Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek wspólny z 21 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 21 kwietnia 2026 r. (wpływ 22 kwietnia 2026 r.) oraz – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 czerwca 2026 r. (wpływ 18 czerwca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem:

1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:

(…)

2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

(…)

3. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

(…)

4. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

(…)

5. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

(…)

Opis zdarzenia przyszłego

Są Panie współwłaścicielkami nieruchomości zabudowanej wg następującego podziału. Nieruchomość zabudowana Kw nr (…), położona na terenie (...) składająca się z działek: nr A o powierzchni (…) ha jako inne tereny zabudowane i nr B o powierzchni (…) ha jako inne tereny zabudowane. Współwłasność przedmiotowej nieruchomości jest następująca:

2/8 – (…),

2/8 – (…),

2/8 – (…),

1/8 – (…),

1/8 – (…).

Nabycie działek nastąpiło na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w (…) Wydział Cywilny z dnia (...) sygnatura akt (…) o stwierdzenia spadku po zm. (…). Zgodnie z wydanym w dniu (...) przez Prezydenta Miasta (…) zaświadczeniem o planie zagospodarowania przedmiotowych działek wynika, że działki są położone na terenach rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz określonych usług, częściowo na terenach dróg publicznych dojazdowych, oraz łąk, użytków zielonych i zieleni nieurządzonej. Ponadto zgodnie z przedmiotowym zaświadczeniem nieruchomości nie znajdują się w granicach obszaru zdegradowanego oraz obszaru rewitalizacji. Przedmiotowe działki również nie są objęte zatwierdzonym uproszczonym planem urządzenia lasu dla lasów nie stanowiących własności Skarbu Państwa znajdujących się na terenie (…) na okres od 1 stycznia 2016 do 31 grudnia 2025 r. a także nie została wydana decyzja starosty, określająca zadania z zakresu gospodarki leśnej. Przedmiotowe działki są zabudowane budynkiem przemysłowym, pozostałymi budynkami niemieszkalnym, zbiornikami, silosami i budynkami magazynowymi o łącznej powierzchni (...) m2.

(…)nie prowadzi działalności gospodarczej, dochód otrzymuje z emerytury, umowy zlecenia oraz z wynajmu prywatnego między innymi nieruchomości KW nr (...) działka nr B.

(...) nie prowadzi działalności gospodarczej, dochód otrzymuje emerytury i z wynajmu prywatnego nieruchomości KW nr (...) działka nr B .

(...) nie prowadzi działalności gospodarczej, dochód otrzymuje z renty rodzinnej, renty wdowiej oraz z wynajmu prywatnego między innymi nieruchomości KW nr (...) działka nr B opodatkowanej podatkiem VAT.

(...) – dochód to: wynagrodzenie członka zarządu spółki, wynajem prywatny nieruchomości między innymi KW nr (...) działka nr B, umowa o pracę oraz dywidenda w spółce z o.o., wspólnik dwóch spółek cywilnych opodatkowanie na zasadzie ryczałtu.

(...) dochód to: wynagrodzenie z tytułu powołania w spółce z o.o., wynajem prywatny nieruchomości między innymi KW nr (...) działka nr B, umowa o pracę w spółce z o.o.

Żadna z osób nie jest podatnikiem podatku VAT, poza Panią (...), która płaci podatek VAT z tytułu wynajmu nieruchomości.

Opisane wyżej działki nie są użytkowane rolniczo. Od momentu nabycia działek przez obecnych właścicieli w drodze spadku na działkach nie były robione żadne inwestycje mające na celu podwyższenie wartości działek. Aktualnie działki nie są wykorzystywane w żaden sposób przez nowych nabywców. Aktualnie zamierzają Panie sprzedać działki o nr A o powierzchni (...) ha, nr B o powierzchni (...) ha. Decyzja o sprzedaży przedmiotowych nieruchomości została podjęta przez wszystkich spadkobierców z uwagi, że ciężko było podzielić odziedziczony majątek. Jest już podpisana przedwstępna umowa sprzedaży tych działek. W umowach przedwstępnych kupujący nie są upoważnieni do dokonywania jakichkolwiek zmian w przedmiocie nieruchomości do momentu ich nabycia. Przy poszukiwaniu klienta na zakup nieruchomości nie korzystały Panie z biura pośrednictwa nieruchomości ani żadnych ogłoszeń w Internecie.

Przez cały okres posiadania tj. od momentu nabycia do momentu planowanej sprzedaży ani Pani ani pozostałe Sprzedające w żaden sposób nie użytkowały działek nr A i nr B. Ani Pani ani pozostałe Sprzedające z ww. działek nie korzystały i nie korzystają dla swoich celów osobistych.

Działki nr A i nr B nie były i nie są wykorzystywane przez Panią jak i przez pozostałe Sprzedające w działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)

Ani Pani ani pozostałe Sprzedające nie były i nie są rolnikami ryczałtowymi.

Z działek nr A i nr B nie dokonywała Pani i nie dokonuje ani Pani ani pozostałe Sprzedające - sprzedaży płodów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej.

Działki nr A i nr B nigdy nie były i nie będą do momentu sprzedaży przedmiotem najmu/dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

Nie udzieliła i nie udzieli Pani ani pozostałe osoby Sprzedające innym podmiotom pełnomocnictwa/upoważnienia do działania w Pani lub pozostałych Sprzedających imieniu i na Pani lub pozostałych Sprzedających rzecz w związku ze sprzedażą nieruchomości. Została zawarta umowa przedwstępna zakupu przedmiotowej nieruchomości. Nie były udzielane pełnomocnictwa/upoważnienia do działania w naszym imieniu w związku ze sprzedażą przedmiotowej nieruchomości.

W związku z faktem, że teren jest dobrze zlokalizowany był i jest nadal przedmiotem zainteresowania kupujących.

Posiadają Panie inne nieruchomości jednak nie mają Panie jeszcze sprecyzowanych planów dotyczących tych nieruchomości.

Były takie nieruchomości, które nabyły Panie w drodze dziedziczenia, ich sprzedaż miała miejsce w latach 2014-2021 i środki ze sprzedaży były przeznaczone na własne cele mieszkaniowe. Z tytułu ówczesnej sprzedaży – po za panią (...) – nie były Panie zobowiązane by zarejestrować się jako czynni podatnicy VAT jak również nie wykazywały Panie podatku VAT należnego od sprzedaży. Pani (...) była podatnikiem VAT z tytułu innego niż sprzedaż nieruchomości. Dokonując sprzedaży swojej części nieruchomości była podatnikiem podatku VAT i wykazywała należny podatek VAT od każdej sprzedaży.

Jeśli przedmiotowe działki zostanie sprzedana być może część środków zostanie przeznaczona na cele inwestycyjne lub cele mieszkaniowe, aktualnie nie mają Panie sprecyzowanych planów w tym zakresie.

W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że:

Przedmiotem zapytania jest nieruchomość gruntowa – działki, a cena sprzedaży nie będzie obejmowała nieruchomości, bowiem nieruchomości zostaną wyburzone.

Działki nr A i nr B nie były przedmiotem najmu ani dzierżawy. Na działkach są posadowione dwa budynki, przedmiotowe budynki były wynajmowane.

a) Działki nie były wynajmowane.

b) W przypadku najmu budynków – wszystkie osoby wskazane we wniosku były stronami.

c) Wszystkie Panie rozliczały umowy w przypadku najmu budynków.

d) Z tytułu najmu budynków był odprowadzany podatek, każda z Pań odprowadzała podatek zgodnie z przysługującym jej udziałem w budynku.

e) Z tytułu najmu budynków każda z Pań wystawia dokument księgowy na kwotę zgodną z udziałem w budynku.

Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 17 czerwca 2026 r.)

Czy opisana planowana sprzedaż działek nie będzie stanowiła czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług a Pani jak również Pani (...), (...), (...), (...) z tego tytułu nie będą podatnikami podatku VAT?

Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 17 czerwca 2026 r.)

Zdaniem Pań planowana sprzedaż działek nie będzie u Pań stanowiła czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie będą Panie z tego tytułu podatnikami podatku VAT, bowiem żadna z Pań nie będzie działała w charakterze podatnika podatku VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z powołanymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż na terytorium kraju jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE:

Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

a) określone udziały w nieruchomości;

b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;

c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (oraz udziałów we współwłasności nieruchomości), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 795).

Według art. 195 ustawy Kodeks cywilny:

Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności. Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Jak stanowi art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.

Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:

Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.

Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy lub świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:

Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji:

a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed pierwszym zasiedleniem;

b) dostawa terenu budowlanego.

Podatnikiem podatku od towarów i usług może być zatem każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy. Jednakże jak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy planowana sprzedaż działek nr A i nr B nie będzie stanowiła czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług a Pani jak również pozostałe Sprzedające: Pani (...), (...), (...), (...), z tego tytułu nie będą podatnikami podatku VAT.

W kontekście Pani sprawy, należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne jak najem, dzierżawa, leasing, itp.

Z art. 8 ust. 1 ustawy i przedstawionych w tym zakresie objaśnień wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

W rozpatrywanej sprawie należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że dwa budynki, które posadowione są na działkach nr A i nr B były przedmiotem najmu. Wszystkie Panie były, jak Pani wskazała, stronami umowy najmu budynków i uzyskiwały z tego tytułu dochody. Każda z Pań rozliczała podatek od najmu i wystawiała dokument księgowy na kwotę zgodną z jej udziałem w budynku.

Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że art. 659 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:

Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie rzeczy przez jego najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Wskazać w tym miejscu należy, że w przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy (ustnej czy pisemnej) za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Odpłatność natomiast określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne.

Należy wskazać, że najem wskazanych przez Panią budynków znajdujących się na działkach nr A i nr B obejmuje również korzystanie z gruntów, na których budynki te są posadowione.

Zgodnie bowiem z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, nieruchomościami są m.in. części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty). Natomiast stosownie do art. 48 Kodeksu cywilnego, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane. Jednocześnie, zgodnie z art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego, część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.

Oznacza to, że budynek trwale związany z gruntem stanowi co do zasady część składową nieruchomości gruntowej i nie funkcjonuje w obrocie prawnym jako samodzielny przedmiot prawa. W konsekwencji oddanie do używania budynku posadowionego na określonej działce obejmuje również oddanie do korzystania z gruntu w zakresie niezbędnym do prawidłowego korzystania z tego budynku.

W związku z powyższym wskazany przez Panią najem budynków położonych na działkach nr A i nr B obejmuje również najem gruntów, na których budynki te są posadowione, w zakresie wynikającym z celu i charakteru zawartej umowy.

Najem działek nr A i nr B będących przedmiotem wniosku, stanowi zatem odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej.

W konsekwencji, taki sposób wykorzystania przez Panią i pozostałe Sprzedające działek nr A i nr B sprawił, że były one wykorzystywane na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług w prowadzonej przez Panie działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego.

W konsekwencji, w przypadku sprzedaży działek nr A i nr B, nie będzie Pani i pozostałe Sprzedające zbywała majątku osobistego lecz majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Jak zostało wskazane powyżej, majątek prywatny to majątek danej osoby fizycznej, który nie jest przez nią wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, a w całym okresie posiadania tego majątku osoba ta musi wykazywać zamiar wykorzystywania go w ramach majątku osobistego, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca.

Podsumowując stwierdzić należy, że sprzedaż przez Panią i pozostałe Sprzedające przysługujących udziałów w działkach nr A i nr B, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy. Dokonując sprzedaży udziałów w działkach nr A i nr B będą Panie podmiotami dokonującymi czynności opodatkowanej podatkiem VAT i będą Panie występowały w charakterze podatników, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

Zatem Pani stanowisko w sprawie jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli sytuacja Zainteresowanych będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Zainteresowanych, którzy zastosują się do interpretacji.

• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

(...) (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA)).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.