie uzależnia potrącalności kosztów od jednoczesnego lub uprzedniego wystąpienia przychodu – wystarczające jest, aby wydatek był poniesiony w celu jego osiągnięcia. Wydatki o charakterze przygotowawczym i inwestycyjnym, ponoszone w początkowej fazie działalności z zamiarem uruchomienia sprzedaży, pozostają kosztami uzyskania przychodów tego źródła, co znajduje potwierdzenie w utrwalonej praktyce interpretacyjnej i orzecznictwie sądów administracyjnych.

Stanowisko do pytania nr 2 ostatecznie sformułowanie w uzupełnieniu wniosku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 2b pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład.

Na gruncie art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Ilekroć w ustawie jest mowa o zagranicznym zakładzie – oznacza to:

a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający miejsce zamieszkania na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,

b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa,

c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje

– chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.

Stosownie do art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

W Pana sprawie zastosowanie znajdzie Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Bernie dnia 2 września 1991 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 22 poz. 92 ze zm.; dalej: konwencja polsko-szwajcarska).

W myśl art. 7 ust. 1 konwencji polsko-szwajcarskiej:

Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 konwencji polsko-szwajcarskiej:

Z zastrzeżeniem postanowień ustępu 3, jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład, to w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać temu zakładowi takie zyski, jakie mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.

Stosownie art. 7 ust. 3 konwencji polsko-szwajcarskiej:

Przy ustalaniu zysków zakładu dopuszcza się potrącenie nakładów ponoszonych dla tego zakładu włącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami administracyjnymi, niezależnie od tego, czy powstały w tym Państwie, w którym leży zakład, czy gdzie indziej.

Z cytowanego wyżej przepisu art. 7 ust. 1 konwencji polsko-szwajcarskiej wynika, że dochód (przychód) osoby mającej miejsce zamieszkania w Szwajcarii z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Polski może być opodatkowany w Polsce, jeżeli działalność prowadzona jest przez położony na terytorium Polski. W takim przypadku dochód (przychód), który może być przypisany temu zakładowi, może być opodatkowany w Polsce. Natomiast jeżeli działalność na terytorium Polski nie jest prowadzona za pomocą położonego w tym państwie zakładu, dochód (przychód) podatnika podlega opodatkowaniu wyłącznie w Szwajcarii.

W myśl art. 5 ust. 1-3 konwencji polsko-szwajcarskiej:

1. W rozumieniu niniejszej konwencji określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie albo częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.

2. Określenie „zakład” obejmuje w szczególności:

a) miejsce zarządu,

b) filię,

c) biuro,

d) zakład fabryczny,

e) warsztat oraz

f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.

3. Budowa, montaż lub instalacja stanowi zakład tylko wtedy, gdy okres ich prowadzenia trwa dłużej niż dwanaście miesięcy.

Zgodnie z art. 5 ust. 4 konwencji polsko-szwajcarskiej:

Bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego artykułu, nie stanowią zakładu:

a) użytkowane placówki, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania albo wydawania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;

b) utrzymywanie zapasów dóbr albo towarów przedsiębiorstwa wyłącznie dla składowania, wystawiania lub wydawania;

c) utrzymywanie zapasów dóbr albo towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;

d) stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;

e) stałe placówki utrzymywane wyłącznie dla celów reklamy, dla dostarczania informacji, prowadzenia badań naukowych albo wykonywania podobnej działalności mającej przygotowawczy lub pomocniczy charakter;

f) prowadzenie przez przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa placówki montażowej w drugim Umawiającym się Państwie w związku z dokonywaną przez to przedsiębiorstwo dostawą maszyn lub urządzeń dla drugiego Umawiającego się Państwa;

g) utrzymywanie stałej placówki wyłącznie w celu wykonywania jakiegokolwiek połączenia rodzajów działalności wymienionych pod literami od a) do f), jednak pod warunkiem, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, ma przygotowawczy lub pomocniczy charakter.

Przy interpretacji postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania należy także zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zatem obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

Jak wynika z komentarza do Modelowej Konwencji, pojęcie „zakładu” obejmuje stałą placówkę, przez którą przedsiębiorstwo prowadzi całkowicie lub częściowo swoją działalność. Definicja zawiera następujące warunki:

· istnienie „placówki działalności gospodarczej”, tj. pomieszczeń, a w pewnych okolicznościach maszyn i urządzeń;

· taka placówka musi mieć charakter stały, tzn. musi być utworzona w określonym miejscu, z pewnym stopniem trwałości;

· prowadzenie działalności przedsiębiorstwa za pośrednictwem tej stałej placówki; oznacza to, że osoby, które w taki lub inny sposób są zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność przedsiębiorstwa w państwie, w którym stała placówka jest położona.

Określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu.

Placówka – jako miejsce działalności gospodarczej – może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń lub gdy nie są one wymagane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa; wystarczy posiadanie pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do własnej dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy, aby zaistniała stała placówka gospodarcza.

Natomiast określenie „za pośrednictwem”, jak wynika z komentarza do Modelowej Konwencji, należy interpretować w szerokim sensie, mającym zastosowanie do każdej sytuacji, w której działalność gospodarcza jest prowadzona w konkretnym pomieszczeniu czy przestrzeni pozostającej w tym celu do dyspozycji przedsiębiorstwa.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że jest Pan obywatelem polskim, na stałe zamieszkałym i zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w Szwajcarii. Posiada Pan w Szwajcarii rezydencję podatkową oraz podlega Pan tam ubezpieczeniu społecznemu jak pracownik. Zarejestrował Pan w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą, której dochody opodatkowuje podatkiem liniowym. Przedmiotem Pana działalności docelowo ma być sprzedaż prefabrykowanych domów modułowych (...) importowanych z Chin oraz doradztwo techniczne w zakresie (…). W pierwszej fazie pilotażowej dokona Pan importu jednego egzemplarza domku modułowego i postawi go na nieruchomości gruntowej stanowiącej Pana własność. Pod adresem, gdzie znajduje się Pana nieruchomość gruntowa, będzie zarejestrowana również Pana działalność gospodarcza. Na adres tej nieruchomości będzie dostarczana korespondencja dotycząca Pana działalności gospodarczej.

Stąd – na podstawie powyższych uregulowań – stwierdzam, że prowadzenie przez Pana wskazanej we wniosku działalności w Polsce powoduje powstanie Pana zakładu na terytorium Polski w rozumieniu art. 5 ust. 1 konwencji polsko-szwajcarskiej w zw. z art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem przychody uzyskiwane przez Pana z tytułu działalności w Polsce stanowią zyski z działalności gospodarczej osiągane za pośrednictwem stałego zakładu, które zgodnie z postanowieniami art. 7 konwencji polsko-szwajcarskiej podlegają opodatkowaniu na terytorium Polski.

Podsumowanie: nieruchomość gruntowa z posadowionym domkiem demonstracyjnym oraz prowadzenie z jej wykorzystaniem działalności gospodarczej w Polsce powoduje powstanie zakładu w rozumieniu art. 5 i art. 7 Konwencji polsko-szwajcarskiej, a w konsekwencji po Pana stronie powstaje obowiązek opodatkowania w Polsce podatkiem dochodowym od osób fizycznych dochodu przypisanego temu zakładowi.

Przechodząc do kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionych przez Pana wydatków, wskazuję, co następuje.

W ramach działalności gospodarczej w fazie pilotażowej ponosi Pan szereg wydatków opisanych jako grupa A, tj.:

1. cena nabycia domku modułowego należna dostawcy;

2. koszty transportu międzynarodowego (fracht morski i lądowy) oraz ubezpieczenia towaru w transporcie;

3. opłaty portowe i terminalowe oraz koszty obsługi agencji celnej (odprawa celna);

4. cło z tytułu importu;

5. koszty transportu krajowego domku na Pana nieruchomość oraz jego rozładunku i ustawienia (usługa dźwigowa);

6. koszty posadowienia domku (przygotowanie i utwardzenie podłoża, punktowe fundamentowanie/bloczki fundamentowe, wypoziomowanie, zakotwienie);

7. koszty wykonania przyłączy mediów (energia elektryczna, woda, odprowadzenie ścieków) w zakresie niezbędnym do uruchomienia egzemplarza demonstracyjnego.

Ponosi Pan również bieżące wydatki na utrzymanie i wykorzystanie domku demonstracyjnego opisane jako grupa B, tj.:

1. koszty energii elektrycznej i innych mediów zużywanych w domku demonstracyjnym;

2. koszty ubezpieczenia majątkowego domku;

3. koszty konserwacji, drobnych napraw i utrzymania czystości domku;

4. wydatki marketingowe dotyczące oferty domków (utrzymanie strony internetowej – domena i hosting, materiały reklamowe, ogłoszenia);

5. koszty obsługi księgowej działalności oraz opłaty administracyjne i skarbowe związane z prowadzoną działalnością.

Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny – nie wskazuje enumeratywnie, jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy.

W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów) nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Zatem, podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z przychodami (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów). Istotne znaczenie ma również cel, w jakim został poniesiony.

Stąd warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów jest spełnienie łącznie następujących przesłanek:

- został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

- był definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- pozostawał w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie udokumentowany,

- nie znajdował się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

­

Podkreślam również, że o tym, co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności gospodarczej, decyduje podmiot prowadzący tą działalność, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów.

Na podstawie art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (…).

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,

b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,

– wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1 , są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d , oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 , bez względu na czas ich poniesienia.

Jeżeli składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym okresie, a nie tylko w roku ich nabycia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki te zalicza się do kosztów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.

W takim przypadku podatnicy mogą – stosownie do art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – uznać za koszty uzyskania przychodów jedynie odpisy amortyzacyjne dokonane zgodnie z przepisami art. 22a-22o ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem art. 23 tej ustawy.

Stosownie do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2. maszyny, urządzenia i środki transportu,

3. inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Zatem środkiem trwałym jest każdy składnik majątku, który stanowi własność (współwłasność) podatnika, został nabyty (wytworzony) przez podatnika, jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania, przewidywany okres jego używania jest dłuższy niż rok oraz jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zgodnie z art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

Jak stanowi art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo - w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.

Na podstawie art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia.

Przy czym, w myśl art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Z powyższych uregulowań wynika, że podatnik jest zobowiązany ustalić wartość początkową posiadanego środka trwałego, która to wartość stanowi podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Sposób jej ustalenia zależy przy tym od sposobu nabycia danego składnika majątku.

Na podstawie wskazanych przepisów prawa stwierdzam, że domek modułowy, o którym mowa we wniosku, będzie spełniać definicję środka trwałego. Tym samym, koszty opisane jako grupa A, które poniesie Pan przed oddaniem domku modułowego do używania, powinny zostać zaliczane do wartości początkowej tego domku.

Skoro koszty grupy A będą związane z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą, zamierza Pan bowiem sprzedawać domki modułowe, to spełnione będą przesłanki, o których mowa w art. 22 ust. 1 i ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. To oznacza, że mogą one stanowić koszty uzyskania przychodów w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej przez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tego domku demonstracyjnego.

Natomiast w odniesieniu do wydatków opisanych jako grupa B, skoro będą one również związane z prowadzoną przez Pana działalnością gospodarczą, ponieważ będą służyć utrzymaniu oraz wykorzystaniu domku modułowego do celów reklamowo-marketingowych, to będą również spełnione przesłanki, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. To oznacza, że mogą one także stanowić koszty uzyskania przychodów w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej jako koszty pośrednie.

Podsumowanie: wskazane w opisie sprawy wydatki ponoszone w fazie pilotażowej, tj.: cena nabycia domku modułowego należna dostawcy, koszty transportu międzynarodowego (fracht morski i lądowy) oraz ubezpieczenia towaru w transporcie, opłaty portowe i terminalowe oraz koszty obsługi agencji celnej (odprawa celna), cło z tytułu importu, koszty transportu krajowego domku oraz jego rozładunku i ustawienia (usługa dźwigowa), koszty posadowienia domku (przygotowanie i utwardzenie podłoża, punktowe fundamentowanie/bloczki fundamentowe, wypoziomowanie, zakotwienie) oraz koszty wykonania przyłączy mediów (energia elektryczna, woda, odprowadzenie ścieków) w zakresie niezbędnym do uruchomienia egzemplarza demonstracyjnego może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów przez odpisy amortyzacyjne od jego wartości początkowej zgodnie z art. 22 ust. 8 w zw. z art. 22a ust. 1 oraz art. 22g ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast wydatki na utrzymanie i wykorzystanie domku demonstracyjnego, tj.: koszty energii elektrycznej i innych mediów zużywanych w domku demonstracyjnym, koszty ubezpieczenia majątkowego domku, koszty konserwacji, drobnych napraw i utrzymania czystości domku, wydatki marketingowe dotyczące oferty domków (utrzymanie strony internetowej – domena i hosting, materiały reklamowe, ogłoszenia), koszty obsługi księgowej działalności oraz opłaty administracyjne i skarbowe związane z prowadzoną działalnością może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania bezpośrednio w dacie ich poniesienia zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie okoliczność, że w fazie pilotażowej nie osiąga Pan jeszcze przychodów, nie pozbawia opisanych wydatków charakteru kosztów uzyskania przychodów.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wniosek w zakresie podatku od towarów i usług podlega odrębnemu rozstrzygnięciu.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzeń przyszłych i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.