II ZOW 5/22

I. zmienia punkt I.1. zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej orzeczenia o karze jednostkowej nagany w ten sposób, że karę tę zaostrza, wymierzając obwinionej E.Z., na podstawie art. 109 1 pkt 2a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (dalej powoływana jako p.u.s.p.) karę dyscyplinarną obniżenia wynagrodzenia zasadniczego o 20 % na okres roku; II. zmienia punkt I.2. zaskarżonego orzeczenia w ten sposób, że w ramach przypisanego w tym punkcie czynu uznaje obwinioną E. Z. za winną tego, że: w okresie od stycznia 2013 roku do grudnia 2017 roku w S. jako sędzia sądu Rejonowego w S. dopuściła się zachowań przynoszących ujmę godności sędziego i naruszających obowiązki określone w ślubowaniu oraz w zasadach etyki zawodowej sędziów przez to, że przy rozpoznawaniu spraw znajdujących się w jej referacie na jawnych rozprawach odnosiła się do stron postępowania i osób biorących w nim udział w sposób naruszający ich godność osobistą i dobre obyczaje, nadużywała młotka jako narzędzia dyscyplinującego strony w sposób nieadekwatny do sytuacji na sali, wyrażała też nieadekwatne do sytuacji emocje nieprzystające do sprawowanej funkcji, a nadto uchybiła godności urzędu w relacjach z sędziami Sądu Rejonowego w S. w ten sposób, że niegrzecznie, w obecności osoby trzeciej odniosła się do sędzi L.R. polecając jej opuszczenie gabinetu, a używając w stosunku do sędziego K. F. podniesionego głosu domagała się od niego natychmiastowego podjęcia czynności orzeczniczych związanych z zapewnieniem biegu sprawie pozostającej w jej referacie, czym dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego z art. 107 1 pkt 5 p.u.s.p.; III. zmienia punkt I.4. zaskarżonego orzeczenia w ten sposób, że w ramach przypisanego w tym punkcie czynu uznaje obwinioną E. Z. za winną tego, że: w dniu 13 listopada 2017 roku w S. jako sędzia Sądu Rejonowego w S. przy rozpoznaniu znajdującej się w jej referacie sprawy II K [] dotyczącej oskarżonego J. P. dopuściła się oczywistej i rażącej obrazy przepisów w ten sposób, że wbrew brzmieniu art. 366 k.p.k. pozwalała w toku rozprawy, aby to oskarżony kierował rozprawą, przez kilka godzin przesłuchiwał świadków na okoliczności w sprawie nieistotne, zmierzając zadawanymi im pytaniami do dyskredytacji złożonych w śledztwie zeznań, nieodpowiednio reagowała na zachowanie oskarżonego, którego zachowanie uchybiło godności świadka M .K., obecnego na sali prokuratora A. S. i obrońcy oskarżonego adw. M. R., nie reagowała wbrew normie art. 375 k.p.k. na kierowane przez oskarżonego do sądu określenia T., Kochana pani sędzio i uwagi kierowane pod adresem prokuratora oraz wbrew normie art. 367 1 i 2 k.p.k. uniemożliwiała zajęcie prokuratorowi stanowiska w sprawie, czym dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego z art. 107 1 pkt 1 p.u.s.p. i za tak opisany czyn w miejsce kary jednostkowej upomnienia karę tę zaostrza, wymierzając obwinionej E. Z. na podstawie art. 109 1 pkt 2 p.u.s.p. karę nagany; IV. zmienia punkt II zaskarżonego orzeczenia w ten sposób, że w miejsce orzeczonej kary łącznej nagany karę tę zaostrza, wymierzając obwinionej E. Z., na podstawie art. 133a 2 pkt 2 p.u.s.p. karę łączną obniżenia wynagrodzenia zasadniczego o 20 % na okres roku; V. precyzuje, iż podstawę prawną przewinień dyscyplinarnych przypisanych obwinionej w pkt. I.1. i I.2. zaskarżonego orzeczenia stanowi art. 107 1 pkt 5 p.u.s.p.; VI. precyzuje, iż podstawę prawną przewinień dyscyplinarnych przypisanych obwinionej w pkt. I.3. i I.4. zaskarżonego orzeczenia stanowi art. 107 1 pkt 1 p.u.s.p.; VII. w pozostałym zakresie zaskarżone orzeczenie utrzymuje w mocy; VIII. kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.