0111-KDIB1-2.4010.233.2026.2.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 18 czerwca 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A Sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest polskim rezydentem podatkowym i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce.

Spółka świadczy usługi certyfikacji (…) w systemach (…) oraz (…). System (…) został opracowany w Wielkiej Brytanii przez B Ltd. (dalej: „B”), natomiast system (…) - w Stanach Zjednoczonych.

W ramach usług świadczonych na rzecz swoich klientów Spółka nabywa od B usługi certyfikacji konkretnej lokalizacji budynku w systemie (…). Usługi te obejmują m.in. ocenę dokumentacji projektowej oraz przyznanie oficjalnego certyfikatu dla danego budynku po spełnieniu określonych kryteriów środowiskowych.

Z tytułu przeprowadzenia certyfikacji B wystawia na rzecz Spółki fakturę dokumentującą usługę certyfikacji konkretnej inwestycji budowlanej. Koszty te są następnie refakturowane przez Spółkę na polskiego klienta końcowego.

B jest podmiotem mającym siedzibę podatkową w Wielkiej Brytanii, nieposiadającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakładu w rozumieniu właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Spółka posiada certyfikat rezydencji podatkowej B.

W związku z dokonywaniem wypłat należności na rzecz B, Spółka powzięła wątpliwość, czy jest zobowiązana do poboru podatku u źródła od tych płatności.

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że:

Przedmiotem usługi nabywanej przez Wnioskodawcę od B jest wyłącznie certyfikacja budynku w systemie (…). Usługa ta obejmuje ocenę dokumentacji projektowej, weryfikację spełnienia określonych kryteriów środowiskowych oraz przyznanie oficjalnego certyfikatu dla danego budynku. Ocena dokumentacji oraz weryfikacja spełnienia kryteriów jest elementem certyfikacji, która jako cały proces rozumiana jest jako badanie mające na celu potwierdzenie, że jakiś produkt jest zgodny z obowiązującą normą i bezpieczny dla użytkownika, przez co może zostać dopuszczony do sprzedaży. Certyfikacja nie obejmuje żadnych innych dodatkowych elementów ani świadczeń poza wskazanym powyżej zakresem.

Zakres usług przedstawiony powyżej jest zgodny z opisem stanu faktycznego zaprezentowanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Wnioskodawca wskazał ponadto dane identyfikujące podmiot z siedzibą w Wielkiej Brytanii, od którego Spółka nabywa usługi certyfikacji.

Pytanie

Czy wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz B z tytułu usług certyfikacji budynków w systemie (…) podlega obowiązkowi poboru podatku u źródła na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)

W ocenie Wnioskodawcy, wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz B z tytułu usług certyfikacji budynków w systemie (…) nie podlega obowiązkowi poboru podatku u źródła na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Płatności dokonywane na rzecz B z tytułu usług certyfikacji nie mieszczą się w katalogu świadczeń wskazanych w art. 21 ust. 1, ani art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a tym samym nie generują obowiązku poboru podatku u źródła w Polsce.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy niemający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu podlegają w Polsce obowiązkowi podatkowemu wyłącznie od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stosownie natomiast do art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT, za dochody osiągane na terytorium RP przez takich podatników uważa się w szczególności należności regulowane przez polskich rezydentów podatkowych, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia. Jednocześnie, zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT, przychodami podlegającymi opodatkowaniu w Polsce w ww. trybie są wyłącznie przychody enumeratywnie wymienione w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, o ile nie stanowią one innych kategorii przychodów wskazanych w art. 3 ust. 3 pkt 1-4 ustawy.

Oznacza to, że aby po stronie Wnioskodawcy powstał obowiązek poboru podatku u źródła, wypłacane należności muszą mieścić się w zamkniętym katalogu świadczeń objętych WHT. Usługi nabywane przez Spółkę od B polegają na przeprowadzeniu procedury certyfikacyjnej budynków w systemie (…), obejmującej ocenę dokumentacji, weryfikację spełnienia określonych kryteriów oraz przyznanie certyfikatu dla konkretnej inwestycji. Przedmiotem usługi nabywanej przez Wnioskodawcę od B jest wyłącznie certyfikacja budynku w systemie (…). Usługa ta obejmuje ocenę dokumentacji projektowej, weryfikację spełnienia określonych kryteriów środowiskowych oraz przyznanie oficjalnego certyfikatu dla danego budynku. Ocena dokumentacji oraz weryfikacja spełnienia kryteriów jest elementem certyfikacji, która jako cały proces rozumiana jest jako badanie mające na celu potwierdzenie, że jakiś produkt jest zgodny z obowiązującą normą i bezpieczny dla użytkownika, przez co może zostać dopuszczony do sprzedaży. Certyfikacja nie obejmuje żadnych innych dodatkowych elementów ani świadczeń poza wskazanym powyżej zakresem.

W ocenie Wnioskodawcy, usługi te nie stanowią usług doradczych, gdyż nie polegają na rekomendowaniu określonych rozwiązań ani podejmowaniu decyzji biznesowych na rzecz Spółki, nie mają również charakteru usług kontrolnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, gdyż nie polegają na sprawowaniu nadzoru nad działalnością Spółki ani ingerowaniu w jej procesy decyzyjne, lecz wyłącznie na weryfikacji zgodności określonego projektu z ustalonymi standardami.

Celem usługi certyfikacyjnej jest bowiem dokonanie obiektywnej oceny spełnienia określonych standardów technicznych i środowiskowych oraz formalne potwierdzenie tego faktu w postaci certyfikatu, a nie świadczenie usług niematerialnych o charakterze eksperckim lub konsultingowym. Usługi certyfikacji mają charakter świadczeń rezultatu, których istotą jest osiągnięcie konkretnego, obiektywnie weryfikowalnego efektu w postaci przyznania (lub odmowy przyznania) certyfikatu. Tymczasem usługi doradcze, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, mają co do zasady charakter świadczeń starannego działania, polegających na przekazywaniu wiedzy, rekomendacji lub opinii, bez gwarancji osiągnięcia określonego rezultatu. Różnica ta ma istotne znaczenie dla kwalifikacji podatkowej świadczenia, gdyż wskazuje, że usługi certyfikacyjne nie wpisują się funkcjonalnie w kategorię usług doradczych ani świadczeń o podobnym charakterze.

Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w utrwalonej linii interpretacyjnej organów podatkowych. W szczególności Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 1 sierpnia 2019 r., sygn. 0111 KDIB1-1.4010.214.2019.2.ŚS, wskazał, że: „Z treści wyżej przytoczonych przepisów art. 21 ust. 1 Ustawy CIT wynika, że przychody z tytułu usług wchodzących w skład certyfikacji produktów nie zostały w nim literalnie wymienione jako podlegające opodatkowaniu „u źródła”, jak również nie sposób uznać je za przychody ze świadczeń o charakterze podobnym do świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń”.

Z powyższego wynika, że przychody z tytułu usług wchodzących w skład certyfikacji nie zostały literalnie wymienione w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT i nie mogą być uznane za świadczenia o podobnym charakterze do usług wskazanych w tym przepisie. W konsekwencji, skoro należności wypłacane na rzecz B nie mieszczą się w katalogu świadczeń objętych art. 21 ust. 1 ani art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, po stronie Spółki nie powstaje obowiązek poboru podatku u źródła. Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w aktualnej praktyce interpretacyjnej organów podatkowych.

W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wskazano, że: „dla uznania, że świadczenie niewymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT objęte jest jego zakresem decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wskazanych w tym przepisie były przeważające” (interpretacja indywidualna z 17 grudnia 2024 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-1.4010.592.2024.2.PP).

Analogiczne stanowisko zostało wyrażone w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 czerwca 2025 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.203.2025.1.ED podkreśla się, że: „O tym, czy dane świadczenie jest objęte katalogiem wskazanym w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. decyduje jego rzeczywisty charakter ustalany na podstawie obiektywnej analizy całokształtu okoliczności faktycznych przedstawionych przez stronę we wniosku o wydanie interpretacji, a nie sposób w jaki dane świadczenie zostało nazwane”.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2023 r., sygn. II FSK 2638/20, wskazano, że: „(…) poprawna wykładnia pojęcia „świadczenie o podobnym charakterze” z art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. prowadzi do wniosku, że świadczenie takie to nie każde świadczenie niematerialne, ale tylko świadczenie równorzędne pod względem prawnym do (świadczeń) usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń. O tym, czy dane świadczenie jest objęte katalogiem wskazanym w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. decyduje jego rzeczywisty charakter ustalany na podstawie obiektywnej analizy całokształtu okoliczności faktycznych przedstawionych przez stronę we wniosku o wydanie interpretacji, a nie sposób w jaki dane świadczenie zostało nazwane”.

Pogląd ten ma charakter utrwalony i znajduje potwierdzenie w licznych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w ostatnich latach.

W komentarzach do art. 21 ustawy o CIT konsekwentnie podkreśla się, że katalog świadczeń objętych podatkiem u źródła ma charakter zamknięty i nie podlega wykładni rozszerzającej. Jak wskazuje Agnieszka Obońska, komentarz do art. 21 ustawy o CIT: „świadczenia o podobnym charakterze” należy rozumieć wąsko jako świadczenia wykazujące cechy dominujące usług wprost wymienionych w przepisie, w szczególności usług doradczych, zarządczych lub kontrolnych, polegających na formułowaniu zaleceń lub wpływaniu na decyzje gospodarcze podatnika. Analogiczne stanowisko prezentuje Michał Wilk w komentarzu do art. 21 ustawy o CIT, wskazując, że dla uznania danego świadczenia za objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT konieczne jest, aby jego istota była zbliżona funkcjonalnie do usług doradczych lub zarządczych, a nie miała charakteru technicznego czy wykonawczego.

W literaturze przedmiotu podkreśla się również, że usługi o charakterze technicznym, audytowym czy certyfikacyjnym, polegające na weryfikacji spełnienia określonych standardów oraz wydaniu obiektywnej oceny, nie stanowią usług doradczych ani świadczeń o podobnym charakterze. Jak wskazuje Adam Bartosiewicz w komentarzu do ustawy o CIT, istotą usług doradczych jest przekazywanie wiedzy i rekomendacji co do sposobu działania, podczas gdy czynności polegające na kontroli, ocenie lub certyfikacji mają charakter odtwórczy i weryfikacyjny, a nie decyzyjny.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że objęcie danego świadczenia zakresem art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy jego zasadniczy (dominujący) charakter odpowiada usługom doradczym, zarządczym lub innym wskazanym w tym przepisie.

Tymczasem usługi certyfikacji budynków w systemie (…) mają charakter techniczny i weryfikacyjny - ich istotą jest dokonanie obiektywnej oceny zgodności z określonymi standardami oraz wydanie certyfikatu, a nie formułowanie zaleceń czy wpływanie na decyzje gospodarcze Wnioskodawcy. W konsekwencji brak jest podstaw do uznania ich za świadczenia objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.

Do przychodów B z tytułu certyfikacji zastosowanie znajdą postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską a Zjednoczonym Królestwem. Zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO PL v. UK, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu wyłącznie w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Państwie poprzez położony tam zakład. B posiada siedzibę podatkową w Wielkiej Brytanii, nie prowadzi działalności poprzez zakład na terytorium RP. Spółka posiada certyfikat rezydencji podatkowej B, co - zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT - uprawnia ją do zastosowania postanowień UPO i niepobrania podatku u źródła. W konsekwencji, dochody B z tytułu certyfikacji budynków podlegają opodatkowaniu wyłącznie w Wielkiej Brytanii.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wynagrodzenie za usługi certyfikacji (…) nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła na gruncie art. 21 ust. 1, ani art. 22 ust. 1 ustawy o CIT, brak jest obowiązku poboru WHT po stronie Wnioskodawcy, a opodatkowanie takich należności następuje wyłącznie w Wielkiej Brytanii na podstawie art. 7 ust. 1 UPO PL v. UK.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: ustawa o CIT):

Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:

Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia.

Jak stanowi art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.

W stosunku do niektórych dochodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku od tych dochodów spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego dochodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.

Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT:

Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:

1. z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),

2. z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze

- ustala się w wysokości 20% przychodów;

3. z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,

4. uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga posiadania biletu lotniczego przez pasażera

- ustala się w wysokości 10% tych przychodów.

W art. 21 ustawy CIT wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski.

Usługa certyfikacji budynków nie została literalnie wymieniona w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. Z kolei, świadczenia wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT można podzielić na dwie grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie nazwane, drugą tworzą świadczenia mające podobny charakter do świadczeń nazwanych. W tej drugiej grupie mieszczą się świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ale dodatkowo posiadające również elementy charakterystyczne dla świadczeń innych od skonkretyzowanych w tym przepisie. Dla uznania, że świadczenie niewymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a ww. ustawy jest objęte jego zakresem decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w omawianym przepisie przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych.

Oznacza to, że aby dane świadczenie można było zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej, należy spełnić takie same przesłanki, aby daną usługę uzyskać, albo wynikają z niej takie same prawa i obowiązki dla stron. Innymi słowy, lista ta obejmuje również takie świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej określane (nazwane). Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane świadczenie mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim, charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń oraz zakres faktycznie wykonanych czynności, a nie tylko jego nazwa. Treść ww. przepisu jednoznacznie bowiem wskazuje, że oprócz usług wymienionych w tym przepisie ustawodawca objął obowiązkiem podatkowym także inne usługi niewymienione w tym przepisie o charakterze podobnym do świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń.

Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:

Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

W art. 21 ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.

W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz B z tytułu usług certyfikacji budynków w systemie (…) podlega obowiązkowi poboru podatku u źródła na podstawie przepisów ustawy o CIT.

Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji pojęć zawartych w art. 21 ust. 1 pkt 2a. Za celowe należy uznać odwołanie się do ich wykładni językowej, w szczególności do:

Usług doradczych.

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN „doradztwo” oznacza udzielanie fachowych porad, natomiast termin „doradzać” znaczy udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych termin „usługi doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko.

Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego termin „doradztwo” obejmować może szereg usług doradczych np. podatkowe, prawne, finansowe i inne (zob. wyrok NSA z 10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1567/12, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1441/13, wyrok NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/13, wyrok WSA w Poznaniu z 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1202/14, wyrok WSA w Gdańsku z 28 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 175/12, wyrok WSA w Łodzi z 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 168/13).

Według sądów administracyjnych, odwołując się do powszechnego języka polskiego można stwierdzić, że przez doradztwo rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad, zwłaszcza prawnych, ekonomicznych czy finansowych. Stosownie do definicji podanej w ww. słowniku, poradnictwo to „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”. Doradca to ten kto udziela fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady, wskazówki, dyrektywy postępowania. Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do danego problemu.

Również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze, uznając, że doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą świadczoną przez jedną osobę/instytucje na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca wykonanie tej usługi. W literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są zadania stojące przed usługami doradczymi, np. doradztwo określane jest jako:

· przejęcie zadań,

· pośrednictwo w zakresie przekazywania wiedzy,

· pośrednictwo w przekazywaniu specjalnych informacji,

· pomoc w rozwiązywaniu problemów,

· pomoc w podejmowaniu decyzji,

· przekazywanie informacji zmniejszających ryzyko,

· przygotowanie i przekazywanie informacji służących rozwiązaniu kompleksowych problemów,

· przekazywanie specyficznej wiedzy, celem usprawnienia działań,

· identyfikacja i rozwiązywanie problemów,

· przekazywanie zaleceń dotyczących usprawniania działań oraz pomoc w ich wdrożeniu,

· dawanie wskazówek dotyczących postępowania.

Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu decyzji, rozwiązaniu problemów, usprawnieniu działania itp. Można przyjąć, że usługi doradztwa stanowią usługi zlecone przez daną organizację (klienta) i wykonane przez odpowiednio przygotowane i wykwalifikowane osoby (doradców), które pomagają zidentyfikować występujące problemy organizacyjne, zanalizować istniejące trudności, sformułować rozwiązanie badanych problemów, oraz które – w przypadku wyrażenia takiego życzenia przez klienta – pomagają we wdrożeniu rozwiązania. Działalność doradcza może dotyczyć różnych dziedzin, obszarów i obiektów, a zatem może być rozpatrywana w wielu aspektach.

Usługi księgowe.

Pod pojęciem „księgowość” według Słownik języka polskiego PWN rozumie „prowadzenie ksiąg, w które wpisuje się wpływy, wydatki, transakcje i inne zmiany stanu majątkowego przedsiębiorstwa lub instytucji”.

Usługi zarządzania i kontroli.

Według Słownika języka polskiego PWN „zarządzać”, oznacza kierować, administrować czymś” (E. Sobol, Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1996). W tym kontekście, za zarządzanie należy uznać władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu lub działalności gospodarczej. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, „kierować” oznacza „stać na czele czegoś, wskazywać sposób postępowania”.

Z kolei kontrola, to:

1. porównanie stanu faktycznego ze stanem wymaganym i ustalanie ewentualnych odstępstw, sprawdzanie, czy coś jest zgodne z obowiązującymi przepisami,

2. nadzór nad czymś albo nad kimś, czuwanie nad prawidłowym przebiegiem czegoś, wpływ na rozwój wydarzeń.

Zarządzanie jest to celowe podejmowanie, przez odpowiednie osoby (kadrę), decyzji i działań prowadzących – dzięki wykorzystaniu posiadanych zasobów – do osiągnięcia złożonych celów w sposób skuteczny i sprawny (racjonalny), lub celowe dysponowanie tymi zasobami.

Pojęcie „zarządzania”, musi być rozumiane szeroko jako zbiór różnorodnych czynności i działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu związanego z interesem (potrzebą) danego przedmiotu zarządzania. Jest to zestaw metod i technik opartych na akceptowanych zasadach zarządzania (administrowania) używanych do planowania, oceny i kontrolowania pożądanych rezultatów.

Powyższa definicja „zarządzania” zyskała aprobatę w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dla przykładu można wymienić wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca 2015 r. (sygn. akt III SA/Wa 491/15) oraz wyrok WSA w Warszawie z 24 lipca 2017 r. (sygn. akt III SA/Wa 2118/16).

Pojęcie „zarządzania i kontroli”, musi być zatem rozumiane szeroko jako zbiór różnorodnych czynności i działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu związanego z interesem (potrzebą) danego przedmiotu zarządzania i kontroli.

Usługi przetwarzania danych.

W odniesieniu do definicji obejmującej przetwarzanie danych wskazać należy, że zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl) „przetworzyć” oznacza «przekształcić coś twórczo»; «opracować zebrane dane, informacje itp., wykorzystując technikę komputerową». Przetwarzanie danych polega zatem na przekształcaniu treści i postaci danych wejściowych; usługi przetwarzania danych mają zatem charakter odtwórczy i obejmują elementy takie jak: porządkowanie, archiwizowanie, zabezpieczenie oraz udostępnianie zbiorów danych.

Przetwarzanie danych związane jest zatem z opracowywaniem określonych danych przy wykorzystywaniu mocy obliczeniowej i zasobów pamięci infrastruktury komputerowej (hardware i software).

Usługi rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu.

Usługi rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu to usługi związane z pozyskiwaniem ofert pracy, wyszukiwaniem pracowników oraz kierowaniem ich do pracy.

Usługi badania rynku.

Przez usługi badania rynku należy rozumieć zespół czynności polegających na gromadzeniu informacji o zjawiskach i procesach na rynku, ich przyczynach, stanie aktualnym i tendencjach rozwojowych. Usługi te mają przyczynić się m.in. do zwiększenia sprzedaży. Celem badań rynku jest zdobycie informacji o kształtowaniu się mechanizmów rynkowych takich, jak popyt, podaż, ceny, potencjału, zachowania, zwyczaje, preferencje, lojalność oraz wrażliwość cenowa konsumentów, działania konkurencji, funkcjonowanie systemu dystrybucji, sprzedaży itp. Usługi badania rynku mają dostarczyć informacji nieodzownych w procesie podejmowania decyzji. Mimo, iż badania te nie wykluczają w sposób całkowity ryzyka, to jednak ich zastosowanie wyraźnie ogranicza ryzyko wpisane w działalność biznesową i przyczynia się do tego, że podejmowane decyzje będą w mniejszym zakresie obarczone błędami.

Usługi reklamowe.

Pojęcie „reklama” wg „Słownika języka polskiego” pod red. M. Szymczyka (Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące temu celowi.

Internetowy słownik języka polskiego PWN podaje, że reklama to:

· działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług,

· plakat, napis, ogłoszenie, krótki film itp. służące temu celowi.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 27 października 2011 r. w sprawie C-530/09 kluczowe dla uznania, danego świadczenia za usługę reklamy jest powiązanie z przekazaniem komunikatu mającego na celu poinformowanie publiczności o istnieniu bądź jakości produktu lub usług.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. W wyroku z 12 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Ka 192-193/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że reklama to działanie mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach w celu zachęcenia ich do nabycia towarów od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego. Reklama musi zawierać elementy wartościujące towar lub zachęcające do jego kupna, a za reklamę należy uznać wszystko, co zawiera informacje, które nie są niezbędne do zawarcia umowy (I. Konieczna, J. Ruszyński, Problematyka kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku dochodowym od osób prawnym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Poznań 1997, s. 29-30).

Według J. Kamińskiego i W. Maruchina za reklamę należy uznać wszystko to, co zawiera informacje dodatkowe, które nie są niezbędne do złożenia oferty czy zawarcia umowy (J. Kamiński, W. Maruchin, Ustawa o VAT. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 1996, s. 52-53). Natomiast autorzy „Komentarza do podatku dochodowego od osób prawnych” B. Brzeziński i M. Kalinowski (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Komentarz do podatku dochodowego od osób prawnych, Warszawa 1996, s. 143-144) uznają za reklamę działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia ich do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego. Technicznym sposobem reklamy może być ogłoszenie prasowe, radiowe lub telewizyjne, a także plakat czy afisz stały, a ponadto rozsyłanie folderów i innych informacji handlowych nabywcom. Nie znaczy to jednak, że tylko te media mogą być wykorzystane do rozpowszechniania informacji i reklamy.

Z kolei pod pojęciem usług reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną, w wyniku której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia sprzedaży tych produktów. Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez podmioty, które profesjonalnie zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i podmioty, dla których wykonanie usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich podstawowej działalności gospodarczej.

Usługi gwarancji i poręczeń.

Umowa poręczenia uregulowana została w art. 876-887 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Poręczenie jest umową jednostronnie zobowiązującą, w której poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał.

Odnośnie „gwarancji” jak wskazano w wyjaśnieniach Ministerstwa Finansów opublikowanych na stronie internetowej, gwarancja również jest umową jednostronnie zobowiązującą. Na podstawie tej umowy gwarancji gwarant zobowiązuje się na rzecz beneficjenta gwarancji, że po spełnieniu przez beneficjenta określonych warunków zapłaty, wykona on na rzecz beneficjenta świadczenie pieniężne (suma gwarancyjna). Umowa gwarancji nie ma swojej regulacji ustawowej, z wyjątkiem fragmentarycznej regulacji zawartej w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.) (art. 80 i nast.), dotyczącej jednego z jej rodzajów, tj. umowy gwarancji bankowej. Zgodnie z przepisem art. 81 tej ustawy:

Gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie banku-gwaranta, że po spełnieniu przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych warunków zapłaty, które mogą być stwierdzone określonymi w tym zapewnieniu dokumentami, jakie beneficjent załączy do sporządzonego we wskazanej formie żądania zapłaty, bank ten wykona świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta gwarancji – bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku.

Usług o podobnym charakterze.

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego „charakter” to inaczej „zespół cech właściwych danemu przedmiotowi lub zjawisku, odróżniających je od innych przedmiotów i zjawisk tego samego rodzaju” (https://sjp.pwn.pl/szukaj/charakter.html). W związku z tym, aby uznać, że dane usługi mają charakter podobny do wskazanych powyżej, należy przyjąć, iż wspomniany „właściwy zespół cech odróżniających” powinien stanowić główny element danej usługi oraz przeważać nad odmiennymi cechami usług wymienionych w 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.

Wskazuje się również, iż świadczenie takie powinno spełniać takie same przesłanki albo winny wynikać z niego takie same prawa i obowiązki dla stron jak ze świadczeń wymienionych w cytowanym przepisie. Innymi słowy, lista ta obejmuje również świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej określane.

Innymi słowy, dane świadczenie można zakwalifikować do katalogu usług wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT po każdorazowej analizie treści samej umowy oraz po osiągnięciu jednoznacznego wniosku, że zawiera istotne elementy świadczeń wymienionych w tym przepisie.

Zgodnie z definicją słownikową, certyfikację należy rozumieć jako: badanie mające na celu potwierdzenie, że jakiś produkt jest zgodny z obowiązującą normą i bezpieczny dla użytkownika, przez co może zostać dopuszczony do sprzedaży.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem usługi nabywanej przez Wnioskodawcę od Spółki brytyjskiej jest wyłącznie certyfikacja budynku. Usługa ta obejmuje ocenę dokumentacji projektowej, weryfikację spełnienia określonych kryteriów środowiskowych oraz przyznanie oficjalnego certyfikatu dla danego budynku.

W ocenie organu nabywana przez Spółkę usługa certyfikacji nie mieści się w katalogu świadczeń wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Usługa tego typu nie została wprost wskazana przez ustawodawcę w analizowanym przepisie, nie spełnia również przesłanek do sklasyfikowania jej jako którąś z wymienionych w nim usług. Jednocześnie, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem NSA, w celu uznania świadczenia niewymienionego w powyższym przepisie za świadczenie „o podobnym charakterze” decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w tym przepisie przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych. Opisana przez Spółkę usługa certyfikacji nie posiada elementów pozwalających na stwierdzenie, że stanowi usługę podobną do którejkolwiek z usług wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpi konieczność poboru podatku u źródła, gdyż opisana usługa certyfikacji nie jest objęta treścią art. 21 ust. 1 ustawy o CIT - przepis ten nie będzie miał w sprawie zastosowania.

Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.