II DO 90/20

1. utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym z 23 kwietnia 2019 r. w sprawie osygn. akt PK I SD []; 2. zmienia zaskarżoną uchwałę Sądu Dyscyplinarnego przyProkuratorze Generalnym z dnia 30 lipca 2019 r. w sprawie osygn. PK I SD [] w ten sposób, że zezwala na pociągnięcie J. R. prokuratora w stanie spoczynku byłej Prokuratury Apelacyjnej w []. za popełnienie czynu zabronionego polegającego na tym, że: w dniu 19 kwietnia 1982 r. w K. jako podprokurator Wojskowej Prokuratury Garnizonowej, wykonując polecenia swoich przełożonych, wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami tej prokuratury, państwa stosującego masowe represje, wszczególności wobec osób będących w opozycji wobec ówczesnej władzy, w postaci wprowadzenia w Polsce stanu wojennego, przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, iż ze względów politycznych, wbrewzgromadzonemu w postępowaniu karnym materiałowi dowodowemu podżegał, w toku toczącego się postępowania sądowego sygn. So.W [], skład sądzący Sądu [] Okręgu Wojskowego do uznania oskarżonego J. M. winnym zarzucanego mu czynu z art. 48 ust. 1 dekretu zdnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. z 1981 r. Nr 29, poz. 154) w zb. z art. 271 1 Kodeksu karnego z 1969 r. iwymierzenia kary 5 lat pozbawienia wolności i 3 lat pozbawienia praw publicznych pomimo, iż materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, iż swoim zachowaniem oskarżony wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu, przyjmując wsposób dowolny, sprzeczny zdowodami zgromadzonymi w toku postępowania, w sposób dla oskarżonego niekorzystny oraz stosując wykładnię rozszerzającą zakres penalizowanych zachowań, iż ww. swoimi wypowiedziami publicznie, w celu osłabienia gotowości obronnej PRL rozpowszechniał fałszywe wiadomości mogące gotowość tę osłabić, jak również wyrządzić inną poważną szkodę interesom PRL w ten sposób, iż określał członków Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej mianem czerwonych oraz wypowiadał się negatywnie o stosunkach polsko-radzieckich, podczas gdy wypowiedzi te, w stopniu oczywistym nie mogły osłabić gotowości obronnej PRL, ani wyrządzić żadnej szkody, nie miały cech wiadomości, ani nie były wypowiadane publicznie, stanowiły zaś wyraz krytyki władz z uwagi na wprowadzony przez nie stan wojenny, którym to działaniem obwiniony dopuścił się zbrodni komunistycznej, będącej zbrodnią przeciwko ludzkości, w postaci poważnej represji politycznej, a także naruszył prawa człowieka do wyrażania swoich przekonań politycznych iróżnych opinii dotyczącej życia społecznego, na skutek czego doszło do bezprawnego pozbawienia pokrzywdzonego wolności, na okres powyżej 7 dni, czym działał naszkodę interesu publicznego iprywatnego pokrzywdzonego tojest o czyn z art. 231 1 k.k. w zb. z art. 18 2 k.k. w zb. z art. 189 2 k.k. w zb. z art. 231 1 k.k. w zw. z art. 11 2 k.k. w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2018 r. poz. 2032); 3. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.