0113-KDIPT1-3.4012.154.2021.14.ALN

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowny Panie,

1. ponownie rozpatruję sprawę Pana wniosku z 4 marca 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1574/21 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1559/22; i

2. stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie:

· zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej – jest prawidłowe;

· zwolnienia od podatku od towarów i usług wystawiania spektakli artystycznych na portalu internetowym, za które otrzymuje Pan wynagrodzenie w postaci honorariów – jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 marca 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 4 marca 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku od towarów i usług wystawiania spektakli artystycznych na portalu internetowym, za które otrzymuje Pan wynagrodzenie w postaci honorariów, zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej, oraz podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od spadków i darowizn. Uzupełnił go Pan pismem z 4 czerwca 2021 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca w 2016, 2017, 2019 oraz w 2020 r. osiągał dochody z działalności osobistej zgodnie z art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako artysta twórca. Celowość usług miała wyraz rozrywkowy świadczonych w ramach wolnego czasu podatnika. Wnioskodawca nie był nastawiony na zysk z prowadzonej działalności, traktował ją jako źródło dodatkowych dochodów w budżecie domowym, przy czym podkreślić należy, że logując się do portalu w celu wystawienia spektaklu lub zaprezentowania pokazu, artysta nie miał pewności, co do uzyskania z tego tytułu korzyści majątkowych, często nie było to też jego zamiarem. Ilość spektakli i pokazów, a także ich częstotliwość miała charakter nieregularny, artysta według własnego uznania i dostępności czasu wolnego, określał czy w danym dniu będzie świadczył opisane usługi, co nie zapewniało ciągłości prowadzonej prywatnie działalności. Jej forma nie miała charakteru zorganizowanego oraz nie była uregulowana prawnie. Wnioskodawca nie był stroną żadnej umowy w związku z tą działalnością. Działalność ta polegała na świadczeniu online usług kulturalnych i artystycznych na portalu specjalnie do tego przeznaczonym, poprzez wystawianie autorskich pokazów/spektakli o charakterze erotycznym stanowiących sztukę. Ich cechą szczególną była indywidualność oraz oryginalność. Powstały twór był tylko i wyłącznie efektem działań artysty, który samodzielnie opracowywał każdy aspekt pokazu/spektaklu, co sprawiało, że był nie tylko aktorem, ale również reżyserem i scenarzystą. Wnioskodawca niejednokrotnie tworzył też oprawę muzyczną swoich przedstawień za pomocą własnej playlisty oraz kompozycji. Każdy spektakl/pokaz był sygnowany imieniem i nazwiskiem lub zamiennie pseudonimem artysty poprzez wyświetlanie ich na ekranie każdego widza będącego uczestnikiem transmisji prywatnych, dlatego w myśl art. 6 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych artysta jest twórcą. Zgodnie z art. 1 ust. 1-2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynikiem takiej działalności artysty był przedmiot prawa autorskiego w postaci spektakli/pokazów.

Wnioskodawca udzielał też widzom zgodę na nagrywanie pokazów/spektakli przez co zbywał swoje prawa autorskie na rzecz usługobiorcy na mocy umowy ustnej, która jest tak samo wiążąca jak pisemna. Ponadto w profilu artysty wykonawcy był zapis, że na pokazach prywatnych twórca zrzeka się praw autorskich na rzecz widza oraz podczas transmisji prywatnych autor przypominał o tym w formie ustnej/pisemnej w chacie. Wnioskodawca w latach 2016, 2017, 2019 oraz 2020 nie osiągał przychodów z działalności twórczej. Przychody jakie otrzymywał były związane z działalnością artystyczną określoną w art. 22 ust. 9b pkt 2 jako działalność w dziedzinie sztuki aktorskiej i tanecznej. Wystawiał autorskie pokazy i spektakle, których był głównym i jedynym aktorem, wiele sztuk związanych też było z posiadaniem przez niego umiejętności tanecznych np. z dziedziny pole dance ale także stylów klasycznych. Wnioskodawca nie uzyskiwał przychodów z tytułu korzystania z praw autorskich, natomiast przychody jakie osiągał były ściśle związane z przekazywaniem posiadanych przez niego praw autorskich do swoich pokazów/spektakli. Zbywał posiadane prawa autorskie na rzecz każdego usługobiorcy na mocy umowy ustnej z nimi. Nie przekazywał praw autorskich do swoich pokazów/spektakli właścicielowi portalu. Jako twórca i wystawca autorskich pokazów artystycznych Wnioskodawca posiadał do nich prawa autorskie, pokazy/spektakle były utworem, a ich wystawianie przez podatnika było wykonaniem artystycznym, ponieważ w sposób twórczy (poprzez swoje umiejętności aktorskie, taneczne) przyczyniał się do powstawania utworu zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych dzięki czemu przysługiwały mu prawa majątkowe z tego tytułu. Wnioskodawca nie osiągał jednak z tego tytułu żadnych przychodów. Informacja o zbyciu praw autorskich na rzecz usługobiorców była zawarta w opisie posiadanego profilu a także w formie ustnej przekazywana im przed świadczeniem usług. Nie było to spisane w formie umowy z portalem. Artysta nie uzyskiwał przychodów z tytułu korzystania lub rozporządzania prawami pokrewnymi. Wynagrodzenie otrzymywane było związane z rozporządzaniem posiadanymi prawami autorskimi do własnych utworów, które Wnioskodawca wystawiał na żywo na portalu. Honorarium było wynikiem regulaminu portalu, Wnioskodawca nie podpisywał z portalem umowy. Wnioskodawca nie otrzymywał honorariów z tytułu korzystania lub rozporządzania prawami pokrewnymi. W opisywanych latach koszty uzyskania przychodów nie przekraczały kwoty stanowiącej górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej określonej w poszczególnych latach. Przychody jakie Wnioskodawca osiągał w wymienionych we wniosku latach były wynikiem działalności wykonywanej osobiście, podczas wystawiania pokazów/spektakli nie pomagały mu osoby trzecie, tak samo w kwestii tworzenia i projektowania pokazów. Działał sam a usługobiorcy nie wpływali na proces przebiegu pokazu/spektaklu. Jego działalność stanowiła wynik działalności twórczej i artystycznej, poprzez tworzenie i wystawianie pokazów/spektakli artystycznych. Usługi, które wykonywał Wnioskodawca były usługami kulturalnymi polegającymi na wystawianiu artystycznych pokazów/spektakli o charakterze erotycznym, które nie stanowiły pornografii, ale sztukę erotyki różnych kultur np. azjatyckiej. Erotyka przedstawiana w pokazach/spektaklach była ukazywana ze smakiem i kunsztem, odbiorca miał mieć czerpać z nich wiedzę i satysfakcję bez odczucia oglądania filmu pornograficznego. Z tego względu usługi te mogą stanowić przedmiot prawnie wiążącej umowy podobnie jak sztuki wystawiane na deskach teatrów, które zawierają elementy erotyki.

Wnioskodawca nie był zarejestrowany jako czynny podatnik VAT we wskazanych latach. Działalność wykonywana przez Wnioskodawcę nie należała do czynności wymienionych w art. 43 ust. 19 pkt 1-8 ustawy o podatku od towarów i usług, nie świadczy usług związanych z nagrywaniem filmów ani ich produkcją, nie pobierał opłat wstępu ani nie wykonywał innych usług zawartych w ww. ustawie. Świadczył usługi poprzez wystawianie w czasie rzeczywistym na portalu internetowym pokazów i spektakli. Wszystkie usługi świadczone przez Wnioskodawcę były wynagradzane w formie honorariów i polegały na wystawianiu autorskich, artystycznych pokazów/spektakli. Wystawianie spektakli/pokazów nie stanowi dostawy produktów cyfrowych, internet jest jedynie środkiem przekazu usług świadczonych w czasie rzeczywistym, nie stanowiło także usług zawartych w załączniku I rozporządzenia wykonawczego Rady UE nr 282/2011. Wnioskodawca korzystał jedynie z portalu ponieważ tam miał możliwość przedstawiania swoich pokazów online. Nie posiadał do tego specjalnego oprogramowania, nie tworzył filmów ani nie zapisywał wystawionych pokazów/spektakli, usługobiorcy nie mieli możliwości pobrania wystawionych sztuk. Wnioskodawca wystawił pokazy/spektakle i tylko w czasie wystawiania były one dostępne dla usługobiorcy, jego działalność wystawiania swoich autorskich utworów nie była związana z udostępnianiem z możliwością pobierania żadnych filmów, muzyki czy też zdjęć. Wystawianie pokazów/spektakli nie jest zautomatyzowane, otrzymywanie honorariów w formie żetonów jest automatyczne w formie przekazu, usługobiorca chcący skorzystać z usług Wnioskodawcy musi kliknąć w pole oznaczające przekaz żetonów i wtedy automatycznie one przechodzą na konto portalowe Wnioskodawcy.

Jak wynika to z opisu jest tu wymagany udział człowieka, ponieważ Wnioskodawca musi ustalić wysokość honorarium a usługobiorca musi poprzez kliknięcie w odpowiednie pole przelać żetony. Wystawianie pokazów/spektakli Wnioskodawcy jest możliwe bez wykorzystania technologii informacyjnej, ale ze względu wygody i mniejszych kosztów Wnioskodawca postanowił działać internetowo. Usługi świadczone przez Wnioskodawcę, za które otrzymywał wynagrodzenia/honoraria były świadczone tylko na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Świadczone przez Wnioskodawcę usługi nie są wymienione w § 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących. Wnioskodawca wystawiał usługi artystyczne o charakterze erotycznym na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych oraz nie ewidencjonował we wskazanych we wniosku latach i nie ewidencjonuje ich sprzedaży na kasie rejestrującej. W latach ubiegłych wartość honorariów otrzymanych za wystawione spektakle/pokazy przekraczała kwotę 20.000 zł w obrębie każdego roku. Za każdy spektakl Wnioskodawca otrzymywał honorarium w myśl art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w ustalonej przez niego wysokości, w postaci tokenów/żetonów wymiennych na polską walutę. Oprócz honorarium przedsiębiorca otrzymywał tokeny/żetony jako dary przekazane wg indywidualnych kryteriów danego usługobiorcy. Regulamin portalu, na którym działał Wnioskodawca, wykorzystany do emitowania spektakli, zabraniał udostępniania wszelkich danych widzów, także kontaktowych, poza ich nickiem profilowym. W zamian za wyświadczone usługi otrzymywał w ustalonej przez siebie wysokości honorarium. Na przychody otrzymane z tytułu tej działalności osobistej składały się zarówno honoraria jak i dary. Jako dar portal w swoim regulaminie określa napiwek: „Użytkownik może również przekazać określone kwoty pieniężne bez chęci otrzymania żadnego ekwiwalentu z tego tytułu od Wykonawcy pod postacią napiwków, np. celem wyrażenia sympatii dla danego Wykonawcy. W związku z takim charakterem przekazywanych kwot są one darem dla Wykonawcy. Użytkownik nie może domagać się od wykonawcy niczego w zamian i środki takie przekazywane są bezzwrotnie”. Dary te były przyznawane przez usługobiorców według własnego uznania w zamian za wysoką jakość wyświadczonej usługi kulturalno-artystycznej o charakterze erotycznej lub według innych indywidualnych kryteriów. Przekazane dary nie były dodatkiem do wynagrodzenia za usługę ani też nie stanowiły elementu związanego z wystawionymi pokazami/spektaklami.

Wysokość darów przekazywanych przez konkretnego użytkownika w przeciągu roku stanowiła równowartość kilkunastu złotych, a w przeciągu 5 lat od jednego użytkownika nigdy nie przekroczyła kwoty zł. Wnioskodawca prowadzi ewidencję otrzymanych darów, w której zapisuję datę otrzymania daru, od jakiego użytkownika (nick portalowy) oraz wysokość, innych danych np. adresu lub imienia i nazwiska nie ma możliwości otrzymania bo zabrania tego regulamin portalu. Celowość usług miała wyraz rozrywkowy świadczonych w ramach wolnego czasu podatnika. Wnioskodawca nie był nastawiony na zysk z prowadzonej działalności, traktował ją jako źródło dodatkowych dochodów w budżecie domowym, przy czym podkreślić należy, że logując się do portalu w celu wystawienia spektaklu lub zaprezentowania pokazu, artysta nie miał pewności, co do uzyskania z tego tytułu korzyści majątkowych, często nie było to też jego zamiarem. Ilość spektakli i pokazów, a także ich częstotliwość miała charakter nieregularny, artysta według własnego uznania i dostępności czasu wolnego, określał czy w danym dniu będzie świadczył opisane usługi, co nie zapewniało ciągłości prowadzonej prywatnie działalności. Jej forma nie miała charakteru zorganizowanego oraz nie była uregulowana prawnie. Wnioskodawca nie był stroną żadnej umowy w związku z tą działalnością i świadczonymi usługami, z portalem ani usługobiorcami w tej kwestii. Wszelkie transakcje żetonów/tokenów na portalu były rejestrowane, ponadto proces ich zakupu i wypłaty odbywał się tylko i wyłącznie poprzez konto bankowe. Ewidencyjny charakter obiegu waluty oraz obowiązek wpłat i wypłat tylko za pomocą konta bankowego zwalnia z posiadania kasy fiskalnej na podstawie Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów, art. 2 ust. 1 (poz. 38 załącznika do ustawy). Brak kasy fiskalnej był także przejawem specyfiki portalu, który nie udostępnia żadnych danych jego członków, poza nickiem, wynika to z jego regulaminu, więc niemożliwe było przekazanie rachunku usługobiorcy nawet w formie elektronicznej.

Kolejny problem to fizyczna niezdolność do wystawienia bardzo dużej ilości rachunków w bardzo krótkim czasie, w efekcie czego Wnioskodawca nie byłby zdolny do świadczenia artystycznych usług, których wynikiem były spektakle/pokazy. W celu zasilenia swojego konta o żetony, które stanowią wirtualną walutę portalu należy wykonać przelew na konto portalu, który stanowi odpowiednią równowartość zakupionych żetonów, w tym celu należy powiązać swoje konto bankowe poprzez kartę płatniczą z kontem portalowym. Taki sam proceder dotyczy spieniężania żetonów. Nie ma możliwości zamiany na złotówki żetonów zarobionych na. Odbywa się to tylko i wyłącznie z wykorzystaniem konta bankowego a ściślej karty płatniczej. Na portalu jako środek płatniczy obowiązują żetony, które stanowią wirtualną walutę, spieniężenie odbywa się poprzez przelanie równowartości żetonów na polskie złotówki na konto bankowe Wnioskodawcy. Zapłata za usługi świadczone na portalu odbywa się w żetonach, które są zakupywane i spieniężane tylko i wyłącznie za pośrednictwem konta bankowego, do każdego procederu spieniężenia żetonów Wnioskodawca posiada ewidencję, w której zawarte są takie informacje jak to od jakiego użytkownika są otrzymane żetony, za co oraz kiedy, z dokładnością do minuty.

Pytania

Czy przedsiębiorca, artysta twórca, który wytwarzał artystyczne usługi kulturalne poprzez wystawianie spektakli artystycznych na portalu internetowym, jako ich główny twórca, scenarzysta, reżyser oraz aktor, oraz które podpisane były jego imieniem i nazwiskiem/pseudonimem, posiadający do nich prawa autorskie, otrzymujący za nie wynagrodzenie w postaci honorariów, mógł prowadzić działalność zwolnioną z VAT?

Czy Wnioskodawca, pracujący na portalu, na którym obieg waluty tam obowiązującej jest szczegółowo ewidencjonowany, zakup i spieniężenie tej waluty odbywa tylko i wyłącznie poprzez konto bankowe, a sprzedaż odbywa się tylko na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej mógł korzystać ze zwolnienia z obowiązku posiadania kasy fiskalnej?

Pana stanowisko w sprawie

(ostatecznie przestawione w uzupełnieniu wniosku)

Prawidłowym było zwolnienie Wnioskodawcy z obowiązku VAT. Według art. 1 oraz art. 8 ustawy o prawie autorskim i innych prawach pokrewnych, Wnioskodawca jest artystą twórcą, który wytwarzał artystyczne usługi kulturalne poprzez wystawianie spektakli artystycznych, jako ich główny twórca, scenarzysta, reżyser oraz aktor, oraz które podpisane były jego imieniem i nazwiskiem/pseudonimem, posiadający do nich prawa autorskie, otrzymujący za nie wynagrodzenie w postaci honorariów oraz sprzedający prawa autorskie do swoich utworów. Wnioskodawca może skorzystać ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie z powyższym artykułem zwolnione z VAT są usługi kulturalne świadczone przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Artystyczne wykonanie utworu w rozumieniu art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych to każde działanie, które w sposób twórczy przyczynia się do powstania wykonania, takimi działaniami są działania Wnioskodawcy jako reżysera, scenarzystę, aktora oraz choreografa. Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług nawet po przekroczeniu ustawowego limitu zwolnienia z VAT miał on prawo do podmiotowego zwolnienia z VAT, ponieważ spełnił wszystkie co do tego przesłanki, jako wykonawca usług artystycznych i przedstawiciel wolnego zawodu jakim jest aktor. Świadczył on usługi kulturalne, którymi niewątpliwie jest wystawianie pokazów/spektakli artystycznych również o tematyce erotycznej. Ponadto spełniał warunki jako indywidualny twórca, jego tworem były pokazy/spektakle, a także równocześnie był artystą wykonawcą zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych co zostało już wyżej przedstawione.

Ewidencyjny charakter obiegu waluty oraz obowiązek wpłat i wypłat tylko za pomocą konta bankowego zwalnia z posiadania kasy fiskalnej na podstawie Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 4 listopada 2014 w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących art. 2 ust. 1 (poz. 38 załącznika do ustawy). Zgodnie z załącznikiem wykazującym czynności zwolnienia z kas fiskalnych II poz. 38 zwolnieni z obowiązku ewidencji za pomocą kas są usługodawcy, których zapłata za usługi odbywa się poprzez konto bankowe. Artysta otrzymywał zapłatę w formie żetonów, do czego posiadał szczegółową ewidencję, która zawierała wartość przekazanych żetonów/tokenów, informację za co je otrzymał oraz od kogo. Zakup wirtualnej waluty portalu, a także spieniężenie żetonów odbywało się tylko i wyłącznie poprzez konto bankowe

Interpretacja indywidualna

Rozpatrzyłem Pana wniosek – 16 września 2021 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0113-KDIPT1-3.4012.154.2021.5.ALN, w której uznałem, że Pana stanowisko w zakresie:

· zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej – jest prawidłowe;

· zwolnienia od podatku od towarów i usług wystawiania spektakli artystycznych na portalu internetowym, za które Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie w postaci honorariów – jest nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Panu 16 września 2021 r.

Skarga na interpretację indywidualną

14 października 2021 r. (wpływ 18 października 2021 r.) wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Wystąpił Pan o:

1. uwzględnienie skargi oraz uchylenie interpretacji indywidualnej z 16 września 2021 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.154.2021.5.ALN,

2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, od organu na rzecz strony Skarżącej według norm przepisanych.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił skarżoną interpretację w części uznającej Pana stanowisko za nieprawidłowe, tj. w zakresie zwolnienia od podatku od towarów i usług wystawiania spektakli artystycznych na portalu internetowym, za które otrzymuje wynagrodzenie w postaci honorariów – wyrokiem z 12 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1574/21.

Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 16 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1559/22 oddalił skargę kasacyjną.

Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 16 października 2025 r. i wpłynął do mnie 7 kwietnia 2026 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 12 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1574/21 zapadłym w analizowanej sprawie stwierdził, że:

(…). W stanie faktycznym przedstawionym we wniosku, Skarżący podał, że jest artystą, twórcą (czego nie zanegował organ) i wyraźnie wskazał, że artystyczne pokazy/spektakle mają charakter erotyczny lecz nie stanowią pornografii, ale sztukę erotyki różnych kultur np. azjatyckiej. Erotyka przedstawiana w spektaklach była ukazywana ze smakiem i kunsztem, odbiorca miał czerpać z nich wiedzę i satysfakcję bez odczucia oglądania filmu pornograficznego. Z tego względu usługi te mogą stanowić przedmiot prawnie wiążącej umowy podobnie jak sztuki wystawiane na deskach teatrów, które zawierają elementy erotyki.

Organ tymczasem, wychodząc poza zakres zaprezentowanego stanu faktycznego, wskazał, że pokazy erotyczne (a nie artystyczne pokazy erotyczne jak podano we wniosku) nakierowane są na wywołanie pobudzenia seksualnego zatem przypisano im charakter pornograficzny, który z wniosku nie wynikał.

Skarżący opisując swoje pokazy/spektakle wręcz opisał, że nie stanowiły pornografii.

Co ważne w sprawie, Skarżący nigdzie nie podawał, że jego spektakle są przeznaczone tylko dla widzów dorosłych, pełnoletnich czy też są jakieś inne ograniczenia w ich oglądaniu.

Przypomnieć trzeba, że przedstawionym stanem faktycznym organ jest związany, a jego rozstrzygnięcie odnosi się tylko do tego stanu faktycznego i stanowi ocenę prawną przedstawionego przez wnioskodawcę stanowiska w sprawie, połączoną z uzasadnioną prawnie odpowiedzią na pytania i wątpliwości podatnika.

Po wtóre, przepis Ordynacji podatkowej, wskazuje na dwa obowiązkowe elementy indywidualnej interpretacji negatywnie oceniającej stanowisko wnioskodawcy tj. wskazanie przez organ prawidłowego stanowiska w zakresie interpretowanego przepisu oraz przedstawienie uzasadnienia prawnego takiego stanowiska w sprawie. Uzasadnienie prawne organu powinno przy tym zawierać nie tylko argumentację prawną na poparcie własnego stanowiska w sprawie, ale również wskazywać, przy użyciu również argumentów prawnych, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe. Uzasadnienie prawne, o którym mowa w tym przepisie, musi bowiem stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w opisanym stanie faktycznym, te a nie inne przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie.

W realiach sprawy, uzasadnienie wydanej interpretacji wymogów tych nie spełnia. Organ interpretacyjny, przyjął, że usługi świadczone przez Skarżącego nie mają waloru kulturalnego, ale skwitował to stwierdzeniami, że spektakle nie odbywają się w interesie publicznym i ich celem jest pobudzenie seksualne a nie dostęp do kultury i dziedzictwa narodowego.

Tak sformułowane uzasadnienie jest niewystarczające na potrzeby wydanej interpretacji w tej sprawie.

Rzeczą organu interpretacyjnego jest wskazanie w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej, dlaczego w świetle przepisów pogląd wnioskodawcy jest wadliwy i wymaga to odniesienia się do zaprezentowanego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz argumentacji wnioskodawcy. W interpretacji indywidualnej należy dokonać wykładni przepisów prawa podatkowego i zrekonstruować wynikające z nich normy prawa podatkowego, a następnie dokonać prawnej kwalifikacji stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, to jest przyporządkować przedstawiony we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe do hipotezy normy prawnej zrekonstruowanej w wyniku wykładni. Następnie należy określić konsekwencje tej prawnej kwalifikacji, przez wskazanie dyspozycji normy prawa.

Jak wskazano w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2019 r., sygn. akt: II FSK 101/18 oraz z 21 stycznia 2021 r., sygn. akt: II FSK 2421/18 (publ. CBOSA), obowiązkiem organu wydającego interpretację indywidualną jest odniesienie się do wszelkich kwestii mających istotne znaczenie, a przy tym przedstawienie uzasadnienia swojego stanowiska w sposób wyczerpujący i przekonujący.

Ocena prawna stanowiska wnioskodawcy powinna być przy tym powiązana z istotnymi dla hipotezy danej normy prawa podatkowego elementami stanu faktycznego opisanymi we wniosku. Tego zaś jak wskazano powyżej nie uczynił organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

(…)

W sprawie poddanej osądowi, artystyczne spektakle/pokazy erotyczne wystawiane przez Skarżącego pozbawiono przymiotu „kulturalnych” jednakże przedstawione w tym zakresie wywody organu są niewystarczające w korelacji do stanu faktycznego podanego przez Wnioskodawcę.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1559/22 zapadłym w analizowanej sprawie stwierdził, że:

(…) Przy tym postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej opiera się wyłącznie na stanie faktycznym, bądź zdarzeniu przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę i w ramach tego postępowania nie przeprowadza się dowodów w celu ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Zatem to skarżący ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, gdyż interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem wydanej interpretacji pokrywać się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym w złożonym wniosku.

(…)

3.4. Przenosząc te uwagi na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż skarżący w złożonym wniosku oraz w jego uzupełnieniu przedstawił stan faktyczny, wskazując, iż działalność Wnioskodawcy polegała na świadczeniu Online usług kulturalnych i artystycznych na portalu specjalnie do tego przeznaczonym, poprzez wystawianie autorskich pokazów/spektakli o charakterze erotycznym stanowiących sztukę. Ich cechą szczególną była indywidualność oraz oryginalność. Powstały twór był tylko i wyłącznie efektem działań artysty, który samodzielnie opracowywał każdy aspekt pokazu/spektaklu, co sprawiało, że był nie tylko aktorem, ale również reżyserem i scenarzystą. Wnioskodawca niejednokrotnie tworzył też oprawę muzyczną swoich przedstawień za pomocą własnej playlisty oraz kompozycji. Każdy spektakl/pokaz był sygnowany imieniem i nazwiskiem lub zamiennie pseudonimem artysty poprzez wyświetlanie ich na ekranie każdego widza będącego uczestnikiem transmisji prywatnych, dlatego w myśl art. 6 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych artysta jest twórcą. Zgodnie z art. 1 ust. 1-2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynikiem takiej działalności artysty był przedmiot prawa autorskiego w postaci spektakli/pokazów. Jako twórca i wystawca autorskich pokazów artystycznych Wnioskodawca posiadał do nich prawa autorskie, pokazy/spektakle były utworem, a ich wystawianie przez podatnika było wykonaniem artystycznym, ponieważ w sposób twórczy (poprzez swoje umiejętności aktorskie, taneczne) przyczyniał się do powstawania utworu zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych dzięki czemu przysługiwały mu prawa majątkowe z tego tytułu. Usługi, które wykonywał Wnioskodawca były usługami kulturalnymi polegającymi na wystawianiu artystycznych pokazów/spektakli o charakterze erotycznym, które nie stanowiły pornografii, ale sztukę erotyki różnych kultur np. azjatyckiej. Erotyka przedstawiana w pokazach/spektaklach była ukazywana ze smakiem i kunsztem, odbiorca miał mieć czerpać z nich wiedzę i satysfakcję bez odczucia oglądania filmu pornograficznego. Z tego względu usługi te mogą stanowić przedmiot prawnie wiążącej umowy, podobnie jak sztuki wystawiane na deskach teatrów, które zawierają elementy erotyki.

3.5. Sprawa dotyczyła zatem wykładni art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.

Organ w wydanej interpretacji wskazując stosowne przepisy prawa oraz orzecznictwo wywiódł dwa kluczowe wnioski. Po pierwsze uznał, iż Wnioskodawca działa jako indywidualny twórca i artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Po drugie jednak, odmawiając zwolnienia nie zgodził się ze stanowiskiem, iż świadczone usługi mają charakter kulturalny. Jak stwierdził w interpretacji nie każda usługa twórcy musi być usługą kulturalną, zaś celem pokazu erotycznego jest zasadniczo wywołanie pobudzenia seksualnego, a nie dostęp do kultury i dziedzictwa narodowego. Trudno też uznać, że pokazy takie odbywają się w interesie publicznym, aby zasadne było obniżenie kosztów dostępu do takiej usługi, poprzez jej zwolnienie od podatku VAT. Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa, stwierdzono, że usług polegających na wykonywaniu online autorskich pokazów erotycznych nie można uznać na gruncie podatku VAT za usługi kulturalne, zatem nawet jeśli Wnioskodawca wykonując te usługi działa w tym zakresie jako artysta, twórca, czy wykonawca w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, brak jest podstaw do zastosowania do tych czynności zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług.

3.6. Zatem w wydanej interpretacji ocena przedstawionego opisu sprawy, w kontekście odmowy zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług, usług polegających na wystawianiu autorskich pokazów/spektakli o charakterze erotycznym na specjalnie do tego przeznaczonym portalu sprowadziła się do podsumowania, iż celem pokazu erotycznego jest zasadniczo wywołanie pobudzenia seksualnego, a nie dostęp do kultury i dziedzictwa narodowego i pokazy te nie odbywają się w interesie publicznym.

(…)

Dodatkowo organ, z niezrozumiałych powodów dokonał uproszczenia, jeżeli nie modyfikacji przedstawionego zdarzenia przyszłego. Skarżący wskazał bowiem, iż będzie wykonywać pokazy/spektakle artystyczne, których tematyka będzie dotyczyć sztuki erotyki. Tymczasem organ w wydanej interpretacji określał opisane przez skarżącego usługi, jako pokazy erotyczne, których celem jest zasadniczo wywołanie pobudzenia seksualnego.

(…)

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza w związku z tym, iż zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wytknął, iż organ interpretacyjny jest zobowiązany opierać swoje stanowisko w oparciu o przedstawiony przez skarżącego stan faktyczny, którego nie może zweryfikować (to będzie dopuszczalne w postępowaniu podatkowym) i ma obowiązek dokonać wykładni stosownego przepisu

prawa materialnego.

(…)

Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, iż zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług i jego uzasadnienie nie może być rozpoznany, bowiem przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok. A w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził naruszenie przepisów postępowania i nie dokonał merytorycznej oceny sprawy, poprzez ocenę prawidłowości zastosowania tego przepisu prawa materialnego.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

• uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie i Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;

• ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczam, że tę interpretację oparłem na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1574/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1559/22.

W zakresie kwestii zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących usług świadczonych na portalu, na którym obieg waluty tam obowiązującej jest szczegółowo ewidencjonowany, zakup i spieniężenie tej waluty odbywa się tylko i wyłącznie poprzez konto bankowe a sprzedaż odbywa się tylko na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, należy wskazać, że:

Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących wynika z zapisu art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z tym przepisem:

Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.

W myśl art. 111 ust. 1b ustawy:

W ewidencji, o której mowa w ust. 1, wykazuje się dane o sprzedaży, zawarte w dokumentach wystawianych przy zastosowaniu kas rejestrujących, w tym określające przedmiot opodatkowania, wysokość podstawy opodatkowania i podatku należnego oraz dane służące identyfikacji poszczególnych sprzedaży, w tym numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku albo podatku od wartości dodanej.

Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów;

Wskazany wyżej przepis art. 111 ust. 1 ustawy określa generalną zasadę, z której wynika, że obowiązek prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonych w nim odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Zatem jednym z podstawowych kryteriów decydujących o obowiązku stosowania do ewidencjonowania kas rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń.

Należy jednak zauważyć, że na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 111 ust. 8 ustawy:

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zwolnić, w drodze rozporządzenia, na czas określony, niektóre grupy podatników oraz niektóre czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz określić warunki korzystania ze zwolnienia, mając na uwadze interes publiczny, w szczególności sytuację budżetu państwa. (…)

Może zatem zaistnieć sytuacja, w której podatnik będzie ewidencjonował przy zastosowaniu kasy rejestrującej jedynie część swojej sprzedaży, a niektórych czynności nie, bowiem mogą one korzystać ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kasy rejestrującej.

Kwestie dotyczące zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy użyciu kas rejestrujących niektórych czynności i niektórych grup podatników oraz terminów rozpoczęcia prowadzenia tej ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących od 1 stycznia 2019 r. reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2018 r. poz. 2519 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem.

Zwolnienie z obowiązku instalowania kas rejestrujących zostało określone w § 2 i 3 rozporządzenia.

Regulacje zawarte w ww. przepisach przewidują zwolnienie z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących ze względu na wysokość obrotu – do określonej tym przepisem wysokości obrotów (zwolnienie podmiotowe) oraz ze względu na rodzaj prowadzonej działalności zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia (zwolnienie przedmiotowe).

Według § 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia:

1. Zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2021 r.:

1. podatników, u których obrót zrealizowany na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych nie przekroczył w poprzednim roku podatkowym kwoty 20 000 zł, a w przypadku podatników rozpoczynających w poprzednim roku podatkowym dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli obrót z tego tytułu nie przekroczył, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w poprzednim roku podatkowym, kwoty 20 000 zł;

2. podatników rozpoczynających po dniu 31 grudnia 2018 r. dostawę towarów lub świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli przewidywany przez podatnika obrót z tego tytułu nie przekroczy, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności w danym roku podatkowym, kwoty 20 000 zł;

Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia:

Zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się do podatników, którzy w poprzednim roku podatkowym byli obowiązani do ewidencjonowania lub przestali spełniać warunki do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania.

Jak stanowi § 5 ust. 1 rozporządzenia:

W przypadku podatników korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1, zwolnienie to traci moc po upływie dwóch miesięcy następujących po miesiącu, w którym podatnik przekroczył obrót realizowany na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych w kwocie 20 000 zł.

Z kolei stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia:

W przypadku podatników korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2, zwolnienie to traci moc po upływie dwóch miesięcy następujących po miesiącu, w którym podatnik przekroczył obrót z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, w proporcji do okresu wykonywania tych czynności, w kwocie 20 000 zł.

Powołane wyżej przepisy dotyczą zwolnienia podmiotowego – uwarunkowanego wysokością osiągniętego obrotu.

Wskazać w tym miejscu należy, że każda sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych ma wpływ na wielkość obrotu wyznaczającego obowiązek ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Kwotę obrotu uprawniającą do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kas rejestrujących określa się sumując całą sprzedaż (w danym roku) na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych.

Jak już wcześniej wskazano do obrotu uprawniającą do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania za pomocą kas rejestrujących sumuje się całą sprzedaż (w danym roku) na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. W sytuacji opisanej przez obroty realizowane na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i rolników ryczałtowych we wskazanych latach przekroczyły kwotę 20 000 zł. Zatem, Wnioskodawca utracił prawo do stosowania zwolnienia podmiotowego z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej.

W związku z powyższym, w przypadku utraty przez Wnioskodawcę zwolnienia podmiotowego z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego.

I tak, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia:

Zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania w danym roku podatkowym, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2021 r., czynności wymienione w załączniku do rozporządzenia.

Stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia:

W odniesieniu do niektórych czynności wymienionych w załączniku do rozporządzenia zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z warunkami określonymi w tym załączniku.

I tak w części II załącznika do rozporządzenia – w poz. 37 wskazano:

Świadczenie usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, jeżeli świadczący usługę otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem), a z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła.

Aby zatem przysługiwało prawo do skorzystania ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia w powiązaniu z poz. 37 załącznika do rozporządzenia, muszą łącznie zostać spełnione następujące warunki:

• świadczący usługę na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych otrzyma w całości zapłatę za wykonaną czynność za pośrednictwem poczty, banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej (odpowiednio na rachunek bankowy podatnika lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem),

• z ewidencji i dowodów dokumentujących zapłatę jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie czynności dotyczyła,

• przedmiotem świadczenia nie są usługi wymienione w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

Niewystąpienie jednego z ww. warunków oznacza brak możliwości zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej.

Prawo do zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących na mocy § 2 ust. 1 rozporządzenia w powiązaniu z poz. 37 ww. załącznika do rozporządzenia, przysługuje w sytuacji, gdy zapłata za świadczone usługi w całości następuje za pośrednictwem poczty lub banku na rachunek bankowy podatnika. Wyrażenie „w całości” odnosi się do poszczególnych transakcji świadczonych przez podatnika. Taka konstrukcja przepisu powoduje, że zwolnieniu nie podlega świadczenie usługi, za którą zapłacono częściowo gotówką, a częściowo za pośrednictwem banku lub poczty. Warunkiem zwolnienia jest bowiem to, aby konkretna transakcja została w całości zapłacona za pośrednictwem banku lub poczty oraz by było możliwe zidentyfikowanie transakcji, której zapłata dotyczy.

Powyższe zwolnienie jest zwolnieniem przedmiotowym z obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej, tj. dotyczy przedmiotu działalności (danej czynności).

Jak już wcześniej wspomniano – w kwestii prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej – ustawodawca przewidział zwolnienia podmiotowe (§ 3 rozporządzenia), jak i przedmiotowe (§ 2 rozporządzenia) z tego obowiązku. Należy jednak zauważyć, że wykonywanie przez podatnika czynności wymienionych w § 4 rozporządzenia wyklucza możliwość zastosowania przez niego zwolnień określonych w § 2 i § 3 rozporządzenia.

Zatem bezwzględnemu obowiązkowi ewidencjonowania przy zastosowaniu kas rejestrujących, niezależnie od przysługującego podatnikowi zwolnienia od tego obowiązku na podstawie § 2 i § 3 powołanego rozporządzenia, podlegają czynności wymienione w § 4 rozporządzenia, dokonywane na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2020 r.):

Zwolnień z obowiązku ewidencjonowania, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku:

a) przewozów pasażerskich w samochodowej komunikacji, z wyłączeniem przewozów wymienionych w poz. 15 i 16 załącznika do rozporządzenia,

b) przewozu osób oraz ich bagażu podręcznego taksówkami,

c) naprawy pojazdów silnikowych oraz motorowerów (w tym naprawy opon, ich zakładania, bieżnikowania i regenerowania),

d) w zakresie wymiany opon lub kół dla pojazdów silnikowych oraz motorowerów,

e) w zakresie badań i przeglądów technicznych pojazdów,

f) w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów, z wyłączeniem usług świadczonych przez osoby wymienione w poz. 48 załącznika do rozporządzenia,

g) prawniczych, z wyłączeniem usług określonych w poz. 27 załącznika do rozporządzenia,

h) doradztwa podatkowego,

i) związanych z wyżywieniem (PKWiU 56), wyłącznie:

- świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo, oraz

- usług przygotowywania żywności dla odbiorców zewnętrznych (catering),

j) fryzjerskich, kosmetycznych i kosmetologicznych,

k) kulturalnych i rozrywkowych – wyłącznie w zakresie wstępu na przedstawienia cyrkowe,

l) związanych z rozrywką i rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne.

Natomiast w myśl § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2021 r.):

Zwolnień z obowiązku ewidencjonowania, o których mowa w § 2 i § 3, nie stosuje się w przypadku świadczenia usług:

a) przewozów pasażerskich w samochodowej komunikacji, z wyłączeniem przewozów wymienionych w poz. 15 i 16 załącznika do rozporządzenia,

b) przewozu osób oraz ich bagażu podręcznego taksówkami,

c) naprawy pojazdów silnikowych oraz motorowerów (w tym naprawy opon, ich zakładania, bieżnikowania i regenerowania),

d) w zakresie wymiany opon lub kół dla pojazdów silnikowych oraz motorowerów,

e) w zakresie badań i przeglądów technicznych pojazdów,

f) w zakresie opieki medycznej świadczonej przez lekarzy i lekarzy dentystów, z wyłączeniem usług świadczonych przez osoby wymienione w poz. 48 załącznika do rozporządzenia,

g) prawniczych, z wyłączeniem usług określonych w poz. 27 załącznika do rozporządzenia,

h) doradztwa podatkowego,

i) związanych z wyżywieniem (PKWiU ex 56.10, PKWiU 56.21, PKWiU 56.29, PKWiU ex 56.30), wyłącznie:

- świadczonych przez stacjonarne placówki gastronomiczne, w tym również sezonowo, oraz

- usług przygotowywania żywności dla odbiorców zewnętrznych (catering),

j) fryzjerskich, kosmetycznych i kosmetologicznych,

k) kulturalnych i rozrywkowych – wyłącznie w zakresie wstępu na przedstawienia cyrkowe,

l) związanych z rozrywką i rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne.

Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2016 r. poz. 2177). Natomiast w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2018 r. – rozporządzenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2017 r. poz. 2454).

W omawianej sprawie za każdy spektakl otrzymywał Pan honorarium, w ustalonej przez Pana wysokości, w postaci tokenów/żetonów wymiennych na polską walutę. Wszelkie transakcje żetonów/tokenów na portalu były rejestrowane, ponadto proces ich zakupu i wypłaty odbywał się tylko i wyłącznie poprzez konto bankowe. W celu zasilenia swojego konta o żetony, które stanowią wirtualną walutę portalu należy wykonać przelew na konto portalu, który stanowi odpowiednią równowartość zakupionych żetonów, w tym celu należy powiązać swoje konto bankowe poprzez kartę płatniczą z kontem portalowym. Taki sam proceder dotyczy spieniężania żetonów. Nie ma możliwości zamiany na złotówki żetonów zarobionych na. Odbywa się to tylko i wyłącznie z wykorzystaniem konta bankowego a ściślej karty płatniczej. Na portalu jako środek płatniczy obowiązują żetony, które stanowią wirtualną walutę, spieniężenie odbywa się poprzez przelanie równowartości żetonów na polskie złotówki na Pana konto bankowe. Zapłata za usługi świadczone na portalu odbywa się w żetonach, które są zakupywane i spieniężane tylko i wyłącznie za pośrednictwem konta bankowego, do każdego procesu spieniężenia żetonów posiada Pan ewidencję, w której zawarte są takie informacje jak to od jakiego użytkownika są otrzymane żetony, za co oraz kiedy, z dokładnością do minuty. Nie był Pan stroną żadnej umowy w związku z tą działalnością i świadczonymi usługami, z portalem ani usługobiorcami w tej kwestii. Wszelkie transakcje żetonów/tokenów na portalu były rejestrowane, ponadto proces ich zakupu i wypłaty odbywał się tylko i wyłącznie poprzez konto bankowe. Brak kasy fiskalnej był także przejawem specyfiki portalu, który nie udostępnia żadnych danych jego członków, poza nickiem, wynika to z jego regulaminu, więc niemożliwe było przekazanie rachunku usługobiorcy nawet w formie elektronicznej. Świadczone przez Pana usługi nie są wymienione w § 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Zatem, w przedmiotowej sprawie proces spieniężania tokenów/żetonów odbywa się wyłącznie za pośrednictwem konta bankowego. Transakcja taka jest rejestrowana w ewidencji na koncie portalowym i bankowym podatnika. Świadczone przez niego usługi są szczegółowo dokumentowane w ewidencji konta na portalu, gdzie znajdują się informacje od jakiego użytkownika, kiedy (z dokładnością do minuty) i za co podatnik otrzymywał żetony oraz w jakiej wysokości.

W związku z powyższym należy uznać, że są spełnione warunki do zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania usług na kasie rejestrującej, o którym mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia w związku z poz. 37 załącznika do tego rozporządzenia.

Nie ma przy tym znaczenia fakt, iż pieniądze wpływają na Pana konto Wnioskodawcy za pośrednictwem portalu, a nie bezpośrednio od klientów. Również bez znaczenia pozostaje fakt, iż portale mogą dokonywać zbiorczych, okresowych przelewów, jeżeli do każdego przelewu będzie sporządzona odrębna specyfikacja usług, objętych tym przelewem. W tym przypadku, w którym płatność dokonana przez klientów zostanie przekazana przez portal na Pana konto bankowe nie będzie zobowiązany do stosowania kasy fiskalnej.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że ma Pan prawo na podstawie § 2 ust. 1 w zw. z poz. 37 załącznika do rozporządzenia, stosować zwolnienie z obowiązku ewidencjonowania przy zastosowaniu kasy rejestrującej usług świadczonych na portalu.

Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za prawidłowe.

Odnosząc się do zwolnienia od podatku od towarów i usług wystawiania spektakli artystycznych na portalu internetowym, za które otrzymuje Pan wynagrodzenie w postaci honorariów, należy zauważyć, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy;

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Przepisy ustawy oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.

Zastosowanie zwolnienia od podatku jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:

Zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:

a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną,

b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów;

Jednocześnie stosownie do art. 43 ust. 17 ustawy:

Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli:

1. nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub

2. ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.

W myśl art. 43 ust. 17a ustawy:

Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18a, 23, 26, 28, 29 i 33 lit. a, mają zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, dokonywanych przez podmioty świadczące usługi podstawowe.

Na podstawie art. 43 ust. 18 ustawy:

Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 31, 32 i 33 lit. a, stosuje się, pod warunkiem że podmioty wykonujące czynności, o których mowa w tych przepisach, nie osiągają w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są one przeznaczane w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług

Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 19 ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:

1. usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;

2. wstępu:

a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i wykonawstwa artystycznego i literackiego,

b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,

c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;

3. wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;

4. usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;

5. działalności agencji informacyjnych;

6. usług wydawniczych;

7. usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;

8. usług ochrony praw.

Analizując powołane wyżej regulacje dotyczące zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy, w zakresie usług kultury zauważyć należy, że warunkiem zastosowania ww. zwolnienia od podatku jest spełnienie przesłanki o charakterze podmiotowym odnoszącej się do usługodawcy, jak również przedmiotowym, dotyczącym rodzaju świadczonych usług. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie będzie miało zastosowania.

Odnosząc się do zwolnienia od podatku VAT wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy należy wskazać, że przepis ten stanowi odzwierciedlenie regulacji zawartych w art. 132 ust. 1 lit. n Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), który stanowi, że;

Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje świadczenie niektórych usług kulturalnych, a także dostawa towarów ściśle z nimi związanych, przez podmioty prawa publicznego lub inne instytucje kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie.

Należy podkreślić, że ustawodawca zwalnia od podatku usługi kulturalne świadczone przez ściśle określone grupy podmiotów. Polski prawodawca określił te podmioty, wymieniając je w ww. przepisie, jako: podmioty prawa publicznego; podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym; wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej; indywidualni twórcy i artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.

Warunkiem zastosowania ww. zwolnienia jest zatem spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy.

W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli indywidualni twórcy i artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 194 ze zm.):

Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury.

W myśl art. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:

Formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych dziedzinach kultury.

Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:

Działalność kulturalną mogą prowadzić osoby prawne, osoby fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej.

Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231), do której odwołuje się ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy – przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych stanowi, że:

Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Natomiast art. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych stanowi, że:

W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:

1. wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);

2. plastyczne;

3. fotograficzne;

4. lutnicze;

5. wzornictwa przemysłowego;

6. architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;

7. muzyczne i słowno-muzyczne;

8. sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;

9. audiowizualne (w tym filmowe).

Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

Pod ochroną pozostaje – na podstawie art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.

Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności: działania aktorów, recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.

Mając zatem na uwadze zapadły w tej sprawie prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 12 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1574/21 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2025 r. sygn. akt I FSK 1559/22, należy dokonać wykładni przepisu prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług, dla usług realizowanych przez Pana za pośrednictwem portalu internetowego polegających na wystawianiu artystycznych pokazów/spektakli o charakterze erotycznym.

Warunkiem zastosowania ww. zwolnienia jest spełnienie przesłanek o charakterze podmiotowo-przedmiotowym, dotyczących rodzaju świadczonych usług (kulturalnych) i statusu usługodawcy. W związku z powyższym podkreślić należy, że zgodnie z ww. przepisami, nie każda usługa kulturalna podlega zwolnieniu od podatku.

Ustawa nie podaje definicji pojęcia „usług kulturalnych”. Jego znaczenie należy zatem ustalić na podstawie dostępnej metody wykładni. W prawie podatkowym pierwszorzędne znaczenie ma wykładnia językowa. Zatem zgodnie z jej regułami, odnosząc się do znaczenia terminu „usługi kulturalne” w języku potocznym, możemy stwierdzić, że pod pojęciem tym kryją się usługi odnoszące się do kultury, w zakresie kultury itp. Natomiast kultura to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości, a także ogół wartości, zasad i norm współżycia przyjętych przez dane zbiorowości; wszystko to, co powstaje dzięki pracy człowieka, co jest wytworem jego myśli i działalności. Kultura dzieli się na: materialną, której zakres pokrywa się z pojęciem cywilizacja, i duchową – ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, nauki, moralności funkcjonujących w postaci dzieł artystycznych, wierzeń, obyczajów, a także uznanych wartości, takich jak: prawda, sprawiedliwość, wolność, równość itp.” (Roman Smolski, Marek Smolski, Elżbieta Helena Stadtműller „Słownik Encyklopedyczny Edukacja Obywatelska” Wydawnictwo Europa, Warszawa 1999). Encyklopedia Popularna w haśle „kultura” podaje, że jest to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości gromadzony, utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów, przekazywany z pokolenia na pokolenie; w skład tak pojętej kultury wchodzą nie tylko wytwory materialne i instytucje społeczne, ale także zasady współżycia społecznego, sposoby postępowania, wzory, kryteria ocen estetycznych i moralnych przyjęte w danej zbiorowości i wyznaczające obowiązujące zachowania” (Encyklopedia Popularna PWN, Wydanie XV, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1982).

Przez potoczne rozumienie pojęcia „kultura” można zatem uznać całokształt wytworów materialnych i umysłowych społeczności.

Zgodnie z regułami wykładni prawa, w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie przynosi oczekiwanych rezultatów, wskazanym jest sięgniecie do wykładni systemowej oraz funkcjonalnej. Wykładnia systemowa pozwala na ustalenie zakresu rozumienia pojęcia w znaczeniu w jakim posługują się nim inne akty prawne należące do systemu prawa (wykładnia systemowa zewnętrzna). W tym celu należy sięgnąć do ustawy wprost lub pośrednio odnoszącej się do działalności prowadzonej w sferze kulturalnej, tj. ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Co prawda definicja działalności kulturalnej w języku prawnym, skonstruowana w oparciu o powyższy akt prawny nie będzie pełna, jednak pozwoli na sprecyzowanie terminów „kultura” oraz „usługi kulturalne” na potrzeby niniejszej interpretacji.

Jak wynika z powołanych powyżej przepisów ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, działalność kulturalna polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. Właściwym więc wydaje się przyjęcie, że kultura to ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, funkcjonujących w postaci np. dzieł artystycznych, związanych z twórczością artystyczną (np. o charakterze literackim, naukowym, plastycznym, muzycznym).

Reasumując, za usługi kulturalne można uznać usługi polegające na upowszechnianiu i ochronie kultury, przez którą należy rozumieć naturalne i kulturalne dziedzictwo ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, w szczególności w zakresie historii, nauki i sztuki.

Rozważając zakres powyższego zwolnienia w kontekście niniejszej sprawy, należy mieć na uwadze m.in. pkt 23 wyroku TSUE w sprawie C‑592/15, z którego wynika, że odwołanie w art. 132 ust. 1 lit. n dyrektywy VAT4 do wyrażenia „niektóre usługi kulturalne”, nie wymaga objęcia zwolnieniem wszystkich usług kulturalnych, tak że państwa członkowskie mogą zwolnić „niektóre” z nich, jednocześnie opodatkowując VAT pozostałe.

W orzeczeniu TSUE w sprawie C-592/15 z 15 lutego 2017 r. dotyczącym zwolnienia usług kulturalnych Trybunał nie zdefiniował jednoznacznie usług kultury wskazując, że:

W odniesieniu do art. 13 część A ust. 1 lit. n) szóstej dyrektywy należy przypomnieć, że zwolnienie przewidziane w tym przepisie dotyczy „niektórych usług kulturalnych”. Wspomniany przepis nie precyzuje zatem, jakie usługi kulturalne państwa członkowskie są zobowiązane zwolnić z podatku. Nie zawiera on bowiem ani wyczerpującej listy zwolnionych usług kulturalnych, ani zobowiązania państw członkowskich do zwolnienia wszystkich usług kulturalnych, ale odnosi się jedynie do „niektórych” z tych usług. Tym samym przepis ów pozostawia w gestii państw członkowskich określenie usług kulturalnych korzystających z tego zwolnienia.

(…) wymóg zapewnienia jednolitego zastosowania zwolnień ze wskazanego art. 13 część A ust. 1 nie ma charakteru bezwzględnego. Jeśli bowiem zwolnienia przewidziane w rzeczonym przepisie stanowią autonomiczne pojęcia prawa Unii, które mają na celu uniknięcie rozbieżności w stosowaniu systemu VAT w poszczególnych państwach członkowskich, prawodawca Unii Europejskiej może powierzyć tym państwom zdefiniowanie określonych terminów zwolnienia (zob. podobnie wyroki: z dnia 28 marca 1996 r., Gemeente Emmen, C-468/93, EU:C:1996:139, pkt 25; z dnia 4 maja 2006 r., Abbey National, C-169/04, EU:C:2006:289, pkt 38, 39; a także z dnia 9 grudnia 2015 r., Fiscale Eenheid X, C-595/13, EU:C:2015:801, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo).

(…) jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 20 i 21 opinii, prawodawca Unii nie uwzględnił pierwotnej propozycji Komisji Europejskiej zawierającej wyczerpującą listę usług kulturalnych podlegających zwolnieniu (…), ale używając wyrażenia „niektóre usługi kulturalne”, wybrał brzmienie wspomnianego zwolnienia, które umożliwia państwom członkowskim określenie, jakie usługi kulturalne podlegają zwolnieniu.

Jak podkreśliła również Komisja w swoich pisemnych uwagach przedłożonych Trybunałowi, mimo iż później zaproponowała ona zastąpienie pierwotnej treści art. 13 część A ust. 1 lit. n) szóstej dyrektywy wyczerpującą listą zwolnionych usług kulturalnych (…), prawodawca Unii utrzymał ten pierwotny tekst, który według analizy zawartej w pierwszym sprawozdaniu Komisji na temat funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (…) pozostawia określenie treści tego zwolnienia ocenie każdego państwa członkowskiego.

Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 23 opinii, decyzję prawodawcy Unii, aby pozostawić państwom członkowskim margines uznania w zakresie określenia zwolnionych usług kulturalnych, można wytłumaczyć dużą różnorodnością tradycji kulturowych i dziedzictwa regionalnego w Unii, niekiedy nawet w ramach jednego państwa członkowskiego.

Odwołując się do wyrażenia „niektóre usługi kulturalne”, należy zatem stwierdzić, że art. 13 część A ust. 1 lit. n) szóstej dyrektywy nie wymaga objęcia zwolnieniem wszystkich usług kulturalnych, tak że państwa członkowskie mogą zwolnić „niektóre” z nich, jednocześnie opodatkowując VAT pozostałe.

W celu określenia zakresu usług kulturalnych objętych zwolnieniem na podstawie ustawy o VAT istotne mogą być wskazówki przytoczone w orzecznictwie sądów administracyjnych np. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2015 r. w sprawie I FSK 1988/13, czy WSA w Warszawie z 8 marca 2017 r. sygn. akt: III SA/Wa 987/16.

Wynika z nich, że:

norma dotycząca indywidualnych twórców i artystów nie zawiera żadnego odwołania do przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a zatem także do art. 1 ust. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, zgodnie z którym wskazano dziedziny objęte mecenatem Państwa w postaci wspierania i promocji twórczości, edukacji i oświaty kulturalnej, działań i inicjatyw kulturalnych oraz opieki nad zabytkami, a także do art. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, w którym wskazano, że formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych dziedzinach kultury.

Jednocześnie orzecznictwo administracyjne (wyroki NSA z 5 grudnia 2013 r. sygn. akt: I FSK 1750/12, NSA z 14 maja 2015 r. sygn. akt: I FSK 318/14, WSA w Bydgoszczy z 22 grudnia 2014 r. sygn. akt: I SA/Bd 1174/14, WSA w Warszawie z 8 marca 2017 r. sygn. akt: III SA/Wa 987/16) zwraca uwagę na cel, w jakim zostało wprowadzone zwolnienie od VAT dla usług kulturalnych, tzn. aby wykonywanie tych usług odbywało się w interesie publicznym, gdyż celem wprowadzenia tego zwolnienia było obniżenie kosztów dostępu do kultury i dziedzictwa narodowego.

Należy zauważyć, że przez interes publiczny należy rozumieć odwołanie się do wartości, które są wspólne i ważne dla całego społeczeństwa.

Natomiast dziedzictwo narodowe to ogół dóbr materialnych i niematerialnych przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Stanowi ono fundament tożsamości, na który składają się zabytki, dzieła sztuki, tradycje, język, a także wartości historyczne i przyrodnicze

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2014 r. sygn. akt I FSK 584/13 orzekł, iż:

(…) Przesłanką zwolnienia usług wykonywanych w interesie publicznym z VAT jest fakt, że w większości przypadków usługi te stanowią realizację zadań, jakie ciążą na państwie wobec jego obywateli (zob. K. Sachs i R. Namysłowski, Dyrektywa VAT. Komentarz, s. 565). Prawodawca unijny określając analizowane zwolnienie w zakresie świadczenia usług kulturalnych na równi traktuje podmioty prawa publicznego oraz pozostałe instytucje kultury. Celem wprowadzenia zwolnienia było wykonywanie czynności w interesie publicznym, a w konsekwencji obniżenie kosztów dostępu do dóbr kultury (…)

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 marca 2014 r. sygn. akt I FSK 535/13 orzekł, że:

(…) Zgodnie z art. 132 ust. 1 pkt n Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006, nr 347, poz. 1; dalej jako "dyrektywa 112") państwa członkowskie zwalniają od podatku od towarów i usług między innymi świadczenie niektórych usług kulturalnych, a także dostawę towarów ściśle z nimi związanych, przez podmioty prawa publicznego lub inne instytucje kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie. Zwolnienie to znajduje się w rozdziale 2 zatytułowanym: "zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym”.

Powołany przepis reguluje zwolnienia z VAT o charakterze obligatoryjnym. Przesłanką zwolnienia usług wykonywanych w interesie publicznym z VAT jest fakt, że w większości przypadków usługi te stanowią realizację zadań, jakie ciążą na państwie wobec jego obywateli (zob. K. Sachs i R. Namysłowski, "Dyrektywa VAT. Komentarz", s. 565). W wyroku ETS z 21 marca 2002 r. sprawa C-174/00, Kennemer Golf & Country Club wskazano, że celem zwolnień przewidzianych m.in. w art. 13 część A ust. 1 lit. n) VI dyrektywy (obecnie art. 132 ust. 1 pkt n dyrektywy 112) odnoszących się do działalności organizacji działających w interesie publicznym w dziedzinie kulturalnej jest zapewnienie bardziej korzystnego traktowania - w zakresie VAT - czynności wykonywanych przez te podmioty w celach niekomercyjnych.

W tym miejscu należy odnieść się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2026 r. sygn. akt I FSK 453/23 zapadłym w analogicznej sprawie, w której Sąd wskazał, że:

Należy przypomnieć, że zwolnienie „niektórych usług kulturalnych” w rozumieniu powyższej normy należy interpretować w ten sposób, iż nie ma on skutku bezpośredniego w takim sensie, że w braku transpozycji, przepis ten nie może zostać bezpośrednio powołany i przepis ten nie wymaga objęcia zwolnieniem wszystkich usług kulturalnych, tak że państwa członkowskie mogą zwolnić tylko niektóre z nich, jednocześnie opodatkowując VAT usługi pozostałe (wyrok TSUE z dnia 15 lutego 2017 r., C-592/15, zachowujący w tym względzie swą aktualność: por. wyrok TSUE z dnia 10 grudnia 2020 r., C 488/18).

Zagadnienie prawnego uregulowania, w tym pod kątem VAT, usług analogicznych do tych objętych rozpoznawanym w sprawie wnioskiem skarżącej, było już kilkakrotnie przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości, co powinno być uwzględniane przy badaniu takiej sprawy, jak niniejsza.

I tak. Trybunał Sprawiedliwości przypominał w swoim orzecznictwie, że świadczenie kompleksowej usługi polegającej na oferowaniu interaktywnych sesji o charakterze erotycznym z transmisją na żywo prowadzoną przez Internet stanowi „działalność rozrywkową” zważywszy, że mają one na celu dostarczenie ich odbiorcom rozrywki i że pojęcie działalności rozrywkowej nie ogranicza się do usług świadczonych w fizycznej obecności odbiorców tej działalności (wyrok z dnia 8 maja 2019 r., C-568/17).

(…) nie każda usługa związana z kulturą (w tym zwłaszcza usługi wymienione w art. 43 ust. 19 pkt 1-8 u.p.t.u.) stanowi usługę kulturalną w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 33 u.p.t.u.. Podobnie rzecz konstatował Trybunał Sprawiedliwości na gruncie zwolnienia spod opodatkowania usług związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym (wyrok z dnia 10 grudnia 2020 r., C 488/18). Jak trafnie w tym przedmiocie podniesiono już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wynikające z treści omawianego przepisu cele, zakładane przez prawodawcę krajowego obejmują wprawdzie nie tylko tzw. kulturę wysoką (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2025 r., I FSK 1342/22), nie każdy jednak element szeroko rozumianej kultury objęty może zostać preferencją w postaci zwolnienia z podatku. Taka interpretacja prowadziłaby bowiem wprost do zwolnienia spod opodatkowania VAT większości usług, od budownictwa i architektury, przez medycynę czy prawo, na technologii czy kulturze cyfrowej skończywszy. Kultura (łac. cultus - pielęgnować) odnosi się bowiem do szczególnie istotnych dla życia społecznego wartości, których pielęgnacja, zachowywanie i rozwijanie leży w interesie dobra wspólnego, zasługując tym samym na szczególną i wyjątkową preferencję statuowaną zwolnieniem wynikającym z art. 43 ust. 1 pkt 33 u.p.t.u. Z tego względu, oceniając zasadności objęcia danej usługi przedmiotową preferencją, niezbędne jest posłużenie się regułami wykładni teleologicznej, wskazującej na cel i charakter prawny tego zwolnienia z uwagi na jego daleko idącą semantyczną niedookreśloność oraz szczególny (wyjątkowy) charakter konstrukcji prawnej wyłączenia z opodatkowania.

Również w cytowanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2026 r. sygn. akt I FSK 453/23, Sąd wskazał, że:

Do usług świadczonych przez studio nagrań wideoczatu na rzecz operatora platformy rozpowszechniania w Internecie i polegających na tworzeniu treści cyfrowych w formie interaktywnych sesji wideo o charakterze erotycznym nagrywanych przez to studio nagrań w celu udostępnienia ich temu operatorowi na potrzeby ich transmisji dokonywanej przez niego na rzeczonej platformie, zastosowania nie znajduje natomiast art. 53 dyrektywy VAT (wyrok TSUE z dnia 23 listopada 2023 r., C-532/22). Zgodnie z tym przepisem, miejscem świadczenia usług wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, takie jak targi i wystawy, oraz usług pomocniczych związanych z usługami wstępu na te imprezy, świadczonych na rzecz podatnika, jest miejsce, w którym te imprezy faktycznie się odbywają, przy czym artykuł ten nie ma zastosowania do wstępu na te imprezy, jeżeli obecność jest wirtualna albowiem nie stanowią usług mających na celu przyznanie klientom prawa dostępu do tych treści.

Z kolei w uzasadnieniu wyroku w sprawie dotyczącej sieci społecznościowej, skierowanej do użytkowników z całego świata, dzielących się na „twórców” lub „fanów” mogących uzyskiwać dostęp do „profili” poszczególnych „twórców”, których aktywność zamierzają oni obserwować lub z którymi chcą wchodzić w interakcje, dokonując określonych płatności oraz wpłacać „napiwki” lub „darowizny", Trybunał wyjaśnił, że w przypadku usług świadczonych drogą elektroniczną za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej, interfejsu lub portalu, zawsze przyjmuje się, że podatnik uczestniczący w świadczeniu tych usług działa w imieniu własnym, lecz na rzecz dostawcy tych usług, a zatem przyjmuje się, że sam jest podmiotem świadczącym owe usługi, jeżeli zatwierdzi on obciążenie usługobiorcy płatnością, zatwierdzi świadczenie tych usług lub ustali ogólne warunki ich świadczenia (wyrok z dnia 28 lutego 2023 r., C-695/20).

Orzecznictwo powyższe odnosi się do niektórych cech przedmiotowych usług, co na gruncie niniejszej sprawy winno zostać rozpoznane w kontekście przesłanki usług kulturalnych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 u.p.t.u.

Tożsame stanowisko jak w ww. orzeczeniu I FSK 453/23 zajął NSA w wyroku z 13 stycznia 2026 r. sygn. akt I FSK 141/23

Rozważając zatem zakres zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, w kontekście tej sprawy, należy mieć na uwadze m.in. pkt 23 wyroku TSUE w sprawie C‑592/15, który odnosił się do art. 13 część A ust. 1 lit. n) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 1977, L 145 s. 1 ze zm.), jednak wynikające z niego tezy pozostają aktualne w odniesieniu do art. 132 ust. 1 lit. n dyrektywy VAT. Z wyroku wynika, że odwołanie w art. 132 ust. 1 lit. n Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.) do wyrażenia „niektóre usługi kulturalne”, nie wymaga objęcia zwolnieniem wszystkich usług kulturalnych, tak że państwa członkowskie mogą zwolnić „niektóre” z nich, jednocześnie opodatkowując VAT pozostałe. Zatem należy zwrócić uwagę na cel, w jakim zostało wprowadzone zwolnienie od VAT dla usług kulturalnych, tzn., aby wykonywanie tych usług odbywało się w interesie publicznym, gdyż celem wprowadzenia tego zwolnienia było obniżenie kosztów dostępu do kultury i dziedzictwa narodowego. Należy zauważyć, że przez interes publiczny należy rozumieć odwołanie się do wartości, które są wspólne i ważne dla całego społeczeństwa.

Dodatkowo dokonując analizy charakteru świadczonych przez Pana usług opisanych we wniosku, pomocniczo należy wskazać na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 8 maja 2019 r., nr C-568/17, w którym zostały szczegółowo omówione zasady klasyfikacji oraz określania miejsca świadczenia interaktywnej usługi o charakterze erotycznym świadczonej na żywo, dostarczanej za pośrednictwem Internetu (streaming).

TSUE odnosząc się do pierwszego z postawionych pytań prejudycjalnych wskazał, że poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 9 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze szóstej dyrektywy oraz art. 52 lit. a) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usług takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, polegające na oferowaniu interaktywnych sesji o charakterze erotycznym z transmisją na żywo przez Internet, stanowi „działalność rozrywkową” w rozumieniu tych przepisów, a jeśli tak, to jak należy ustalić miejsce, w którym usługa jest „faktycznie świadczona” w rozumieniu tych przepisów.

TSUE wskazał, że to pytanie zostało przedłożone w kontekście decyzji podatkowej dotyczącej obowiązku zapłaty podatku za okres od 1 czerwca 2006 r. do 31 grudnia 2009 r., a więc zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym ratione temporis mają zarówno przepisy szóstej dyrektywy, jak i dyrektywy VAT.

W wyroku tym Trybunał wskazał m.in., że art. 9 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze szóstej dyrektywy oraz art. 52 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że świadczenie kompleksowej usługi polegającej na oferowaniu interaktywnych sesji o charakterze erotycznym z transmisją na żywo przez Internet, stanowi „działalność rozrywkową” w rozumieniu tych przepisów.

Analiza przeprowadzona w ww. wyroku dotyczy przede wszystkim przepisu art. 9 ust. 2 lit. c) szóstej dyrektywy, jednakże jak zauważa Trybunał, przepis ten pokrywa się z obecnie obwiązującym przepisem art. 52 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE (pkt 27 wyroku C-568/17). Zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. c) szóstej dyrektywy (odpowiednio art. 52 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE) za miejsce świadczenia usług odnoszących się do działalności kulturalnej, artystycznej, sportowej, naukowej, edukacyjnej, rozrywkowej lub podobnej, włączając w to działalność organizatorów takiej działalności, oraz gdzie to właściwe, usług pomocniczych, uważa się miejsce, gdzie usługi te są faktycznie wykonywane.

Należy zauważyć zatem, że tego rodzaju usługi, jak przedstawione we wniosku, odpowiadają usługom objętym ww. orzeczeniem TSUE, które nie zostały zakwalifikowane przez TSUE jako działalność kulturalna lecz jako działalność rozrywkowa.

Wskazał Pan we wniosku, że wykonując opisane usługi, jak działa Pan jako indywidualny twórca i artysta wykonawca, w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wskazał Pan, że usługi, które wykonywał były usługami kulturalnymi polegającymi na wystawianiu artystycznych pokazów/spektakli o charakterze erotycznym, które nie stanowiły pornografii, ale sztukę erotyki różnych kultur np. azjatyckiej. Erotyka przedstawiana w pokazach/spektaklach była ukazywana ze smakiem i kunsztem, odbiorca miał mieć czerpać z nich wiedzę i satysfakcję bez odczucia oglądania filmu pornograficznego.

Odnosząc się do Pana wątpliwości oraz mając na uwadze opis sprawy, pomimo iż wskazuje Pan, że świadczy usługi kulturalne, którymi jest wystawianie pokazów/spektakli artystycznych również o tematyce erotycznej, to jednak w kontekście powołanych wyżej przepisów prawa oraz odwołując się do stanowiska judykatury opisane przez Pana usługi nie stanowią usług kulturalnych objętych zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o VAT. Należy bowiem zwrócić uwagę na cel, w jakim zostało wprowadzone zwolnienie od VAT dla usług kulturalnych, tzn., aby wykonywanie tych usług odbywało się w interesie publicznym, gdyż celem wprowadzenia tego zwolnienia było obniżenie kosztów dostępu do kultury i dziedzictwa narodowego. Jak Pan wskazał we wniosku celowość usług miała wyraz rozrywkowy świadczonych w ramach wolnego czasu podatnika. Ponadto, mając na uwadze treść orzeczenia ww. TSUE z 8 maja 2019 r., nr C-568/17, świadczone przez Pana usługi odpowiadają charakterowi usług, które zakwalifikowane przez TSUE jako działalność rozrywkowa.

W okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw aby uznać, że usługi świadczone przez Pana, odbywają się w interesie publicznym i ich celem jest dostęp do kultury i dziedzictwa narodowego.

Mając na uwadze powołane przepisy oraz ich wykładnię i cel zastosowania oraz powołane wyżej orzecznictwo stwierdzić należy, że usługi polegające na wykonywaniu online autorskich pokazów erotycznych nie można uznać na gruncie podatku VAT za objęte zwolnieniem usługi kulturalne. Pomimo, że wykonując ww. czynności – jak Pan wskazał - działa Pan w tym zakresie jako twórca artysta wykonawca w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, brak jest podstaw do zastosowania do tych czynności zwolnienia od podatku VAT.

Mając na uwadze powyższe, usługi polegające na wystawianiu opisanych we wniosku spektakli artystycznych na portalu internetowym nie można uznać na gruncie podatku VAT za objęte zwolnieniem usługi kulturalne. Tym samym dla wykonywanych przez Pana czynności nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy i należy opodatkować je właściwą stawką podatku VAT.

Pana stanowisko do pytania nr 1 uznałem zatem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.