0113-KDIPT2-2.4011.481.2026.2.EC

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem złożonym 12 czerwca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych i polskim rezydentem podatkowym.

Zgodnie z treścią postanowienia Sądu … w ……. z dnia 23 stycznia 2024 r. matka Wnioskodawczyni nabyła spadek po zmarłym 28 kwietnia 2020 r. bracie, uzyskując udział w spadku obejmujący 1/2 części. W skład spadku wchodziły następujące nieruchomości i prawa:

• spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, położonego w ……., przy ulicy …….., zwane dalej: ,,Lokal mieszkalny”,
• spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu garażowego, położonego w ….,
• przy ulicy ……, zwane dalej: ,,Lokal garażowy”,
• nieruchomość niezabudowana: działka nr A o obszarze 0,1386 ha, położona w ….., zwana dalej: „Nieruchomość niezabudowana”.

Matka Wnioskodawczyni zmarła w dniu 13 sierpnia 2023 r. Wnioskodawczyni nabyła spadek po matce zgodnie z treścią aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego 6 września 2023 r., uzyskując 1/2 części składników masy spadkowej. W drodze dziedziczenia Wnioskodawczyni uzyskała udział w wyżej wskazanych nieruchomościach:

Lokal mieszkalny - udział wynoszący 2/8 części. Prawo to przysługiwało Wnioskodawczyni na podstawie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia 23 stycznia 2024 r., aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 6 września 2023 r. oraz umowy sprzedaży z dnia 31 marca 2025 r.,

Lokal garażowy - udział wynoszący 1/4 części. Prawo to przysługiwało Wnioskodawczyni na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 6 września 2023 r. oraz umowy sprzedaży z dnia 31 marca 2025 r., zwane dalej: „Lokal garażowy”,

Nieruchomość niezabudowana - udział wynoszący 2/8 części. Prawo to przysługiwało Wnioskodawczyni na podstawie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia 23 stycznia 2024 r., aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 6 września 2023 r. oraz umowy sprzedaży z dnia 31 marca 2025 r.

Działając jako spadkobierczyni po matce, Wnioskodawczyni wraz z pozostałymi współwłaścicielami zbyła Lokal mieszkalny oraz Lokal garażowy dnia 3 września 2025 r. przed notariuszem …. w kancelarii w ………...

Dnia 8 grudnia 2025 r. pełnomocniczka Wnioskodawczyni sprzedała Nieruchomość zabudowaną, w tym udział Wnioskodawczyni w nieruchomości: działce nr A o obszarze 0,1386 ha, położonej w ….

Uzupełnienie wniosku

Nieruchomość niezabudowana objęta księgę wieczystą nr …. została nabyta przez spadkodawcę (wujka Wnioskodawczyni a brata matki Wnioskodawczyni) w 1975 r. Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu określone we wniosku jako „Lokal Mieszkalny” oraz „Lokal garażowy”, według wiedzy Wnioskodawczyni, zostały nabyte co najmniej 10 lat przed datą śmierci spadkodawcy, tj. 28 kwietnia 2020 r. Wnioskodawczyni nie dysponuje jednak stosowną dokumentacją, wskazującą na dokładną datę nabycia nieruchomości przez spadkodawcę.

Spadek po zmarłym wujku zgodnie z treścią postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku przysługiwał matce Wnioskodawczyni i drugiej siostrze spadkodawcy - każda po 1/2 części.

Spadek po matce Wnioskodawczyni na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia nabyła Wnioskodawczyni oraz Jej brat - każdy po 1/2 części. Wnioskodawczyni złożyła formularz SD-Z2 15 września 2023 r., w którym wymieniła elementy masy spadkowej po matce. 24 maja 2024 r. Wnioskodawczyni dokonała korekty formularza, w związku z wydaniem postanowienia o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym wujku (bracie matki Wnioskodawczyni).

Matka Wnioskodawczyni nabyła nieruchomości w chwili śmierci spadkodawcy (brata), tj. 28 kwietnia 2020 r. Wnioskodawczyni nabyła nieruchomości, stanowiące przedmiot interpretacji, w chwili śmierci spadkodawczyni (matki Wnioskodawczyni), tj. 13 sierpnia 2023 r.

Przytoczona w opisie stanu faktycznego umowa sprzedaży z 31 marca 2025 r. została wskazana przez notariusza w aktach notarialnych przenoszących własność przedmiotowych nieruchomości, natomiast nie stanowi ona podstawy nabycia praw do nieruchomości przez Wnioskodawczynię. Na podstawie treści zupełnej księgi wieczystej nr ……. oraz nr ….., Wnioskodawczyni nabyła prawa do nieruchomości na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego po zmarłej matce.

Nie przeprowadzono działu spadku zarówno po zmarłym wujku, jak i matce Wnioskodawczyni.

Na pytanie Organu: „Jaka nieruchomość zabudowana (udział w nieruchomości) została przez Panią sprzedana 8 grudnia 2025 r.?”, Wnioskodawczyni wskazała: „8 grudnia 2025 r. Wnioskodawczyni sprzedała nieruchomość niezabudowaną, tj. udział wynoszący 2/8 części tej nieruchomości, objętej księgą wieczystą o nr …... Nieruchomość ta została nabyta w chwili śmierci matki, na co wskazuje akt poświadczenia dziedziczenia”.

Odpłatne zbycie udziałów w nieruchomościach nie nastąpiło w drodze wykonywania działalności gospodarczej.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym sprzedaż przedmiotowych nieruchomości stanowiła źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym, zbycie jej podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, przychody uzyskane ze sprzedaży nieruchomości nabytych w wyniku dziedziczenia ustawowego po matce, nie podlegają opodatkowaniu zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 5 ww. ustawy.

Celem wprowadzenia do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisu art. 10 ust. 5 (i nast.) było zwiększenie czytelności i precyzji istniejących przepisów, czyli uczynienia ich bardziej „przejrzystymi” i prostszymi, jak również eliminowanie sytuacji, w których podatnik mógłby czuć się traktowany przez prawo podatkowe niesprawiedliwie, tj. sytuacji, w których przepisy prawa podatkowego nie są dla podatnika „przyjazne”. Chodziło przy tym również o dbałość o dobro rodziny i nadanie małżeństwu i rodzinie szczególnego rodzaju podmiotowości podatkowej w zakresie określonym w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), co wciąż ma swoje umocowanie w art. 18 Konstytucji RP. Powyższymi wytycznymi (zaakceptowanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych) należy się posiłkować przy wykładni obecnie obowiązującego przepisu art. 10 ust. 5 i ocenić ustawowy cel zwolnienia w zgodzie z wykładnią historyczną analogicznego przepisu w postaci dawnego art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. d) w sytuacji, gdy wnioskodawca nabył udział w nieruchomości w drodze spadkobrania po matce, która również nabyła ją w wyniku spadkobrania po bracie, lecz nie dożyła planowanej sprzedaży.

Zmarła matka, korzystając z przepisu art. 10 ust. 5 ww. ustawy, nie zapłaciłby podatku od sprzedaży nieruchomości nabytej po bracie. Całkowicie odmienne skutki prawnopodatkowe miałyby jednak już dotyczyć jej spadkobierców z uwagi na brak upływu 5 lat od dnia nabycia spadku nabytego przez matkę po bracie.

Powołując się na stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 607/24, stosownie do art. 10 ust. 5 okres 5 lat liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie (lub wybudowanie) tej nieruchomości przez spadkodawcę, czyli - lege non distinguente - także spadkodawcę spadkodawcy. Okres pięcioletni powinien być liczony od nabycia przez pierwszego spadkodawcę, co skutkuje brakiem obowiązku podatkowego przy sprzedaży nieruchomości przez spadkobierców.

Zgodnie z art. 97 § 1 o.p., spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 2, przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. Oznacza to, że na spadkobiercę (spadkobierców) przechodzi na skutek dziedziczenia całość praw i obowiązków majątkowych należących do spadku, w wyniku czego spadkobierca nabywa wszelkie przedmioty majątkowe zaliczane do spadku, niezależnie od ich charakteru. Przedmioty spadkowe (ale też prawa i obowiązki) przechodzą więc na spadkobiercę w takim kształcie prawnym, w jakim przysługiwały spadkodawcy. Z chwilą otwarcia spadku, spadkobiercy w drodze sukcesji generalnej wstępują we wszelkie prawa majątkowe spadkodawcy, przysługujące mu w chwili śmierci. Przepis art. 97 § 1 o.p., obejmuje prawa majątkowe, jakie są przewidziane w przepisach prawa podatkowego, a więc prawa wynikające z regulacji podatkowych, które za życia spadkodawcy kształtowały jego sytuację z punktu widzenia ekonomicznego, a więc przede wszystkim prowadziły do zmniejszenia czy wyeliminowania obciążenia podatkowego.

Wykładnia przedstawiona w wyroku, została utrwalona w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych. WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 17 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Bd 25/26 powołał się na uprzednią linię orzeczniczą, wskazując że przyjęcie odmiennej tezy byłoby sprzeczne z wykładnią celowościową przepisu. Analogiczne stanowisko zostało wyrażone w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 3 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Rz 574/25, w którym stwierdzono, że: „Nie sposób uznać za racjonalny pogląd, że ustawodawca wprowadzając komentowany przepis dla uproszczenia i przejrzystego uregulowania sytuacji prawnej spadkobierców, zamierzał pogorszyć ich sytuację w kontekście zarządu majątkiem nabytym w drodze dziedziczenia, a bynajmniej nie wynika to z celu nowelizacji i jej uzasadnienia. Przeciwnie, wprowadzając przepis art. 10 ust. 5 u.p.d.o.f. ustawodawca miał na celu powrót, jednak w zmienionej formule, do poprzedniego brzmienia przepisów, zgodnie z którymi cały dochód ze zbycia nieruchomości nabytej wyłącznie drodze spadku byłby wolny od opodatkowania (moment jej nabycia i upływ czasu od tego momentu nie miał wówczas znaczenia prawnego pod kątem przedmiotowego zwolnienia), a po drugie, ustawodawca poprzez tę regulację wyraził szczególną ochronę rodziny oraz procesu spadkobrania w polskim systemie podatkowym”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Zatem przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:

- odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz

- zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie.

Wobec powyższego, w przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia.

Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego, może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.

Aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika.

Jednocześnie, w myśl art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.

Z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jeżeli nieruchomości lub prawa majątkowe określone przez art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) tej ustawy zostały nabyte w drodze spadku, to ich odpłatne zbycie (dokonane poza działalnością gospodarczą) stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, jeżeli nastąpiło ono przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.

Do wyliczenia 5-letniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie tylko okres własności nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę, który dokonuje sprzedaży, ale także okres własności nieruchomości (praw majątkowych) spadkodawcy. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.

Do celów stosowania art. 10 ust. 5 ww. ustawy w przedmiotowej sprawie momentem nabycia nieruchomości przez spadkodawcę, który tą nieruchomość nabył również w drodze spadku, jest moment nabycia tych nieruchomości zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, tj. w chwili śmierci jego spadkodawcy/spadkodawców.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „spadek” ani też „nabycie w drodze spadku”, dlatego też zasadnym jest odwoływanie się do regulacji zawartych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego:

Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.

W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:

Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.

Zgodnie z art. 925 Kodeksu cywilnego:

Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.

Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:

Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.

Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia.

Stosownie do art. 1035 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych z zachowaniem przepisów niniejszego tytułu.

Z przedstawionych informacji wynika, że Pani mama nabyła spadek po swoim zmarłym 28 kwietnia 2020 r. bracie w 1/2 części. W skład masy spadkowej wchodził Lokal mieszkalny i spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu garażowego, dalej: Lokal garażowy (nabyty przez brata Pani mamy co najmniej 10 lat przed jego śmiercią ) oraz Nieruchomość niezabudowana, tj. działka nr A (nabyta przez spadkodawcę w 1975 r.). Pani mama zmarła 13 sierpnia 2023 r., spadek po zmarłej nabyła Pani wraz ze swoim bratem, po 1/2 części. Wdrodze dziedziczenia po zmarłej mamie nabyła Pani udział 2/8 w Lokalu mieszkalnym, 1/4 części w Lokalu garażowym oraz udział wynoszący 2/8 w Nieruchomości niezabudowanej, stanowiącej działkę nr A. Po zmarłych nie był przeprowadzany dział spadku. Pani (jako spadkobierczyni po zmarłej mamie) 3 września 2025 r. wraz z pozostałymi współwłaścicielami sprzedała Lokal mieszkalny oraz Lokal garażowy. Ponadto 8 grudnia 2025 r. Pani pełnomocniczka sprzedała udział wynoszący 2/8 w Nieruchomości niezabudowanej. Odpłatne zbycie udziałów w nieruchomościach nie nastąpiło w wykonywaniu działalności gospodarczej.

Wskazuję, że w analizowanej sprawie na powstanie obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży 3 września 2025 r. udziałów w Lokalu mieszkalnym oraz udziałów w Lokalu garażowym oraz sprzedaży 8 grudnia 2025 r. udziałów w Nieruchomości niezabudowanej wpływa moment nabycia tych udziałów w nieruchomościach przez spadkodawczynię, tj. Pani mamę.

Natomiast, Pani mama nabyła udziały w ww. nieruchomościach w drodze spadku po jej bracie (Pani wujku) 28 kwietnia 2020 r. w dniu jego śmierci.

Podkreślić raz jeszcze należy, że momentem nabycia nieruchomości przez spadkodawcę, który te nieruchomości nabył również w drodze spadku, jest moment nabycia tych nieruchomości zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, tj. w chwili śmierci jego spadkodawcy/spadkodawców.

W Pani sytuacji nie ma zastosowania wskazany przez Panią art. 97 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.), w myśl którego:

Spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 1a, 2 i 2a, przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy.

Z regulacji zawartej w art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że spadkobiercy podatnika przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. Sposób w jaki spadkodawca liczyłby termin pięcioletni z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji gdyby zbywał swoją nieruchomość nie jest prawem majątkowym podlegającym sukcesji. Potwierdzeniem tego faktu jest wprowadzenie przez ustawodawcę art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten także nie wprowadza sukcesji podatkowej w odniesieniu do sposobu liczenia terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 omawianej ustawy. Przepis art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadza odrębny preferencyjny sposób ustalenia tego terminu przez spadkobierców i wskazuje wyłącznie na nabycie lub wybudowanie nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, po którym następuje dziedziczenie.

Tym samym, nie można zgodzić się z Pani stanowiskiem, że sprzedaż odziedziczonego udziału w nieruchomości po Pani mamie nie podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem należy wziąć również pod uwagę czas posiadania nieruchomości przez brata Pani mamy – spadkodawcę spadkodawczyni.

Podkreślam również, że dla oceny możliwości doliczenia do okresu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, okresu od nabycia przez spadkodawcę nie jest dopuszczalne posługiwanie się wykładnią rozszerzającą. W sytuacji, gdy ustawodawca wskazuje w przedmiotowym przepisie na okres od nabycia przez spadkodawcę, nieuprawnionym jest odwoływanie się do okresu od nabycia przez poprzednich spadkodawców spadkodawcy.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że stosownie do art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, datą nabycia przez Panią udziału 2/8 w Lokalu mieszkalnym, 1/4 części w Lokalu garażowym oraz udziału 2/8 w Nieruchomości niezabudowanej jest dzień ich nabycia przez Pani mamę, tj. 28 kwietnia 2020 r. ‒ data śmierci brata Pani mamy.

Zatem, mając na uwadze brzmienie art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, termin 5 lat, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, należy w niniejszej sprawie liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie udziałów w nieruchomościach przez spadkodawczynię (Pani mamę), a zatem w odniesieniu do udziału 2/8 w Lokalu mieszkalnym, udziału 1/4 w Lokalu garażowym oraz udziału 2/8 w Nieruchomości niezabudowanej w spadku po Pani mamie – 28 kwietnia 2020 r., tj. od końca 2020 r.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że nienastępujące w wykonywaniu działalności gospodarczej, sprzedaż przez Panią 3 września 2025 r. udziału 2/8 w Lokalu mieszkalnym, udziału 1/4 w Lokalu garażowym oraz sprzedaż 8 grudnia 2025 r. udziału 2/8 w Nieruchomości niezabudowanej (które to udziały nabyła Pani w spadku po mamie) stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 30e ww. ustawy, ponieważ sprzedaże zostały dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie udziałów w ww. nieruchomościach (prawie).

W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy:

Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

Zgodnie z uregulowaniami zawartymi w art. 19 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z powyższym, przychodem z odpłatnego zbycia jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, o ile odpowiada wartości rynkowej, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, koszty pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty sądowe, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.

Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość (udział) lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.

W myśl art. 22 ust. 6d ww. ustawy:

Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c.

Zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Jak wynika z powyższego, w przedstawionej sprawie podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do treści art. 30e ust. 4 ww. ustawy:

Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:

1. dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub

2. dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Z kolei, jak stanowi art. 30e ust. 5 ww. ustawy:

Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.

W myśl natomiast art. 30e ust. 7 ww. ustawy:

W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4, do dnia zapłaty podatku włącznie.

Natomiast przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy stanowi, że:

Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego.

Odnosząc się do powołanych wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, które Pani zdaniem przemawiają za słusznością przedstawionego przez Panią we wniosku stanowiska, tutejszy Organ stwierdza, że przeanalizował rozstrzygnięcia w nim zawarte, jednakże dotyczą one tylko konkretnych, indywidualnych spraw, w określonych stanach faktycznych i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem nie mogą przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Ponadto powołane przez Panią wyroki są nieprawomocne.

Wskazać również należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 tej ustawy, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pani, nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (pozostałych spadkobiorców).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisuprawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.