I KO 76/21

1. Zmienia zaskarżony wyrok w punktach I i II w ten sposób, że: I. uznaje obwinioną A. C. winną popełnienia przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego jej w punkcie 1 wniosku dyscyplinarnego - z tym, że z opisu zarzucanego jej czynu eliminuje sformułowanie o treści w obecności osoby postronnej - wyczerpującego dyspozycję art. 107 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 - Prawo o ustroju sądów powszechnych (w wersji obowiązującej w chwili popełnienia czynu, tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 133; dalej: u.s.p.) w związku z art. 104 2 u.s.p. i przyjmując, że czynu tego dopuściła się mając ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, orzeka za ten czyn na podstawie art. 104 3 pkt 1 u.s.p. (w związku z art. 31 2 k.k.) karę dyscyplinarną upomnienia; II. uznaje obwinioną A. C. winną popełnienia przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego jej w punkcie 2 wniosku dyscyplinarnego, wyczerpującego dyspozycję art. 107 1 u.s.p. w związku z art. 104 2 u.s.p. i przyjmując, że czynu tego dopuściła się mając ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, orzeka za ten czyn na podstawie art. 104 3 pkt 1 u.s.p. (w związku z art. 31 2 k.k.) karę dyscyplinarną upomnienia; III. uznaje obwinioną A. C. za winną popełnienia przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego jej w punkcie 3 wniosku dyscyplinarnego, wyczerpującego dyspozycję art. 107 1 u.s.p. w związku z art. 104 2 u.s.p. i przyjmując, że czynu tego dopuściła się mając ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, orzeka za ten czyn na podstawie art. 104 3 pkt 3 u.s.p. (w związku z art. 31 2 k.k. i art. 121 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 1904; dalej:u.S.N) karę dyscyplinarną zawieszenia podwyższenia uposażenia na okres trzech lat; IV. w ramach czynu zarzucanego w punkcie 4 wniosku dyscyplinarnego uznaje obwinioną A. C. za winną tego, że w dniu 10 marca 2016 r. w C., po podpisaniu protokołu rozprawy z dnia 26 lutego 2016 r. w sprawie II K () Sądu Rejonowego w C., jako sędzia - referent w tej sprawie uprawniona do wystawiania dokumentów poświadczyła nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne przez opatrzenie datą 26 lutego 2016 r. postanowienia o umorzeniu postępowania, w sytuacji gdy w tym dniu takiego postanowienia nie wydano i nie ogłoszono na rozprawie, a następnie dokument ten załączyła do akt sprawy, czym dopuściła się przewinienia służbowego oraz uchybiła godności urzędu, wyczerpując dyspozycję art. 107 1 u.s.p. w związku z art. 104 2 u.s.p. i przyjmując, że tego czynu dopuściła się mając ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem orzeka za ten czyn na podstawie art. 104 3 pkt 3 u.s.p. (w związku z art. 31 2 k.k. i art. 121 u.S.N.) karę dyscyplinarną zawieszenia podwyższenia uposażenia na okres trzech lat; V. na podstawie art. 104 3 pkt 3 u.s.p. w związku z art. 133a 2 pkt 2 u.s.p. orzeka karę łączną zawieszenia podwyższenia uposażenia na okres trzech lat; 2. dotychczasowy punkt III zaskarżonego wyroku oznacza punktem VI; 3. w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; 4. na podstawie art. 109a 2 u.s.p. w związku z art. 121 u.S.N. odstępuje od podania wyroku do publicznej wiadomości; 5. kosztami postępowania dyscyplinarnego odwoławczego obciąża Skarb Państwa; 6. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Najwyższego adwokatowi M. A. wynagrodzenie w kwocie 840 (osiemset czterdzieści) zł, powiększonej o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionej A. C. z urzędu w postępowaniu dyscyplinarnym odwoławczym.