IV CSK 106/14

prostuje uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 2014 r. w ten sposób, że uzasadnieniu temu nadaje brzmienie: Pozwany Szpital [] złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lipca 2013 r., w którym oddalono m.in. apelację tego pozwanego, wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 26listopada 2012 r. W wyroku tym zasądzono od pozwanego Szpitala i ubezpieczyciela na rzecz małoletniego powoda H. D. tytułem zadośćuczynienia kwotę 1.000.000 zł. W skardze kasacyjnej pozwany podnosił zarzuty naruszenia art.445 1 k.c. i art. 445 k.c. w zw. z art. 415 k.c. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wywodził, że wrozpoznawanej sprawie pojawiło się istotne zagadnienie prawne, polegające na kwestii możliwości zasądzania zadośćuczynienia wwysokości, która w sposób rażący odbiega od aktualnych warunków i stopy życiowej społeczeństwa i wysokości kwot zasądzonych winnych podobnych sprawach a także konieczność uwzględnienia stopnia winy zobowiązanego przy określaniu wysokości zadośćuczynienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Analizując treść obszernego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, treść skargi kasacyjnej i zawartą w nim prawną motywację wniosku oprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz odpowiedź powoda na skargę, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie niewystępują przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania przewidziane w art. 3989 1 pkt 1 k.p.c. Wychodząc z założenia, że zadośćuczynienie ma pełnić przede wszystkim funkcję kompensacyjną i dokonując ustaleń dotyczących rozmiaru doznanej przez małoletniego powoda krzywdy (z elementami krzywdy trwałej), Sąd Apelacyjny prawidłowo określił zakres należnego powodowi takiego zadośćuczynienia. Nie można zatem twierdzić, że doszło doistotnego naruszenia zasad ustalania zadośćuczynienia (s. 32 skargi). Niezrozumiała pozostaje sugestia konieczności powiązania stopnia winy personelu medycznego z rozmiarem zadośćuczynienia, skoro właśnie w rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy przyjął znaczny stopień winy pracowników szpitala w prowadzeniu iprzyjmowaniu porodu (s. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), aSąd Apelacyjny ostatecznie podzielił ustalenia i rozważania SąduOkręgowego (s. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie doart. 98 k.p.c., art. 108 1 k.p.c. i 6, 12 rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie () (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).